Rose’s Theme | Murray Gold

“And it is gonna be… fantastic!”

“I bet you are gonna have a great year!”

Rose's Theme

Murray Gold

This song…..

Kadın adama dönüp “Beni hiç sevmeyecek misin?” dedi. Adam, kısık bir sesle “Hayır.” dedi. Kadın sustu, yorum yapamıyordu. Tek düze aldığı nefesler arasından hafifçe sordu: “Peki ben neden buradayım?” Adam bu kez güldü. Elindeki bardaktan bir yudum kahve içti ve “Beni hissetmeyi seviyorsun.” dedi.  Kadın bu cevabı bekliyordu. Yerinde dikleşti. “Ama beni yakıyorsun, canımı acıtıyorsun ve ne ‘git’ ne de ‘kal’ diyorsun. Nasıl bu kadar umursamaz olabiliyorsun?” Adam cevap vermedi. Kadın adamı tanıyordu; cevabını tasarlıyordu kafasında, bunu biliyordu.

Aradan 10 dakika geçti, 15 dakika geçti, 20 dakika geçti… Adam hâlâ düşünüyordu. Tek ses kadının nefesi ve adamın iç çekişlerindeydi.

Buna dayanamayan kadın kalkıp dışarı çıktı. Biraz sonra adam da geldi yanına. Birbirlerine bakmadan öylece durdular. Adam bir elini tırabzana koyup diğer eliyle ayı gösterdi. “Aslında yalnız olduğunu bilmiyor.” dedi. Kadın anlamadı, düşündü; “Ama yalnız değil.” dedi, “İnsanlar onu hissediyor.” Adam güldü: “Sence bu onu daha mı parlak yapıyor?” Kadın kaşlarını çattı, “Hayır.” dedi. Adam derin bir nefes verdi; “Çünkü onun kalbi yok. Hissetmeyi bilmiyor, bu yüzden de umursamaz bir sürtük gibi her zaman doğuyor.” Kadın gözlerini kıstı bu kez; “Her zaman değil.” dedi.  Adamın yüzündeki gülümseme genişledi: “İnsanlar bunu her zaman sağlayabilirler.”

Kadın merdivenlere yönelen adama seslendi, “Peki neden umursamaz olduğunu söyledin?” Adam durdu, çarpık bir gülümsemeyle cevapladı. “Çünkü o bir canlı değil.” Kadın giden adamı izledikten sonra aya baktı ve kafasını salladı. “Umursamıyor çünkü; hissiz.”