Grabe. Salamat. Sobra. As in, thank you. Nakakagaan kayo ng pakiramdam. Hinding hindi ako magtatago sa Tumblr, kasi ito ‘yung naging unang takbuhan ko ng masasaya at sama ng loob eh. Napakadami kong nakilalang kaibigan na hindi ko inaasahang magiging parte ng buhay ko. 4 na taon halos na akong sumusulat dito. Dito nakalagay ‘yung ilang pahina ng buhay kong pinilit kong takbuhan, alalahanin at itago. May mga buhay din akong natulungan at nainspire dahil sa mga advice ko at kwento. ‘Yung simpleng babay lang na may matulungan ka, hindi ba? Lagi ako magkukwento sa inyo. Lahat ng ups and downs ko, sasabihin ko dito.. Hindi man lahat, pero eto na kasi ‘yung tipong “DIARY” ko eh, alam kong may mga hindi magagandang opinyon din naman yung iba tungkol sakin pero ayos lang. Hindi rin naman ako perpekto, lalo na yung buhay ko. Okay na ko dito sa makatotohanan. Hindi ko naman kailangan magpakapeke para magustuhan. Simula palang, alam niyo na yan. Okay na ko sa ganito.

Hindi man lahat maging masaya para sa’kin, wala akong pakeelam. Ang importante lang naman eh yung wala akong natatapakang damdaming iba eh. Higit sa lahat, yung kasiyahan ko. ❤