Konsekwentnie eliminuje się miejsca parkingowe w poziomie ulicy, w zamian oferując miejsca w parkingach podziemnych, które są jednakże zdecydowanie droższe (4 euro za godzinę). Jest to dodatkowa motywacja, aby zrezygnować z samochodu w celu udania się do miasta. Działa to zresztą w praktyce. Na ogół wśród wiedeńczyków panuje przekonanie, że pojechanie do śródmieścia samochodem jest zwyczajnym proszeniem się o kłopoty i stratą czasu, gdyż wygodniej, taniej i szybciej można dojechać komunikacją zbiorową. W maju tego roku, aby jeszcze wzmocnić tę postawę, obniżono koszt biletu rocznego z 449 do 365 euro.

To tylko konkretne acz wyrywkowe przykłady realizacji koncepcji „miasto dla ludzi, nie dla samochodów”. Można by opisać jeszcze wiele innych środków, które są stosowane, jak choćby powszechne ułatwienia dla rowerzystów (rowery na buspasach i pod prąd, system rowerów miejskich i ciągłe uspójnianie sieci rowerowej o obecnej długości 1 tys. 206 km). Efektem jest stały spadek udziału podróży samochodem po mieście na rzecz wzrostu alternatywnych, mniej uciążliwych dla mieszkańców, środków transportu.

Słuchać mieszkańców

Polityka transportowa Wiednia to trochę ziszczenie postulatów polskich ruchów miejskich. Niestety w Polsce wiedza zinternalizowana już przez te ruchy bardzo powoli przenika do struktur administracji miejskiej. Warto jednak zwrócić uwagę na coś jeszcze. Wiele rzeczy, które pozytywnie wyróżniają Wiedeń na tle innych miast wynika przede wszystkim z dbałości o szczegóły, wsłuchania się w potrzeby wszystkich grup mieszkańców, także tych o ograniczonej mobilności, i potraktowania ich jako pełnoprawnych użytkownikówprzestrzeni publicznej. Miasto przyjazne im jest też przyjazne wszystkim innym.

Przemyślana infrastruktura, fakt, że nie wytwarza ona ludziom zbędnych przeszkód, jest właśnie istotą sukcesu Wiednia. Dzięki temu codzienność staje się po prostu wygodniejsza.