bir gün seni yazmaktan vazgeçtiğimde anlayacaksın, gerçek vazgeçilmişlik ne demek, gerçekten terk edilmek nasıl bir his ve nasıl yitirilir onca emek. işin kötü yanıysa, başka birini yazabilirim belki ileride. çünkü elbet hayatıma başkası da girecek. ama başkasını yazacağım günün gecesinde, o kalemi tutarken ellerimin titreyeceğini ve sessizce ağlayacağımı ikimiz de biliyoruz. bilmiyorum belki, bir zaman sonra seni ne zaman yazsam ilk kez sarhoş olan bir kadın gibi kusacağım. sonra derin bir uyku çekeceğim fakat sabah yine başımda bir ağrıyla uyanacağım. bilmiyorum seni yazmak kötü olacak, kötü hissettirecek, beni hep kötü edecek ama elimde sana dair kalan tek şey seni yazabilmek. belki bundan da vazgeçebilsem, sahiden her şey bitecek, her şeyden vazgeçeceğim fakat geçilmiyor. geçmiyor. yaramın üstünü örtmeye çalıştıkça daha da yanıyor. sürekli yanıyorum, yanılıyorum.

Birgün sevgilim olursa ben;

Herkes herkesle bir samimi bir samimi, ben mi kendimi dışlıyorum anlayamadım.

Hoca “Hep aynı parmakları görüyorum” dediğinde yapmak istediğim:

harbiden isterdim senin için ağlarken sana sarılmayı

Eğer sigara kullanan biri olsaydım; seninle yüz yüze konuşamadığımız için, karşılıklı bir bardak çay içemediğimiz için, sahilde oturup bir simit yiyemediğimiz için, sana sarılamadığım için, sen konuşurken gözlerine bakamadığım için, birlikte yürümediğimiz için bir sigara yakardım ama ne ben sigara içiyorum ne de sen yanımdasın. Tek başıma çayımı yudumluyorum acım dinsin diye.

°

Her zaman düşünürüm

.

Hangimiz okuduğumuz kitabın ortasını geçtikten sonra az kalan kısımla okunan kısmı karşılaştırıp, okunan kısım daha çoksa mutlu olmadık ?

Kader diyorum. Sen ve ben.