θέλω να σου στείλω ένα μήνυμα.

Δεν θέλω να σου πω πόσο πολυ σε θέλω.

Στο τέλος θα το θεωρήσεις δεδομένο.

Θα βαρεθείς.

Ούτε να σε ρωτήσω αν είσαι καλά.

Τυπικό.

Ούτε να σου μιλήσω για κάποιο άσχετο θέμα. Οχι έτσι.

Δεν θέλω να διαβάσεις 2 γραμμές μέσα απο μια οθόνη και να στείλεις άλλες 2, συνοδευόμενες απο μερικά σύμβολο που αντικαθιστούν τα συναισθήματα. Θέλω να μιλάμε ώρες ατέλειωτες μαζί.. Αγκαλιά

Θέλω να καταλάβεις οτι σε σκέφτομαι, οτι μου λείπεις.

Αλλα τίποτα δεν φαίνεται κατάλληλο.

Κανένα δεν θα δώσει να καταλάβεις αυτά που θέλω.

Καταλήγω να μη στέλνω τίποτα.

Μένω με την ελπίδα οτι με σκέφτεσαι όσο εγώ.

31 Αυγούστου 2017

Το καλοκαίρι έφτασε στο τέλος του. Ύστερα από τρεις μήνες προσπάθειας φαίνεται πως κατάφερες να πετύχεις τον στόχο σου. Επιτέλους έγινα δικιά σου. Από εκείνη τη στιγμή κιόλας κατάλαβα πως είσαι ξεχωριστός. Ήμουν σίγουρη πως δε θα με πλήγωνες ποτέ,πως θα έκανες το οτιδήποτε αρκεί να με έβλεπες να χαμογελάω,πως πάρα τα ελαττώματα μου θα με αγαπούσες για αυτό που είμαι. Και είχα δίκιο τελικά,αφού μέρα με τη μέρα μπορούσα να δω το πάθος σου να αυξάνεται για μένα. Είναι γεγονός όμως πως κάθε σχέση αντιμετωπίζει ορισμένα προβλήματα. Έτσι και η δικιά μας σχέση βρέθηκε σε κρίση. Όχι πως φταις εσύ,σε καμία περίπτωση. Εγώ ήμουν το αίτιο του χωρισμού μας. Εγώ τα θαλάσσωσα όλα. Εγώ και τα ηλίθια απωθημένα μου. Και τώρα είμαι καταδικασμένη να πνίγομαι από τύψεις και απωθημένα. Σου χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ για τους 5 υπέροχους μήνες που μου χάρησες μα και χίλια συγνώμη που δεν κατάφερα να σου προσφέρω αυτό που πραγματικά αξίζεις. Σε αγάπησα,αλήθεια,απλά δεν σε ερωτεύτηκα…

Thank the fucking gods this filled me with fear

I scrolled too fast to skip the post but then I saw the Good Boy

AAAAAAA

Μου είπε : “ τελικά ισχύει πως τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής ” Δεν του έδωσα σημασία , συνέχισα να πειράζω τις τούφες μου . “Για παράδειγμα τα μάτια σου , είναι μαύρα ..” Γύρισα και τον κοίταξα “..και όση περισσότερη ώρα τα παρατηρείς γίνονται καφέ..” Χαμήλωσα το βλέμμα μου “..όπως η ψυχή σου . Φαίνεσαι τόσο απόμακρη μέχρι να βρεθεί κάτι που θα σε κάνει τον πιο γλυκό άνθρωπο στον κόσμο .”

“Αν τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής όσο το λένε, έχεις την πιο όμορφη ψυχή που ‘χω δει, συγχώρεσέ με.”

Τετοιους αντρες θελουμε.

Τα θέλω όλα ή τίποτα.

Δε θέλω ούτε ρομάντζο, ούτε τα πολλά γλυκά λόγια, ούτε το «ζήσανε και αυτοί καλά και εμείς καλύτερα». Θέλω έναν έρωτα τρελό και παθιασμένο. Έναν έρωτα που να μην χωράει κανένας εκτός απο μας τους δυο. Έναν έρωτα ζωντανό, επικύνδινο και εθιστικό. Να τρέμει όλη η ύπαρξη μου. Να ανατριχιάζω με το απλό άγγιγμα των χεριών μας. Να με φιλάς σα να είναι η τελευταία φορά, σα να το έχεις ανάγκη, σα να παίρνεις τη δόση σου απο τα χείλη μου. Να με κοιτάς όπως βλέπει κανείς το ηλιοβασίλεμα και τα αστέρια. Και να μαλώνουμε και να θυμώνεις, να γίνεσαι απότομος αλλά να μην αντέχεις να φύγεις γιατί ξέρεις ότι δεν μπορείς. Να μου ανοίγεις τις πιο βαθιές σου σκέψεις. Τις πιο βαθιές σου πληγές. Τα λάθη σου. Αυτά που μετανιώνεις. Και να εκπλήσσεσαι πώς συνεχίζω να σε διαλέγω και γιατί πιστεύω τόσο πολύ σε σενα. Δε θέλω να γίνω αδυναμία σου, αυτό είναι εύκολο. Θέλω να γίνω η δύναμη σου. Το όπλο σου απένταντι σε κάθε δυσκολία που περνάς γιατί με μένα πλάϊ δε φοβάσαι τίποτα και κανέναν. Να σου βγάζω τον καλύτερο σου εαυτό. Να είμαι η πρώτη σου επιλογή πάντα σε όλα. Να με θέλεις και όταν βγάζω ηλιαχτίδες αλλά και όταν βγάζω τρυκιμίες και τσουνάμια. Να κάνουμε έρωτα μέχρι τα χαράματα, να γινόμαστε ένα και να δακρύζω απο τη χάρα μου, από το πόσο με συμπληρώνεις και πόσο με γεμίζεις. Εσύ και εγώ. Εναντίον όλου του κόσμου. Για πάντα. Και αν όχι για πάντα, για όσο αντέξουμε. Όσο χρόνο περάσουμε μαζί, θα είναι το «πάντα» μας. Γιατί χωρίς εσένα ο χρόνος θα παύει να υπάρχει.

Στις 8 Μαρτίου 1908,στη Νέα Υόρκη, δεκαπέντε χιλιάδες (15.000) γυναίκες πραγματοποίησαν πορεία διαμαρτυρίας απαιτώντας καλύτερα ωράρια εργασίας, αξιοπρεπείς μισθούς και δικαίωμα ψήφου.Το κεντρικό σύνθημά τους ήταν « ψωμί και τριαντάφυλλα » , δηλαδή οικονομική ασφάλεια και ποιότητα ζωής . Ύστερα από έναν αιώνα , στις 8 Μαρτίου , εορτάζεται η ημέρα της γυναίκας, τη στιγμή που εκατομμύρια γυναίκες σε όλο τον κόσμο δεν έχουν εξασφαλίσει τίποτε από τα δύο

-Απο έναν άνδρα

2 Αυτοκτονίες ή αλλιώς 2 πτώσεις: Έλλειψη δικαιοσύνης, πόνος, έρευνα για δικαίωση.  Ό,τι χρειάζεται να μοιραστώ μαζί σας για να βρούμε φωνή.

Εδώ, θα καταρρίψω όσα ψέματα είπαν τα σάπια ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια, όσα ακούσατε και όσα δεν ισχύουν. Θα σκίσω το στήθος μου με τα ίδια μου τα χέρια αν χρειαστεί για να μαθευτεί η αλήθεια. Σήμερα θα μάθετε όχι τα κουτσομπολιά, ούτε πράγματα που με πονάνε,όχι τις τραγικές συμπτώσεις ή την ιστορία που τις συνέδεε αλλά θα μάθετε όσα πρέπει να ξέρετε για να αλλάξετε μαζί μου αυτή την κατάσταση. Δεν έχει νόημα να σας πω ανατριχιαστικές λεπτομέρειες που θα σας κάνουν να βάλετε τα κλάματα, δεν είναι ένα ποιητικό κείμενο, είναι ο τρόπος μας να ακουστούμε. 

Τετάρτη 9 Μαρτίου 2016 16:30 “15 χρονη έπεσε στο κενό από τον 5ο όροφο στο Παλαιό Φάληρο”

Εκείνη την ημέρα έχασα την Αφροδίτη. Μία φίλη μου που ήξερα από το νηπιαγωγείο, μέναμε 5 λεπτά μακριά.  Το μεσημέρι γύρισε στο σπίτι , έφαγε, διάβασε και πήρε τη μητέρα της τηλέφωνο. Την μητέρα της την γνωρίζω από μικρό παιδί, δουλεύει πολύ κοντά στο σπίτι τους οπότε όλα αυτά περί ΜΜΜ και άλλες ηλιθιότητες που ειπώθηκαν στα κανάλια είναι παραπληροφόρηση. Το μόνο που της είπε είναι: 

“Μαμά τι ώρα θα γυρίσεις;”

και τίποτα άλλο. Μίλησαν κανονικά και έκλεισε το τηλέφωνο. Καμία φίλη της δεν έλαβε προειδοποιητικό μήνυμα από εκείνη όπως έγραψαν στο ίντερνετ, καμία φίλη δεν ενημέρωσε την μαμά της γιατί πολύ απλά η Αφροδίτη δεν ενημέρωσε κανέναν. Λίγο πριν το κάνει την είδε η μητέρα ενός άλλου παλιού συμμαθητή μας αλλά η μητέρα της είχε ήδη ξεκινήσει να γυρίζει από τη δουλειά. 

Η Αφροδίτη δεν ήταν μαζεμένο και κλειστό παιδί όπως έγραψαν. Αντιθέτως ήταν πολύ δημοφιλής, είχε πάρα πολλούς φίλους και έκανε παρέα με τα πιο “γνωστά” παιδιά του σχολείου. Το πρωινό της αυτοχειρίας της μία γηραιά γειτόνισσα από την διπλανή πολυκατοικία την είδε να κοιτάζει από το μπαλκόνι, αλλά όχι προς τα κάτω, κοιτούσε τη θέα. Το μεσημέρι όπως και κάθε μέρα γύρισε σπίτι με έναν φίλο της από το σχολείο που έμεναν κοντά. Ούτε σε εκείνον είπε το οτιδήποτε. 

Γύρισε σπίτι της , έφαγε , διάβασε για το σχολείο και στις 16:30 έβαλε μία καρέκλα κοντά στο παράθυρο. Ανέβηκε πάνω, τράβηξε την κουρτίνα, άνοιξε το παράθυρο και έπεσε από τον 5ο όροφο του σπιτιού της στην πίσω αυλή που ήταν ο ακάλυπτος τσιμεντένιος χώρος. Καθώς έπεφτε, το πόδι της χτύπησε στην τέντα του 4ου ορόφου και για αυτό τον λόγο έπεσε με το κεφάλι και ο θάνατος ήταν ακαριαίος. Λίγο πριν πέσει είχε αφήσει 3 καραβάκια: Ένα για τον μπαμπά της, ένα για τη μαμά της και ένα για τον αδερφό της, τους αγαπούσε όλους πολύ.

Μόλις βρέθηκε το άψυχο σώμα της, η αστυνομία έριξε νερό στην πίσω αυλή με αποτέλεσμα το αίμα να περάσει μέσα από την αποχέτευση , να ξεχυθεί στο δρόμο και να βάψει μία για πάντα τα παπούτσια μου, τα οποία όσα χρόνια κιαν περάσουν θα συνεχίσω να τα φοράω για να θυμάμαι, γιατί δεν πρέπει να ξεχάσω. Το αίμα έχει φύγει αλλά η ανάμνηση παραμένει συρραμμένη στα πόδια μου.  

Η κουρτίνα του δωματίου της συνέχιζε να ανεμίζει όταν κοίταξα στον 5ο όροφο. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ.

Το γράμμα μου στο άρθρο είναι από τα λίγα αληθή πράγματα που υπάρχουν στα media για το συμβάν.  https://www.protothema.gr/greece/article/560266/suglonizei-to-minuma-filis-tis-15hronis-pou-autoktonise-sto-palaio-faliro-/

Την επόμενη μέρα πήγα να δω την μητέρα της. Μία λεπτή και κουρασμένη μικρή φιγούρα που κάποτε με χαιρετούσε στο σχόλασμα με ένα όμορφο χαμόγελο. Δεν μπορώ ούτε να διανοηθώ τι ένιωθε εκείνη την ώρα. Με έπιασε από τα μπράτσα, μου χάιδεψε το μάγουλο και μου είπε μόνο:

 “Ειρήνη μου, να έρχεστε. Να έρχεστε για να μου την θυμίζετε”. 

Δεν έχω νιώσει μεγαλύτερο κάψιμο στο σώμα μου και βάρος στους πνεύμονές μου από εκείνη την στιγμή. Ήθελα να την πάρω αγκαλιά και να της πω 

“Κυρία Ανθή, συγγνώμη που δεν κατάλαβα, που δεν την έσωσα, νιώθω τόσο σιχαμένα που χάσατε το παιδί σας και δεν μπορώ να κάνω τίποτα για αυτό.”

αλλά το μόνο που είπα είναι:

“Μην σας απασχολεί, θα έρχομαι συνέχεια” και έδωσα την πιο ειλικρινή και σφιχτή αγκαλιά που έχω δώσει ποτέ μου. Εκείνη την αγκαλιά λίγο πριν αφήσεις κάτι, που ξέρεις ότι δεν θα γυρίσει αλλά εσύ θέλεις ακόμη να έχεις το άρωμά του πάνω σου. Εκείνη την αγκαλιά, την τελευταία. 

Λίγες μέρες μετά, γνώρισα ένα αγόρι που μου άλλαξε τη ζωή. Είχα πάει 2 βράδια μετά την κηδεία της Αφροδίτης κάτω από το σπίτι της και απλά κοιτούσα τον ακάλυπτο. Ένα αγόρι καθόταν στην άκρη του δρόμου με ένα σημειωματάριο και με κοιτούσε. 

Λίγες εβδομάδες αργότερα τα έφερε έτσι η τύχη που σε μία εξωσχολική δραστηριότητα βρισκόμουν στην ίδια ομάδα με αυτό το αγόρι. Με το που με είδε μου είπε 

“Τι έκανες κάτω από το σπίτι της Αφροδίτης;” ,χωρίς να τον ενδιαφέρει για το πόσο κόσμο είχαμε γύρω μας, χωρίς να ανησυχεί μήπως κάποιος μας ακούσει και παραξενευτεί. 

″Θέλω να μάθω την αλήθεια. Δεν βγάζουν νόημα τα γεγονότα μεταξύ τους. Δεν γίνεται απλά η Αφροδίτη να ήθελε να αυτοκτονήσει.”

με κοίταξε και το πρόσωπό του έλαμψε. Από τότε ξεκινήσαμε να ψάχνουμε.

Εκείνος βέβαια κάποια στιγμή σταμάτησε, εγώ όχι. 

Στη φωτογραφία πάνω , είναι μόνο τα εκτυπωμένα site που χωρούσαν στο πάτωμα του δωματίου μου και όσα δεν έχουν σημειωμένες πληροφορίες που θα εξέθεταν άτομα και καταστάσεις. Εξάλλου σέβομαι πολύ και την οικογένειά της για το πόσο την αγαπούσε και πόσο την θρηνεί καθημερινά αλλά και τους φίλους της. Δεν υπάρχει λόγος να μάθουν άγνωστοι αυτά τα πράγματα.

Τετάρτη/ Πέμπτη 19-20 Σεπτεμβρίου 2018 ‘’17 χρονη αυτοκτόνησε στη Γλυφάδα”

“Νόμιζα ότι τα δύσκολα είχαν περάσει..”(Αναλυτικά στο άρθρο της φίλης μου της Γεωργίας)

https://vasta-re.tumblr.com/post/178422967282/17%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B7-%CF%80%CE%B7%CE%B4%CE%AC%CE%B5%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%B5%CE%BD%CF%8C-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%AC%CE%BD%CF%89-%CE%B3%CE%BB%CF%85%CF%86%CE%AC%CE%B4%CE%B1

Εγώ ήμουν καινούργια σε αυτό το λύκειο, ήρθα πέρυσι με μεταγραφή από το Μουσικό και ήξερα μόνο τον κολλητό μου τον Κώστα και άλλη μία κοπέλα που είχαμε βιώσει μαζί τον χαμό της Αφροδίτης. 

Τα πρωινά μου αρέσει να κάθομαι μόνη μου με ακουστικά στους πάνω ορόφους.

Αρχές Οκτώβρη, ένα πρωί που είχε πολύ αέρα και δεν έλεγε να βρέξει. Μία φιγούρα εμφανίστηκε στην άκρη του διαδρόμου. Μία όμορφη λεπτή μελαχρινή κοπέλα με μακριά μαλλιά, κάθισε στην πόρτα του διπλανού τμήματος. Έβαλε τα ακουστικά της και κάθισε οκλαδόν. 

Λίγες μέρες αργότερα, την ίδια ώρα με εμένα να μισοκοιμάμαι και να ακούω μουσική στα ακουστικά μου νιώθω κάποιον να έρχεται προς το μέρος μου. Η κοπέλα δεν σταμάτησε να περπατάει έξω από την τάξη που καθόταν συνήθως, αντιθέτως ερχόταν προς το μέρος μου. Σταμάτησε μπροστά μου, κάθισε κολλητά δίπλα μου- τόσο ώστε οι άκρες των παπουτσιών μας σχεδόν να συναντιούνται- και μου χτύπησε παιχνιδιάρικα την άκρη του παπουτσιού μου με το πόδι της. Γύρισα να την κοιτάξω και χαμογελούσε. Της χαμογέλασα και εγώ και μετά συνεχίσαμε να ακούμε αμίλητες η κάθε μία την μουσική που μας ανακουφίζει. 

Κάθε πρωί, η μελαχρινή κοπέλα με το όνομα Βικτώρια, ερχόταν και μου χτυπούσε το παπούτσι, λέγαμε 2-3 ωραία πράγματα για να ξεκινήσει η μέρα και μετά κάναμε σιωπηλή παρέα τα πρωινά και σε πολλά διαλείμματα.

Οι μήνες πέρασαν έτσι, και η 2η επέτειος θανάτου της Αφροδίτης ήταν πολύ πιο δύσκολη απ’ότι η προηγούμενη. Εκείνο το πρωί ήμουν άυπνη όπως κάθε βράδυ, κρατιόμουν με 3 καφέδες και χάπια για τον πονοκέφαλο. Τα μάτια μου έτσουζαν από το κλάμα και είχα την αίσθηση πως θα κάνω εμετό εάν ακούσω οτιδήποτε δυσάρεστο μου προκαλέσει ενόχληση όπως 

“Πωπω πολύ καρκινιάρικο αυτό το σάιτ”.

Δεν έχω κάνει ποτέ κακό στον εαυτό μου εκτός από εκείνη την μία φορά. Το αριστερό μου χέρι ήταν γδαρμένο και άτσαλα δεμένο εσωτερικά από το φούτερ. 

Εκείνο το πρωί όπως και κάθε πρωί η Βικ, εμφανίστηκε στην άκρη του διαδρόμου με ένα χαμόγελο. Δεν γύρισα να την κοιτάξω καν εκείνη την ημέρα. Ήρθε και κάθισε δίπλα μου. Κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Λίγα δευτερόλεπτα πριν με πιάσουν τα κλάματα μου έπιασε το χέρι, λες και το διαισθάνθηκε. Βύθισε τα ζεστά δάχτυλά της στην παγωμένη παλάμη μου και ένιωσα σαν να ξεπλύθηκαν όλες οι ανασφάλειες των τελευταίων 2 χρόνων. Μου έβγαλε το ένα ακουστικό με ευλάβεια και μου έκανε νεύμα να της πω. Κι έτσι της είπα, της είπα για τον πόνο, για την κουρτίνα που ανέμιζε, για την αναζήτηση της αλήθειας, την μοναξιά. 

“Είναι δύσκολο να προκαλείς τόσο πόνο σε κάποιον”

μου είπε, έπειτα πρόσθεσε 

“Θα μπορούσες να το κάνεις ποτέ;”.  “Δεν έχω ιδέα”

της απάντησα όσο πιο ειλικρινά μπορούσα. 

“Εσύ;”

“Θα συμφωνήσω με ‘σένα”.

Συζητήσαμε πολύ εκείνη την ημέρα. Ήταν τρομερά ανακουφιστικό να σε κοιτάζει με αυτά τα τόσο εκφραστικά μάτια , ήξερα ότι όντως με άκουγε. Κάποια στιγμή είδε ότι δεν ήθελα να μιλήσω άλλο, μου τοποθέτησε το ακουστικό στο αυτί που προηγουμένως είχε τραβήξει και λίγα δευτερόλεπτα πριν βυθιστώ σε μουσική μου είπε

 “Θες να ακούσεις ότι ακούω;” .

Την απάντησή μου την μετανιώνω μέχρι και σήμερα παρόλο που χαμογέλασε περισσότερο από ότι πριν με την αντίδρασή μου.

“Η μουσική που ακούμε καθορίζει ένα μεγάλο κομμάτι του ποιοι είμαστε. Εμένα μου αρέσει αυτό που είσαι Βικτώρια και φοβάμαι ότι αν ακούσω κάτι που δεν μου αρέσει , θα χαλάσει η εικόνα που έχω για σένα.”

Λίγο διάστημα αργότερα έμεινα μόνη μου. Ήμουν η μόνη που έψαχνε ακόμη για την Αφροδίτη, ένιωθα πνιγμένη, σταμάτησα να ανεβαίνω πάνω τα πρωινά, ήθελα να παίρνω αέρα, να βλέπω ουρανό. Εκείνη την ημέρα με πέτυχε η Βικ στις σκάλες μπερδεμένη 

“Έκανα κάτι που σε πείραξε και δεν ήρθες σήμερα το πρωί;” 

“Όχι, καμία σχέση, απλά δεν ένιωθα πολύ καλά και ήθελα να πάρω λίγο αέρα”

Στο βλέμμα της υπήρχε αυτός ο φόβος, η προσμονή να γυρίσω τα πρωινά και να της κάνω σιωπηλή παρέα όπως όλους αυτούς τους μήνες.

“Εντάξει, πάντως εγώ πάνω θα είμαι, μην διστάσεις να ανέβεις, εγώ δεν θα φύγω. Έλα όποτε θες”.

Δεν ανέβηκα ποτέ ξανά πάνω. Δεν θυμάμαι γιατί, ίσως με θάμπωσε ο ήλιος. Ίσως απλά με έφαγε η ρουτίνα. Αλλά δεν ξαναένιωσα ποτέ το παπούτσι της να χτυπάει παιχνιδιάρικα το δικό μου. Όπως και δεν θα ξανανιώσω ποτέ κάποιο άτομο να με καταλαβαίνει τόσο χωρίς να μιλάει. Νιώθω ότι έχασα ένα πολύ σημαντικό άτομο για εμένα και μετανιώνω καθημερινά που δεν πίεσα τον εαυτό μου να ανέβει μία γαμημένη σκάλα.

Δικαιοσύνη Έπειτα από σχεδόν τρία χρόνια έρευνας, 2 απώλειες και αμέτρητα αναπάντητα ερωτήματα έχω καταλήξει στο ότι κάτι πρέπει να γίνει μαζικά με αυτή την κατάσταση. Παιδιά στην εφηβεία είναι δυστυχισμένα, οι μεγάλοι το υποτιμούν γιατί “Είναι της εφηβείας” και έτσι αγνοούν ίσως σοβαρά ψυχοσωματικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, διαταραχές , εκφοβισμό και πολλά άλλα. Το καλοκαίρι που μας πέρασε χάθηκε ένα αγόρι στην Αργυρούπολη, κρεμάστηκε ένα αγόρι, ο Νικόλας επειδή του έκαναν τη ζωή μαύρη κάτι κωλόπαιδα που μένουν ατιμώρητα, επειδή στο σχολείο δεν υπήρχε ένας γαμημένος ψυχολόγος που θα μπορούσε να απευθυνθεί. Χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο στο καθημερινό μας περιβάλλον στο οποίο θα μπορούμε να απευθυνθούμε. Χρειαζόμαστε το κράτος να πάρει στα σοβαρά το γεγονός ότι οι αυτοκτονίες παιδιών στην Ελλάδα έχουν αυξηθεί μαζικά τα τελευταία 5 χρόνια.  Χρειαζόμαστε έναν ψυχολόγο σε κάθε λύκειο και στη συνέχεια γυμνάσιο της Ελλάδας να ακούει τα προβλήματά μας και να μας δίνει την κατάλληλη βοήθεια. ΕΙΔΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΕΙΔΙΚΕΥΜΕΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ. Έχουμε ήδη στείλει μία επιστολή στο υπουργείο μαζί με την @vasta-re και την @sugasadsworld και όπως ήταν αναμενόμενο δεν λάβαμε απάντηση γιατί πολύ απλά η επιστολή μας θα βρίσκεται σε κάποιον κάδο εξαιτίας κάποιου υποπροϊστάμενου.  Πόσα “Δεν υπάρχει περίπτωση να ενδιαφερθεί κανείς και να σας πάρει στα σοβαρά” ακούσαμε από κάποιους συμμαθητές και από άλλα άτομα δεν λέγεται. Α άρα να το αφήσουμε να περάσει έτσι. Καθημερινά όλοι ανεβάζουν στιχάκια για επανάσταση, ανθρώπινα δικαιώματα , διεκδίκηση των αξιών που μας βοηθούν να πορευόμαστε ως άνθρωποι. Δοξάζουμε ήρωες όπως ο Μαχάτμα Γκάντι και ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, που ουσιαστικά έκαναν το αδύνατο δυνατό. Τώρα λοιπόν γιατί απλά να σταματήσουμε επειδή είναι δύσκολο; Με κάποιους πρόχειρους υπολογισμούς που έχουμε κάνει: Τα λύκεια στην Ελλάδα είναι 1060(χωρίς τα ΕΠΑΛ). Ο ανώτατος μισθός για δημόσιους υπαλλήλους ανέρχεται στα 780 ευρώ. 826.800€ τον μήνα θα χρειαστούν οι ψυχολόγοι, λοιπόν. Άρα, 9.921.600€ τον χρόνο. Δαπάνη ελάχιστη μπροστά στη σωτηρία ανθρώπινων ζωών. Φέτος έγιναν 223 προσλήψεις ψυχολόγων στα ΕΠΑΛ. Έχουν μια δικιά τους προγράμματαρα που λέγεται “Μία νέα αρχή στα ΕΠΑΛ”όπου κάνουν τρομερά όμορφα πράγματα. Κάποιος πάλεψε για τα Επαγγελματικά Λύκεια και το κατάφερε, ώρα να γίνει και στα Γενικά. Όπως δικαιούμαστε στέγη, όπως δικαιούμαστε φαγητό, νερό, παιδεία, έτσι δικαιούμαστε και πνευματική υγεία. Ένας καρκινικός όγκος με μία ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή ή με την κλινική κατάθλιψη μπορεί να είναι το ίδιο θανάσιμος. Μην τα υποτιμάτε.  Πολλές οικογένειες θα ήθελαν να στείλουν τα παιδιά τους σε έναν ψυχολόγο αλλά είτε ντρέπονται οι γονείς για τα παιδιά τους, είτε τα ίδια τα παιδιά, είτε δεν υπάρχει οικονομική δυνατότητα. Ενώ αν υπήρχε ένας ψυχολόγος σε κάθε Λύκειο της χώρας (δίνω έμφαση στα λύκεια γιατί το άγχος για τις πανελλήνιες προκαλεί πολλά προβλήματα) ο οποίος θα κρατούσε ιατρικό απόρρητο και παραβρίσκονταν όλες τις ώρες εκεί, πολλά παιδιά πιθανόν να είχαν σωθεί, να είχαν τολμήσει και να είχαν μιλήσει. Στη Γερμανία εκπαιδεύουν τους καθηγητές να γίνονται οι προσωπικοί μας ψυχολόγοι. Είναι πολύ καλή ιδέα αν δεν επαρκούν τα κονδύλια για  πρόσληψη ψυχολόγων. Σας ευχαριστούμε πολύ για το χρόνο σας. 

Τι μπορείτε να κάνετε:

1)Προωθήστε αυτό το κείμενο όσο περισσότερο γίνεται για να ακουστεί η φωνή μας.Ψηφίστε στο παρακάτω λινκ

(είναι όλα ανώνυμα δεν φαίνεται πουθενά το όνομά σας μην ανησυχείτε)

και δώστε την Ηλεκτρονική σας Υπογραφή.To μόνο που χρειάζεται να κάνετε είναι να πληκτρολογήσετε το email σας και τα στοιχεία σας για να υπογράψετε ψηφιακά στη δημοσκόπηση. Δεν χρειάζεται να είστε άνω των 18 για να ψηφίσετε.  Ψηφίστε θετικά στο 

“Διορισμός Ψυχολόγων σε όλα τα Γενικά Λύκεια “

ώστε να μαζέψουμε πολλές υπογραφές και να κεντρίσουμε την προσοχή του Υπουργείου. 

https://secure.avaaz.org/el/petition/Ypoyrgos_Paideias_Ereynas_kai_Thriskeymaton_Kostas_Gavrogloy_Diorismos_Psyhologon_se_ola_ta_Genika_Lykeia/

2)Με τo συγκρότημά μου Supernova θα βγάλουμε έναν δίσκο προς τιμήν όλων των παιδιών που χάθηκαν , τον γονιών, των φίλων που έζησαν την απώλεια και των παιδιών που κάνουν κακές σκέψεις καθημερινά. 

Ο δίσκος θα λέγεται 30 days to suicide  και σκοπός του είναι να βοηθήσει μέσω της μουσικής όλα τα παιδιά που νιώθουν έτσι και γενικά όποιον περνάει δύσκολα. Θέλουμε να πάρει έκταση σαν κίνημα. Αν ακολουθήσετε τη σελίδα του συγκροτήματος @supermusicnovamusic θα μάθετε περισσότερα σύντομα. Εμείς αυτό που θέλουμε από εσάς είναι να ετοιμαστείτε για μία ψηφιακή “Γαλλική Επανάσταση”.  jazzemenh

Αφιερώστε 5 λεπτά και διαβάστε το. Μπορεί να σώσει κόσμο.

Για ολα εκείνα τα παιδιά..

Προς τα παιδιά μου-αν κάνω ποτέ:

Ένας θα είναι ο έρωτας τον εφηβικών σας χρόνων.Δε χρειάζεται να αναλώνεστε αποκαλώντας “μεγάλο έρωτα” κάθε μικρό ενθουσιασμό που θα νιώσετε ή την τυχούσα τρυφερότητα που θα σας δημιουργήσει κάποιος.

Ένας θα είναι αυτός για τον οποίο θα διαλυθείτε.Κι αυτόν θα τον καταλάβετε, γιατί το μέσα σας θα σας το ψιθυρίζει.Κάθε φορά που θα λέτε δεν αξίζει,θα υπάρχει αυτή η αχνή φωνούλα που θα σας λέει “κι όμως”. Κι αυτός…αυτός θα είναι ο μεγάλος “έρωτας των 16” που αρκετά τραγούδια,ποιήματα και ταινίες εκθειάζουν.

Κι αυτόν ναι,σας επιτρέπω να τον ζήσετε στο έπακρο.Γιατί,αν δε το κάνετε,θα μείνει το μεγαλύτερό σας απωθημένο.

Δε σας λέω πως αυτός θα είναι ο έρωτας της ζωής σας,όχι είναι υπερβολικά σπάνιο κάτι τέτοιο.Αλλά θα είναι αυτός που θα σας διδάξει το “αγαπάω”,το “μου λείπει”,το “πονάω”.

Ζήστε τον.Γιατί εγώ δεν μπόρεσα.

«Γιατί οι άνθρωποι ουρλιάζουν όταν εξοργίζονται;».

«Επειδή χάνουν την ψυχραιμία τους» απάντησε κάποιος.

«Μα γιατί πρέπει να ξεφωνίζουν αφού ο άλλος βρίσκεται δίπλα τους;» επέμεινε ο σοφός.

«Γιατί θέλουν να τους ακούσει» είπε ένας άλλος μαθητής.

«Και γιατί δεν μπορεί να του μιλήσει με χαμηλή φωνή;» ρώτησε πάλι ο δάσκαλος.

Διάφορες απαντήσεις δόθηκαν αλλά καμιά δεν τον ικανοποίησε. «Ξέρετε γιατί ουρλιάζουν δυο άνθρωποι όταν είναι θυμωμένοι;» τους είπε τότε.

«Επειδή όταν θυμώνουν, οι καρδιές τους απομακρύνονται πολύ. Έτσι για να μπορέσει ο ένας ν’ ακούσει τον άλλο, πρέπει να φωνάξει δυνατά, ώστε να καλύψει την απόσταση. Όσο πιο οργισμένοι είναι, τόσο πιο δυνατά πρέπει να φωνάξουν για ν’ ακουστούν.

Το αντίθετο γίνεται, για παράδειγμα, όταν δυο άνθρωποι αγαπιούνται. Δεν έχουν ανάγκη να ξεφωνίσουν. Μιλούν σιγανά και τρυφερά, επειδή οι καρδιές τους είναι πολύ κοντά. Η απόσταση μεταξύ τους είναι ελάχιστη. Μερικές φορές μάλιστα είναι τόσο κοντά, που δεν χρειάζεται ούτε καν να μιλήσουν. Ψιθυρίζουν μονάχα.

Κι όταν η αγάπη τους είναι πολύ δυνατή, δεν είναι αναγκαίο ούτε καν να μιλήσουν, τους αρκεί να κοιταχτούν. Έτσι συμβαίνει πάντα κι όταν δυο άνθρωποι που αγαπιούνται πλησιάζει ο ένας τον άλλον».

Όταν συζητάτε, λοιπόν, μην αφήνετε τις καρδιές σας να απομακρυνθούν, μη λέτε λόγια που σας απομακρύνουν, γιατί θα έρθει μια μέρα που η απόσταση θα γίνει τόσο μεγάλη, ώστε τα λόγια σας δεν θα βρίσκουν πια το δρόμο του γυρισμού.

~Mahatma Gandhi

Δεν έχει σημασία που είσαι παρθένα στα 20 σου. Δεν έχει σημασία που δεν είσαι παρθένα στα 16 σου. Δεν εχει σημασία που αγάπησες κάποιον 10 χρόνια μεγαλύτερο. Δεν πειράζει που είσαι 18 και δεν έχεις δώσει το πρώτο σου φιλί. Δεν πειράζει που είσαι 15 κι έχεις φιλήσει πολλά άτομα.

Δεν πειράζει. Γιατί μετράμε τη ζωή σε χρόνια; Είμαστε απλώς ανθρωποι.

Τι σχέση έχει η πρώτη φορά που γεννήθηκες; η ηλικία σου; Η ζωή είναι οι στιγμές, η ζωή είσαι εσύ.

Μην ζείτε στιγμές μόνο για να τις ζήσετε σε συγκεκριμένη ηλικία.

Όσο αναπνέεις, κάνε ο,τι θέλεις. Είτε στα 40, είτε στα 20. Είσαι το ίδιο άτομο , με περισσότερες αναμνήσεις.

-ψυχισμός

ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΆ

Και ήρθε η στιγμή ρε φίλε να σε πω και εγώ για τον έρωτα της ζωής μου. “Σαχλαμάρες για 15χρονα” λέει πάντα ο παππούς και γελάει. Είναι ακόμα σαχλαμάρες όμως όταν ένας άνθρωπος σου αλλάζει όλη την ζωή σου; Να ξεκινήσω όμως γιατί δεν μας βλέπω να τελειώνουμε.

Τον γνώρισα σε νοσοκομείο, παράξενο έτσι; Για εξετάσεις εγώ, έτοιμος για τον θάνατο αυτός. Καρκίνος στα πνευμόνια έλεγαν. Στην αρχή δεν κατάλαβα πως ήταν ασθενής. Την ενέργεια που κουβαλούσε δεν την έβρισκες αλλού, χαμογελούσε λες και είχε σίγουρη την κάθε μέρα. “Κώστας, πως κι απ’τα μέρη μας;” μου είπε όταν μου έδινε το χέρι του. Ξέρεις ρε φίλε, εκεινο το κύμα ζεστασιάς που σε διαπερνάει όταν ο γκόμενος αγγιζει το χέρι σου. Ε αυτο που ένιωσα εγώ ήταν τελείως διαφορετικό. Σαν να τον ήξερα χρόνια, ή μάλλον καλύτερα, σαν να ήταν αυτός που χρόνια ήθελα να γνωρίσω.

“Ξύπνα υπναρού, θα πάμε κέντρο σήμερα!” είπε την Τρίτη το πρωι. 10 είχε πάει και του είχα υποσχεθεί πως θα σηκωθώ απ’τις 9. Ναι καλά, πολλά ήθελα! Ετοιμάστηκα και φύγαμε. Έπιασε το χέρι μου και περπατούσε χαλαρός δίπλα μου. Όντως, σοβαρά σου μιλάω, δεν κοίταξε καμία απ’τις γκόμενες που πίσω απ’ την πλάτη του έλεγαν “καλέ από που είναι αυτός;”. Εμενα κοιτούσε. Δεν στο κρύβω, ένιωθα πιο θεά από ποτέ. Ήμουν ευτυχισμένη. Σταματήσαμε λευκό Πύργο και κάτσαμε, και άναψε τσιγάρο. “Θα σε σκοτώσει”, του είπα. Γέλασε. “Ήδη πεθαίνω, αυτό θα με πειράξει;”. Δεν ήξερα τι να απαντήσω. Δίκιο είχε. Έτσι κι αλλιώς μυαλό δεν θα του έβαζα.

Και περνούσε ο καιρός που λες, όλο πιο καψουρεμένη εγώ. Ο ενθουσιασμός μου είχε τελειώσει, αυτός όμως δεν μου τέλειωνε με τίποτα. Τσακωνόμασταν καθημερινά και ήθελα τόσο πολύ να τον πλακώσω. Βέβαια τότε δεν ήξερα αν ήθελα να τον πλακώσω στα φιλιά ή στα χαστούκια. Τώρα ξέρω.

Καθημερινή, τσακωνόμασταν πάλι. “Όταν μας θυμηθείς πάρε και κανα τηλέφωνο!!”, είπα και βροντηξα την πόρτα πίσω μου. Τραγικό λάθος. “Ρε Βίκυ γαμώ το κεφάλι σου!” άκουγα από μέσα. Δεν γύρισα. Δεύτερο τραγικό λάθος. Απενεργοποίησα το κινητό μου. Τρίτο τραγικό λάθος.

Ξημέρωσε η επόμενη, έφυγα διακοπές. Σκιάθος, υπέροχο νησί. Όντως ξεχάστηκα. Το κινητό δεν το άνοιγα, μέσο επικοινωνίας δεν είχα και ενιωθα καλά. Ήθελα τόσο πολύ να ανοίξω το κινητό και να δω πόσα μηνύματα, μόνο που άλλα ζητούσα και άλλα μου έδωσε ο Θεός.

Πέμπτη βράδυ, τον παίρνω τηλέφωνο απ’ της μάνας μου. Γυναικεία φωνή. Το κλείνω. Τόσο γρήγορα με αντικατέστησε; Ξαναπαίρνω. “Ναι γεια σας, τον Κώστα θα ήθελα.”, είπα με όση ηρεμία μου είχε μείνει. “Ποιος τον ζητεί;”, απάντησε σαν γραμματέας σε μεγάλο οίκο μόδας. Πήρα μια ανάσα και έδωσα την απάντηση που ήθελα να δώσω εδώ και καιρό. “Η κοπέλα του είμαι.”. “Μάλιστα, μισό λεπτό να φωνάξω την αδερφή του.”. Πριν προλάβω να διαμαρτυρηθώ, σήκωσε το τηλέφωνο η Έλενα. “Που είσαι;”, μου είπε. Πρώτη φορά την άκουγα έτσι. “Σκιάθο, δώσε μου λίγο τον Κώστα”. “Ααα, πως περνάς;”. Η αμηχανία ήταν φανερή. “Τον Κώστα! ΤΩΡΑ!”.

“Βίκυ. Πέθανε..”

Με την ίδια πρόταση πέθανα και εγώ. Ή μάλλον όχι, ξεκίνησα να εύχομαι να είχα πεθάνει μαζί του. Με χρειαζόταν και εγώ έλειπα. Η τελευταία μας συνάντηση; Τσακωμός. Βλέπεις ρε φιλε πως τα φέρνει η ζωή; Τα ΄θελα και τα ‘παθα. Όντως, δεν το περίμενα. Πάντα μου έλεγε “μια χαρά είμαι”. Α, και τώρα που το θυμήθηκα. Ναι όντως είχε στείλει μηνύματα. Το πρώτο ήταν “ΒΙΚΥ ΑΠΑΝΤΑ”. Το δευτερο “ελπίζω να εισαι καλά”. Και το τρίτο “Να προσέχεις γιατι θα κατέβω και θα τους γαμήσω! Σ’αγαπάω όσο κανένας άλλος δεν θα μπορέσει, θα μου λείψεις, συγγνώμη που δεν στο είπα όταν το έμαθα”. Ναι, 4 μέρες ζωής του είχαν πει οι γιατροί. Τι εννοείς τι έκανα εκείνο το βράδυ; Πάντως δεν κοιμήθηκα, αυτό μπορώ να στο πω σίγουρα. Πω πω πως πέρασε η ώρα, πρέπει να φύγω. Αλλά όχι, τώρα που το σκέφτομαι θα κάτσω. Καμια μπυρίτσα να ξεχαστούμε έχεις;

Δάκρυσα παιδιά

my heart is full of you

Έπαιξα κ’ έχασα.

Έχεις δυό μάτια καφέ που δεν με ‘νιωσαν ποτέ

Άρα πως να με σκοτώσεις αν δεν με έζησες ποτέ (;)

-Stk, Έπαιξα κ’ έχασα (ft. Solmeister x Yoda Priest)

in bed with the windows open while rain falls is the nicest feeling

Πειραγμένο Λεξικό.

“Hugover”: Όταν το βράδυ έχεις κοιμηθεί αγκαλιά με τον έρωτά σου και το πρωΐ ξυπνάς πιασμένος.

18/8

Έτσι και αλλιώς ποτέ δεν έκανα τίποτα σωστό.

Πάντα όλα τα παρατούσα στην μέση .

Ποτέ δεν πέτυχα κάτι για να νιώσω αξιόλογη.

Δεν με γέμιζε τίποτα,δεν μου έφτανε τίποτα.

Πάντα απαισιόδοξη και αδιάφορη για όλα.

Αλλά εσύ..

Εσύ είσαι ο μόνος που δεν ήθελα λεπτό να παρατήσω.

Όλα από την αρχή χίλιες φορές να τα ζούσα,κάθε σου μήνυμα,κάθε σου βλέμμα..

Την φωνή σου να άκουγα ξανά και ξανά.

Δεν θα κουραζομουν.

Μαζί σου ένιωθα “κάτι” χωρίς να είμαι.

Δεν έχω άλλο κουράγιο ,αλήθεια σε χρειάζομαι.

Στον οργασμό να με κοιτάς στα μάτια

Στον οργασμό να με κοιτάς στα μάτια Στο σεξ υπάρχει πάντα και μόνο πεδίο μάχης. Έτσι θέλω να μετατρέπουμε το κρεβάτι μας. Δε μ’ ενδιαφέρει κάτι άλλο εκεί και δεν πρέπει και σένα να σ’ ενδιαφέρει τίποτα άλλο πέρα από οτιδήποτε αφορά τη «μάχη». Οι ώρες στο κρεβάτι είναι πόλεμος. Χωρίς ηθική και φραγμούς, χωρίς συναισθηματισμούς και παραχωρήσεις. Νικητής είναι εκείνος που θα προσφέρει την περισσότερη καύλα. Μ’ ακούς; Αυτός που θα προσφέρει την περισσότερη, όχι αυτός που θα πάρει για πάρτη του τα καλύτερα. «Εχθρός» είσαι όταν βρίσκεσαι στο κρεβάτι μου. Εχθρός που φαινομενικά πολεμώ να νικήσω, μα ενδόμυχα παρακαλώ να με νικήσει. Με ό,τι μέσο έχουμε.

Δεν υπάρχει ρομάντζο αφελές εκεί, όνειρα και χρυσόσκονες. Υπάρχει μόνο «αναμέτρηση». Και στην αναμέτρηση αυτή, που νικητής είναι ο δοτικότερος, εσύ θέλω να με κοιτάς στα μάτια. Δε με νοιάζει εκείνη την ώρα ποιος είσαι γενικά. Αν ήρθες για να μείνεις ή αν είσαι περαστικός. Δε με νοιάζει η κοσμοθεωρία σου, τα όποια πιστεύω έχεις. Δε με νοιάζει η καλή σου η καρδιά ή οι αγνές σου προθέσεις.

Το ξέρεις καιρό. Δεν έχεις να κάνεις μ’ ένα κοριτσάκι που λιώνει για πάρτη σου. Έχεις να κάνεις με μια γυναίκα που ξέρει τι θέλει, με μια γυναίκα που το να μπλεχτούν απλά δυο σώματα σ’ ένα κρεβάτι δεν την καλύπτει. Αναζητά την κορύφωση, αναζητά το αξέχαστο, το σπάνιο. Που διεκδικεί τον οργασμό. Και τον διεκδικεί από σένα.

Απόψε ας το κάνουμε διαφορετικά. Απόψε προετοιμάσου γι’ αυτή τη «μάχη» σαν να είναι η πρώτη φορά. Ή σαν να είναι η τελευταία; Διάλεξε. Μα κάνε τη διαφορετική. Ξέρω ότι με σέβεσαι, απόψε όμως θέλω να το ξεχάσεις αυτό. Εκδικήσου με! Σκέψου όλα όσα κάποτε σε πόνεσαν εξαιτίας μου και κάνε τα ηδονή. Έλα με άχτι και βγάλε το όλο πάνω μου. Δε θα είναι έρωτας. Έχουμε κάνει πολλές φορές έρωτα. Αυτή η βραδιά θα έχει σεξ. Ωμό σεξ. Το καλύτερο πήδημα της σχέσης μας. Μα θα με κοιτάς στα μάτια.

Θα έχει δαγκώματα. Θα έχει ανατριχίλα. Θα έχει πειράγματα και τσιμπήματα. Θα έχει σημάδια πάνω σου απ’ τις δικές μου νυχιές. Θα γεμίσουν τα σεντόνια απ’ τον ιδρώτα μας και οι τοίχοι δε θα μπορούν ν’ απορροφήσουν τις δυνατές μας φωνές. Θα με παρακαλάς να σταματήσω να σε βασανίζω φιλώντας σε βιαστικά στα σημεία που σ’ αρέσει και ν’ απομακρύνομαι βίαια από εκεί. Κι εγώ θα παρακαλώ να μου συμβεί το ίδιο. Θα μου τραβάς ελαφρά τα μαλλιά, μπορείς να με βρίσεις ακόμη αν θες. Αλλά θα τα κάνεις όλα αυτά, κοιτώντας με στα μάτια.

Κάθε στιγμή που θα φτάνουμε να «τελειώνουμε» εξουθενωμένοι θέλω να με κοιτάς στα μάτια. Τα μάτια αυτά μας ένωσαν, τα μάτια αυτά μας προϊδέασαν για την καύλα που ήταν γραφτό να νιώσουμε μαζί. Αυτά τα μάτια θέλω να κοιτάς κάθε φορά που τρελαίνεσαι. Καμία τέτοια στιγμή να μην πηγαίνει χαμένη κοιτώντας απλά αλλού. Μου ανήκουν αυτές οι στιγμές, όπως μου ανήκουν κι αυτά τα μάτια. Με τον ίδιο τρόπο που και τα δικά μου ανήκουν σε σένα. Θα με τιμάς και θα μ’ ευχαριστείς παράλληλα, απλά κοιτώντας με. Στον οργασμό θέλω να με κοιτάς στα μάτια. Σαν να είναι η τελευταία μας φορά. Ή η πρώτη; Γιατί σίγουρα θ’ ακολουθήσουν πολλές.

“Έπρεπε να σε γνώριζα στα 21.”, μου είπε, “Τώρα θα μπορούσα να σε παντρευτώ. Αλλά δυστυχώς σε γνώρισα στα 15 και μέχρι τα 21 θα με ξεχάσεις. Δεν θα περιμένεις.”

ΤΟ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: “Έπρεπε να σε γνώριζα στα 21”, μου είπε. Αρχικά δεν κατάλαβα που το πήγαινε. Χαμογέλασα απλά και συνέχισα να κοιτάω την ωραία θέα. 
Αυτός με πήρε αγκαλιά. Έπειτα προχώρησε τις σκέψεις του: “Αν σε γνώριζα στα 21, θα μπορούσα να σε παντρευτώ, τώρα θα ζούσαμε μαζί, δεν θα ήταν τέλειο; Σε γνώρισα στα 15 όμως, θλιβερό εν μέρει, να ξέρω ότι στα 21 σου εσύ θα έχεις γνωρίσει κάποιον άλλον και θα παντρευτείς μαζί με εκείνον και εγώ θα είμαι απλά μια ανάμνηση από τα 17 σου, την ίδια στιγμή που εκείνος θα είναι η ζωή σου. Μαζί μου ανήκεις, το ξέρεις, μη γελάς. Αλλά άντε να ‘μαστε μαζί μέχρι τα 18-19. Μην το αρνήσαι ρε. Στο πανεπιστήμιο πολλά θα αλλάξουν, θα θέλεις να ζήσεις πράγματα και εγώ το ίδιο, να αποκτήσεις εμπειρίες. Θα σου φαίνεται πολύ λίγος ο παιδικός σου έρωτας, θα σου φαίνομαι λίγος, όχι δεν θα είμαι, απλά θα βλέπεις το καινούργιο. Θα είσαι ανάμεσα από έξυπνα άτομα, θα θελήσεις να βρεις έναν γιατρό, σαν εσένα, που θα είναι μαζί σου στη σχολή και θα σε βοηθάει στα μαθήματα και θα σου δίνει τις σημειώσεις του. Ξέρω ότι αυτό θέλεις. Και εγώ δεν είμαι αυτό. Τώρα σου φτάνω, τότε θα είμαι τόσο λίγος μπροστά σε όλους εκείνους. Μην μου κάνεις όχι και ποτέ μην λες ποτέ. Αν σε γνώριζα στα 21, όμως, θα μπορούσα να σου αποδείξω πως αξίζω μια ευκαιρία, θα μου την έδινες, είμαι σίγουρος. Και ας ξέρεις πως πάντα θα είσαι πιο ψηλά από μενα, θα δεις πως είναι σημαντικό ο άλλος δίπλα σου να σε αγαπάει, γιατί όποτε και να σε γνώριζα το ίδιο θα ένιωθα. Στα 21 μου θα είμαι σοβαρός, θα έχω αφήσει τις φόρμες για το γυμναστήριο, θα σε ενθουσίαζε το σώμα που θα έχω αποκτήσει μέχρι τότε και θα φορούσα πουκάμισα και κουστούμια στην κάθε βόλτα και θα σε πήγαινα βόλτες με το αμάξι και θα σου έπαιρνα τα πιο όμορφα φορέματα, θα ‘σουν πριγκίπισσα. Τώρα δεν μπορώ να τα κάνω αυτά. Ούτε στα 20 θα μπορώ. Στα 21 όμως αν δεν έχεις βρει κάποιον μέχρι τότε που να τα κάνει να ξέρεις θα έρθω εγώ να αναπληρώσω τη θέση δίπλα σου. Άλλα μέχρι τα 21 θα με ξεχάσεις. Δεν θα περιμένεις.”

Και είμαι πια 20.

Και το αγόρι από τα 15 είναι μια μακρινή ανάμνηση από τα 17 μου. Και στα 18 γνώρισα έναν άνθρωπο που είναι ακόμα η ζωή μου. Και ελπίζω να είναι για καιρό. Κι ας δεν έχω σκοπό να παντρευτώ σύντομα. Αν το επέλεγα κάποτε σύντομα, μαζί του θα ήταν. Και με άντεξε στα δύσκολα όταν εσύ, που έλεγες τόσα, έφυγες. Και πολύ καλά έκανες όπως αποδείχθηκε. Δεν ήθελα να ζήσω εμπειρίες στο πανεπιστήμιο. Ούτε αυτός θα γίνει γιατρός σαν εμένα. Κι ας είναι πιο έξυπνος απο ‘μένα κι ας με βοηθάει στη σχολή. Δεν ήταν αυτό αυτό που με έκανε να μείνω. Δεν θέλω μόνο σοβαρότητα, θέλω τρέλα. Δεν θέλω καλογυμνασμένο σώμα, θέλω δυο χέρια να με παίρνουν αγκαλιά ακόμα και χωρίς να υπάρχει κάποιος λόγος. Να ‘μαι πριγκίπισσα όχι με ρούχα ή δώρο, με αισθήματα. Και όλα αυτά ο άνθρωπός μου τα κάνει υπέροχα, χωρίς να το σκεφτεί πολύ. Και υπόσχεται μόνο ό,τι μπορεί να τηρήσει.

Και οι άνθρωποι δεν ανήκουν σε ανθρωπους.

ΝΑΙ ΡΕ ΦΙΛΕ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΚΑΙΡΟ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΑΥΤΟ

:)

Για το κορίτσι μου.

Για το κορίτσι μου που ζηλεύει όταν της μιλάω για κάποια άλλη, ακόμα και αν δεν λέω κάτι που αξίζει να ζηλέψει. Που όταν της φωνάζω θέλει να κλαψει και στεναχωριέται, όμως παρόλα αυτά θα μου φωνάξει πίσω. Που γελάει με τα ανέκδοτα μου ακόμα και αν δεν είναι αστεία στην πραγματικότητα. Που ανέχεται της περιέργειες μου και είναι ερωτευμένη με τον τρόπο που παθιάζομαι για μικρά πράγματα, που λατρεύει το ποσό ανταγωνιστικός είμαι, γιατί είναι και εκείνη και μπορούμε να συνεχίζουμε να παίζουμε παιχνίδια με της ώρες μέχρι κάποιος να κερδίσει με διαφορά, γιατί αλλιώς δεν το βάζουμε κάτω. Για το κορίτσι μου που χαμογελάει με ζωάκια και μπορεί να τα χαζεύει όλη μέρα και να μου τα στέλνει και εμένα γιατί ξέρει πόσο μου αρέσουν και εμένα, παρόλο που δεν το παραδέχομαι. Που μου κάνει τις πιο χαζές ερωτήσεις μα είναι τόσο χαριτωμένη όταν τις κάνει και δεν μπορώ να μην της απαντήσω. Που ξέρει να με φτιάχνει με 1 λέξη και να μου βγάζει κάποιον άλλο εαυτό.

Που μπορεί να κάνει τα πάντα ακόμα και αν δεν το ξέρει, όχι γιατί είναι το κορίτσι μου… επειδή είναι αυτή που είναι.