Göz seviyesinden hayata bakmak
Dünya gündemine kısa ama son derece çarpıcı bir haber düştü:Güneş Sistemi’ nin keşfi için tam 34 yıl önce uzaya fırlatılan Voyager 1 adlı uzay aracı, 17 milyar 700 milyon kilometre mesafe kat etmiş…
Voyager 1 çok yakında Güneş Sistemi’ nin en uç noktasına ulaşıp sistemimizin ötesine geçecekmiş. Bu haberdeki verilerin ne anlama geldiğine dair durup düşünmek gerekiyor. Müthiş etkileyici bir haber bu…
İnsanlık adına umut verici. Bu sayede, “insanlığın karıncalar gibi, aynı şeyi tekrar eden bir döngünün çok ötesine de bakabildiğini” görmek umut verici. Bizler, normalde “göz seviyesinden hayata bakan” canlılarız.
Başımızı gökyüzüne kaldırınca bir koordinat koyarız. Evrene dair, yerimize dair, kimliğimize dair bir algı oluşur. İnsanın iki temel koordinatı vardır; zaman ve mekan… İnsan kendi varoluşuna dair vizyonunu bu iki eksene göre (zaman ve mekan) konumlandırdığı noktadan bakarak edinir.
İnsan, başını göğe çevirdiğinde kendini görür.
-17 milyar 700 milyon kilometreden bakınca da kendini görür mü insan?
Burada mesele, vizyondur. “Vizyon” kelimesi dilimize Latince’ deki “visio” kelimesinden girmiştir. Bakış ve görme işi anlamına gelir. İlki gözümüzle baktığımız açı, derinlik ve bu kadraja giren şeylerdir. İkincisi ise bunun zihnimizdeki izdüşümüdür…
Görülmesi gereken, varlık ve bilginin ontolojik birliğini görmektir. Evren ve Allah ilişkisinde anahtar, insandır. Alemin varlığının nedeni insansa, insanın varlık nedeni nedir?
