“Bizim en temel öznellik deneyimimiz şu ‘benim içsel yaşamımın zenginliği’ tecrübesidir: bu, sosyal hayatta (baba, profesör vs. olarak) yüklendiğim sorumluluklar ve sembolik zorunluluklara karşıt olarak, benim ‘gerçekte kim’ olduğumu ima eder. Buradaki psikanalizin ilk adımı bu ‘içsel yaşamın zenginliği’ denen şeyin kökensel olarak sahte olduğunu ortaya koymaktır: o bir korunaktır, işlevi, sözüm ona, görünüşümü kurtarmak, benim gerçek sosyal-sembolik kimliğimi görünülür (hayali narsisizmimi ulaşılabilir) kılmak olan yalancı bir derinliktir. Bu ideolojinin [yanılsamanın] eleştirisini ortaya koymanın yollarından biri, o yüzden, ‘içsel yaşam’ın ve onun ‘içten’ duygulanımlarının bu aldatmacasının maskesini düşürmek için stratejiler geliştirmektir. Kendimizden hareketle hayatlarımıza dair edindiğimiz tecrübe, yaptığımız şeyin hesabını vermek için kendimiz hakkında kendimize anlattığımız hikâye, bu yüzden, bir yalandır —oysa hakikat [bizde, içsel yaşamımızda değil] aksine dışarıda, yaptığımız şeyin içindedir.”