In a relationship with a tumblr blogger.

Masarap mainlove, masarap kiligin, masarap yung may nagmamahal at nagke-care sa’yo. Masarap na may taong ayaw kang mawala ka sa buhay niya, masarap yung naga-alala sya kapag wala ka; Yung maprapraning kakaisip sayo kung napano kana kasi di ka nagpapaalam kung san ka pumunta. Pero lahat ng sarap na yan, may kaakibat na sakit.

Dito sa tumblr, hindi mo maiiwasan mainlove, masyadong maliit ang mundong ‘to. Follow tapos nafollow back, magt-ta ng salamat hanggang sa mag-usap ng matagal, magkakatext hanggang sa unti-unting babanat na may joke sa huli, maga-alala, magseselos sa ibang kausap, hanggang magkaroon na ng something. Ayan eh, ayan tayo, tumbrista yan eh wala eh.

Pero ang hirap din kapag sa tumblr ka nakahanap ng mamahalin, yung mga kaibigan ng both parties nangengelam minsan, lalo na kung may away kayo. Kaya minsan mas okay yung kayo nalang yung nakakaalam or kokonti yung may alam, para kapag may conflict, kayo lang mismo yung aayos hindi yung konting away sumbong dito kay friend 1, mamaya alam na rin ni friend 2, tapos pag-uusapan. Mamaya issue na sa tumblr yan, hayy, diba? Yun yun eh. 

Mahirap ang magkaroon ng karelasyon dito, pero depende rin yan sa tao eh, kung kaya nila i-handle why not diba? Push lang ng push, nagmamahal eh wala eh, lahat kakayanin, lahat ng problema susuungin, basta konting ingat lang, baka pag nag-break kayo bitter kayo sa isa’t isa. Parinigan, unfollow o kaya mas masaklap eh iba-block. Tapos ang pinakamasaklap, makikita mo may kalandian sa dash yung ex mong blogger, masakit.