Hospital times again tomorrow.
This time an ultrasound on my left collarbone to check out the oversized lymph node I have just under it. This is more of a precaution, because this node has been pretty much the same size since March and didn’t respond to chemo…but it didn’t get any bigger either. Anyway, if it seems like a possibility they’ll take a fine needle aspiration. That is, they will take a hollow needle and stick it in me with a little local anaesthetic (I bloody well hope there’s anaesthetic!) and click out a little sample. We’ll find out the results next week with any luck…
So this is a complete overreaction Im sure but...
Im really not okay with the fact that my lymph nodes are swollen(probably just strep throat). It just kind of worries me. I know I probably dont but.. My grandpa did just die of lymphoma. And to be honest anything dealing with that scares me.
Reason 1 why Im actually willing to go to the doctor today.
Reason 2 I dont want to go home sick.
Reason 3 Im hoping he/she says its something else and gives me meds and lets me go.
Idk I just dont want anything going not the right way. and I really dont like that the first time I get sick, it involves the same damn body part that my grandpa had cancer on. Cancer that killed him.
Day 3 of my lymph node trying to explode my head.
Everyday, I can feel it getting larger.
Speaking has become a difficult feat, as well as yawning, breathing, and swallowing.
I present no other symptoms, leaving me to wonder what I’ve done to deserve this.
The internet is of no help to me, so I’m on my own to experience panic attack after panic attack. Images of lymph-plosion fill my head.
Remember me when my right jaw shatters.
biopsy tiiiime
The biopsy was today, and it was so surreal.
I went in by myself, thinking I was going to be a Strong Adult, and ended up crying literally from the moment I stepped into the surgical room. What can I say, it was scary!! I’m an easy crier, so it wasn’t a shock, but it was wicked embarrassing. I teach some of their kid’s for goodness sake!
As they were prepping me on the table a loud crying suddenly started from the next room. A young male nurse with super sweet eyes leaned over and was like, “Can you hear that? A baby was just born in the next room. I heard it’s a boy.” Meanwhile I’m blubbering just as lame as any baby.
The actual biopsy wasn’t nearly as bad as my own worry. It was all under local anesthetic, so I was awake the whole time, blocked from seeing by a curtain (it was in my groin). It only started hurting once, in the middle, and they quickly gave me more medicine. From there on out it just felt like they were poking and massaging. A few times I had some nausea, probably because they were literally up inside me taking shit out.
The doctor… I don’t know what to say about him. He just couldn’t stop making mean jokes (in a nice way, teasing, nothing over the line). The whole time he wouldn’t let up on the younger doctor assisting him. Young doc was getting married soon, and had done a fancy traditional meeting between the families with gifts and all, very Japanese money. Older doctor kept teasing him, calling him Princeling, asking if he liked his arranged marriage, if they’d be combining servants, etc.
I was like, this is funny by STOP MAKING HIS LAUGH HE IS LITERALLY CUTTING MY FLESH jk I couldn’t feel shit, couldn’t care less.
The whole thing took maybe a half an hour, not counting prep and getting me out of the room. He showed me what they removed— a gross little vial of flesh. He apparently took two lymph nodes. Why, I have no idea. The results should be in after a couple weeks.
So it’s done! I still don’t know if I should tell my family, or Dai. I don’t want to get them all worried if it’s nothing. But if it’s something, it’d be really sudden. But at least they would suffer 1 week less of worry.
Until then, medicine time~
Dream post.
Unang araw ng Ber months umuwi ako galing Shaybah (remote location sa Saudi) para bumalik sa base camp dahil ako daw ay pupunta sa isa naming Offshore rig. Sa akin ayos lang, kasi naramdaman kong special ako nun, ako lang kasi ang may HUET training nung time na yun. Kaya ako lang ang pwedeng sumakay sa chopper. Gabi ng kinabukasan, naglabasan ang mga rashes sa leeg ko pakanan hanggang batok. Nakakapagtaka kasi hindi ako nangangati, kaya hindi ko masabing allergy to, hindi ko na rin pinansin. Kinabukasan, parang lalong namumula at kumakalat na ang rashes ko, pinatignan ko sa medic naming pinoy kung ano yun, at sinabi niya saking allergy nga daw. Pumunta ako kay Dok, pinakita ko yung leeg ko. Nung mga panahon na yun, hindi siya umimik. Parang scanner sa grocery ang mata ni dok at bar code naman yung rashes ko. Dali-dali siyang nagpunta sa cabinet na puno ng mga gamot, dumampot ng isang maliit na kahon ng antihistamine at isang ointment. Binigay niya sakin at dun na natapos ang aming pag-uusap. Ay! hindi pala kami nag-usap. Martes ng parang nagkakabutlig-butlig na ang mga rashes ko, sinasabayan ng mild na pangangati. “Hindi na normal to” sabi ko sa sarili ko habang nakatingin sa salamin. Kasabay nito, tinignan ko na rin sa salamin ang kaliwang kili-kili ko na nanakit din. May dalawang bukol na nakikisabay. Bukol, allergy, pressure sa paghihintay sa permit papuntang offshore, ano pa? Kinabukasan parang magic ang lahat, lalong lumala ang ichura ng balat ko. Hindi na ito simpleng allergy, kaya eto na naman ako sa kaibigan ko. Humingi ako ng kunsulta. Hanap-hanap. Click! Shingles… hmm… ahhh… eto pala… ow em…… Shingles nga ‘to… Mejo nagdarasal-dasal na ako na pagaling Niya ako. Ang kati na. Mali! Masakit na pala! Ang sakit na, parang tinutusok ng mga karayom ng sabay-sabay. Muntik na akong magpanic at umuwi sa pinas ng may magsabi saking merong kaparehong kaso nung nakaraan lang at kumalaat sa buo niang muka ang mga blisters. Patuloy pa rin ako sa pag inom ng antihistamine ko dahil naiibsan nito yung kati at sakit kahit papano, at isa pa, nakaka-antok daw yun. Good yun para matulungan akong makatulog. Natuklasan ko ring non-drowsy pala ang antihistamine ko. kaya kahit anong hintay ko sa antok eh walang dumarating. Miyerkules, lalong lumala ang itchura. Muka ng balat ng ampalay na mapula yung apektado kong balat. Nagdecide na kaming dalahin ako sa ospital para makita ng derma yung balat ko. Punta kaming ospital, kaliwa-kanan, daming maganda. Teka, hindi ito ang pinunta ko dito, lumapit ako sa isang receptionist na Egyptian. Nagsabi ako na kelangan kong magpacheck-up sa Derma, sumagot siya “*&^%$#@#$%^& doctor, women *!@#$@)+*^%” dalawang salita lang ang naintindihan ko sa sinabi niya. Napansin niang hindi ko siya naintindihan, kaya naman inulit niya ang sinabi niya. Nung mga punto na yun, nilingon ko ang kaibigan ko para tanungin kung naintindihan niya ba sinabi nung lalaki na yun, pero biglang sumabat si Egyptian na tila ba naiinis na at nagsabi ng maayos na “What am I speaking? You don’t understand, you need me to speak tagalog?” Badtrip ako meeeen!!! “I know you’re speaking english, but I can’t understand your accent, okay?” Inulit niya yung sinabi niya tungkol sa doktor, at ganon pa rin, kelangan parin ng google translate. Kaya umalis na lang ako at lumapit sa ibang receptionist. Sa kasamaang palad, wala pala silang doktor dun nung araw na yun. Kaya eto, pasok sa kalapit Ikea, para kumain ng meryenda na shawarma na may unli drinks. Sa dami ng nainom namin, nag-aya ako sandali sa CR, 3 kami pero, 2 lang kaming pumasok. Maya-maya pa, walang anu-ano ng may biglang umupo sa isang cubicle at nag-umpisang tumae. Walang mute-mute, sabog kung sabog! Hindi na ako naka-ihi ng maayos sa kakapigil ng tawa ko. Lumabas na lang ako at dun halos magpagulong-gulong ako sa sahig kakatawa. Natapos ang araw namin na hindi ako nakapag-pa-checkup. Nagresulta ito sa lalong pagkalat at pagsakit ng mga blisters. Kaya nag-sabi ako sa bisor ko na pacheckup ako sa ibang ospital. Inasikaso niya naman ako at dali-dali akong nadala sa maliit na clinic. Bago pa ako pumasok sa pinto, alam ko ng Herpes Zoster ang sakit ko, kelangan ko na lang ng confirmation sa doktor. Iyon nga ang nangyari at naresetahan ako ng gamot. Sa pharmacy. Binigay ko ang presciption sa pharmacist. Isa-isa niyang nilagay sa harap ko yung mga gamot. Bawat isa, halos 100SAR (1100Php est.), napalunok ako ng laway. 50SAR lang nasa wallet ko. Nagsabi ako sa kanya na “Sadik, check check only, okay?” dahil sa computation ko nga, 200SAR ang lahat ng gamot. Laking gulat ko ng sinabi ng pharmacist na 34Riyal lang. Dami kong smile ng mga sandaling iyon, salamat at may insurance card ako. Nabili ko ang tamang gamot para sa tamang diagnosis ng sakit ko. At dito nag-umpisa ang pakikipaglaban ko sa sakit na kung tawagin ay SHINGLES. Inabot ng halos tatlong araw bago mag-umpisang matuyo ang mga blisters ko. Hindi ko alam kung bakit ako umuwi sa base camp ng sabado, pero kung susumahin, magkakashingles pala ako. Eh pano naman ang byahe ko sa offshore? OO nga no. Nalimutan ko ng ikwento. Nung mga bandang thursday nung mga kasagsagan ng shingles ko, nag-iisip na ako pano ko sasabihin sa bisor ko na baka pwedeng iba na lang ipadala niya, eh nalaman kong magte-training daw ang 3 kong kasama ng HUET kaya natuwa ako. Kasi parang nakaplano na ang lahat? Hindi mo rin ba nahahalata? mula nung martes hanggang sa araw na ito, ay bed rest lang ako. Combine forces ang sakit ng swollen axillary lymph nodes at ng shingles ko. Wala akong ginagawa kung hindi, magpahinga sa kwarto at mag-isip ng kung anu-ano. Nagbukas ako ng Yahoo mail ko. Naalala ko si Mark, mag-iisang taon na pala mula nung una kaming nag-email, kaya naisipan kong magstart ulit ng convo. Hanggang sa mapunta ang usapan sa trabaho, nasabi niya kasi dating kelangan niya ng makakatulong sa company nila, kaya yun ang tinanong ko, ang bilis ng naging usapan namin. Hindi na ako magiging madetalye pa, nananakit na ang likod ko sa pagkakaupo ko, sa madaling salita, tutulungan niya nga akong mahire sa kanila. Alam kong sa linggo na ito, magkakaron ng linaw ang lahat at matutupad na ang pangarap ko. Ang magtrabaho bilang Engineer.
