PUTUKAN NAAA! (SHALANI STYLE)
Happy NewYear! Maraming maraming salamat sayo. Sayo na naging part ng 2011 ko, ng buhay ko. Hindi ko mapagkakait na malaki tlaga ang naging epekto ng tumblr sa buhay ko, binigyan nya ito ng dagdag na kulay, at syempre dahil yun sa mga taong nakakasalamuha ko dito. Sa mga naging kaibigan ko. Maraming salamat.
Wag mo ko iiwan, hindi kita iiwan. Marami pang taon ang lilipas. Marami pa tayong pwedeng pagsamahan. Marami pa akong pwedeng maging kaclose at kaibigan dito. Sa totoo lang, ang dahilan na lang ng pagoonline ko eh tumblr. Tumblr na lang tlaga. At ang nasa likod ng tumblr ay kayo.
Sa mga may ayaw sakin, hindi naman natin maitatanggi na meron tlaga halos lahat tayo nyan, (laking pasalamat ko at konti lang sakin, hehe) please lang po. Bigyan nyo ako ng chance na ipakilala ko ang sarili ko sa inyo. Hindi rin naman masaya na puro na lang hate diba? Magmahalan tayo. Srsly mas masaya yun. Kung nabibigyan mo ako ng time para ihate. Siguro naman makukuha ko ang konting time mo para makilala ako at mahalin na rin kahit pano.
Pano ba yan? 2012 na. Panibagong taon. Isang taon na alam kong magiging mabilis lang din. Pano ba? Makakasama pb kita? Sasamahan mo pb ako? Sana. Ayukong may mawala. Gusto ko madaming madagdag. Yan lang ang wish ko. Na sana anjan pa rin kayo. Handang makinig at makirelate sa akin.
Osya sige mahaba na to. Sorry kung hindi ko na maspecify lahat kayo, andame eh. Alam kong ang mga taong nagmamahal lang sa akin ang magtyatyagang magbasa nito. SALAMAT TALAGA. SALAMAT. AT SORRY DIN SA MGA NAGAWA KO. MAHAL KITA.
While we were walking on our way to the apartment, we ran into this group of BBBs (Big Burly Bekis). At first sight, I knew it was trouble. When we passed them by, one of them started groping me near my hoohas. Fortunately, one of the BBBs said, “Ay wait! kilala ko yan.” and as if to play it cool I said “Uy oo nga. Kayo pala yan, gabi na ah. Rampa pa din ng rampa.” Eventually, they let us go, laughing it off. When we got to a safe distance, I heard one of the BBBs yell, “Sayang! Sasabihin ko na sanang…You’re MINE!”
I just kept walking without looking back.
Tangina buti na lang nakilala ako nung beki. Miss Congeniality ang peg ko nun and I managed to I save our lives. AWARD!
Naiinis na naman ako. Pati ba naman ang pribadong buhay ko, pinapakealaman mo. Pwede, tama na? Ang hirap. Tago ako ng tago. Pagod na pagod na ko. Ayoko ngang malaman nyo yung personal kong blog. Hindi nyo ba napapansin yon? Pansarili lang kasi yung mga nasaisip nyo. Iniisip nyo siguro “Hahahaha. Kailangan kong malaman ang blog ni Kaye. Makikichismis ako” Ang sakit.
Kung alam mo ang blog ko. Kalimutan mo na. Wag mo nang bubuksan. Madamot na ako pagdating dito. Sorry. Sana maintindihan mo din yung kalagayan ko. Dito na nga lang ako nakakapag kwento tungkol sa buhay ko, ik-kwento mo pa sa mga schoolmates natin at ang masaklap pa, aasarin at aasarin mo pa ko.
Nakakapagod na talaga. Please lang, schoolmates, leave my blog alone.
