aslinda sana kizmiyorum bile sanirim. Kendime kiziyorum.

Sana bu kadar alismama izin verdigim icin. Sana bu kadar körü körüne baglandigim icin. Bensiz yapamazsin diye düsündügüm icin. Beni gercekten sevdigini ve beni üzmek istemedigini zannettigim icin. Daha önceden, seninle benim imkansizi asamayacagimizi fark edemedigim icin. Askin sonsuz olmadigini bir türlü aklima sokamadigim icin.

En cok da senden vazgecemedigim icin, sana bir türlü kizamadigim icin kiziyorum kendime.

Iki senemi sana verdigim icin, pisman oldugumu söylemiyorum. Bendeki degerini biliyorsun. Ama artik git.

N’olursun cik aklimdan, n’olursun git. N’olursun yoluna devam et. N’olursun cik artik kapidan, bekleme, git.

Bana daha fazla aci cektirme.

Geber. Defol. Hayatimdan cik. Siktir git.

Bunlari dedigimde de, aslinda sadece yanimda olmani istedigimi bilmeni isterdim.

Hayat cok acimasiz.

Hele de sen olmayinca..

Sevgilerle,

Ben

PS: Aslinda bakarsan bu yaziyi yazarak sadece kendimi avutuyorum. Ne sen deger degilsin bu acilara, ne bizim imkansizi asmamiz mümkün degil, ne beni sevmiyorsun, ne seni sevdigim icin pismanim. 
Sadece sacmalarken icim rahatliyor.