“The pursuit of happiness is distinct from the securing of the necessities of life and the safeguarding of liberty. It is something more than the acquisition of technical mastery, something beyond the amassing and exchange of information necessary for the advancement of human learning. It entails an intensified participation in the natural and human realms, a vital union of spirit and matter at once facilitated and symbolized by the works of art. Art-making is an experiment in conjuring up the possibilities that are hidden in the habitual and the familiar. The practice of art is for this reason akin to prophecy: however much it is embedded in the past, in rules and conventions and traditions, its deepest commitment is to the future. No doubt great artists are few. But so are too, in equal measure and for similar reasons, great physicists, economists, historians, philosophers, and engineers. Though supreme artistic talent is rare, imagination, wonder, and creative energy are universal - they are qualities that make the pursuit of happiness possible - and can be fostered, along with the ability to reason and to solve problems.”
— Harvard University’s 2008 Report from the Task Force on the Arts
Swimming Against the Current, by Lucy Broadbent
huffingtonpost.comFrom Huffington Post:
In an age when arts programs are disappearing faster than invisible ink across the country, one small independent school in Los Angeles is swimming against the tide. After raising over $180,000 in less than a year, it has recently renovated its tired, old art room, overhauled its visual arts syllabus, and added a rich performance arts agenda.
TUPian! Magbasa ka.
NOTE: Personal po ito masyado pero siguro makakarelate naman yu’ng iba.
May ilang beses na naming narinig ang mga mabubulaklak na salitang isinasaboy ng iba’t ibang tao patungkol sa isang mala-santong kurso, ang BS in Industrial Education major in Computer Education o ComEd. Simple lang ang rason, mataas ang tingin ng karamihan sa mga estudyanteng kumukuha ng major na iyon sapagkat matatalino lang daw ang nakakapasa doon. (Weh?) Ayon pa nga sa isang professor, marami sa mga estudyante sa ComEd ang mga Higher Ordered Thinking Skills (HOTS). (‘di nga?)
Pero teka lang? Hindi siguro lahat, at masasabi kong ang karamihan sa mga estudyante ng BSIE- ComEd 3E ang magpapatunay na hindi lahat ng ComEd ay HOTS, kasi most of them, mga COTS… At kaya kong patunayan ang sinabi ko. Kahit na napag-alaman ko na ang tawag pa nila sa isa’t isa ay “HOTS”. So meaning, dinama nila na HOTS talaga sila. Well sana patunayan nila, eh kaso masyado ng huli ang lahat… Sapat na ang mga nakita ko para gisingin sila sa bangungot na nilikha nila.
By the way, nahahati kasi ang klase namin sa dalawang major course, kami ang Art Ed, ang sinasabing may pinakamababang level sa College of Industrial Education. Sa totoo lang gusto ko ngang mag-react nung nalaman ko iyon. Hello? Hindi ba nila alam na konti lang ang Art Ed pero marami ang Dean’s Lister? Hindi sa pagmamayabang pero isa ako du’n. Kumpara naman sa ComEd na sadyang malaki ang populasyon kaya naman mas marami ang DL sa kanila. Pero hindi rin ang DL ang basihan para masabing HOTS ang isang grupo/indibidwal.
Kanina, midterm namin sa dalawang Professional Industrial Education (PIE) Subjects. Nag-highest pa nga yu’ng isang taga ComEd, at bakas sa mukha niya ang kasiyahan. Pero nakakalungkot lang na may ilan din na hindi pinalad, sila ang mga kamag-aral ko. At kilala ko ang mga bumagsak, nakakatuwa lang at the same time kasi hindi sila masyadong nalulungkot sapagkat alam nilang deserved nila yu’n. At least hindi nangopya.
(So I guess nakuha niyo na ang paksang pagtutuunan ko ng pansin sa blog na ito.)
Garapalan naman pala ang proseso ng ilan sa ComEd para makapasa. Napansin lang ng mga kaklase ko nang magcheck na kami ng Midterm exam., kung saan ang bura ng isa, bura ng din ng iba. Ito pa ang nakakatawa, kung saan ang punit ng papel sa sinagutang papel, doon din ang punit ng iba. Isa pa, nakakatawang may isang estudyante ang nagreklamo pa sa pagcheck sa papel niya sapagkat mali raw ang check. Well then to make it short, dapat kasi parehas sila ng score nung kaklase niya. Wondering why? Simple lang, its either nangopya siya o siya ang nagpakopya kaya dapat same score sila. Brilliant!
Ahhh. Ganun pala ang HOTS?
Okay 2pm na, oras na para sa isa pang midterm. (Gagawan ko na lang ng isang blog para mas detalyado.) At tulad ng inaasahan, kapit bisig sila. Tulungan talaga. Nakakatouch nga eh, yu’ng sagot nung isa mula sa harap, napunta sa likod. Ang galing no? At muli, nakapasa ang ilan sa kanila. Samantalang ang iba sa mga kamag-aral ko ay bumagsak. Eh kasi wala sa ugali ng BSIE-AE/3A ang mangopya. Lalo na’t si Dr. Bahian pa ang prof. Nirerespeto namin si Maam sapagkat simula ng mag PIE kami ay naging guro na namin siya at alam na namin ang mga gusto’t ayaw niya.
Ako, aaminin kong minsan na akong nagopya, pero nung high school pa yu’n. At sinabi ko sa sarili ko na hinding hindi na ako mangongopya sapagkat para rin naman sa akin yu’n. At nakakahiya naman kung mangongopya ako? DL tapos gagawa ng mali?
Ibig kong ipahiwatig sa mga sangkot sa nangyaring pandurugas na sana’y panindigan nilang HOTS sila at nawa’y gumawa sila ng tama. Kasi kung ganun lang din pala, ayaw ko na maging HOTS.
Hindi ba’t mas masarap kung makakapasa ka dahil nagsikap at nag-aral ka talaga? Hindi yu’ng aasa ka sa sagot ng iba.
Hello ComEd? Alam niyo bang sirang sira na kayo sa mata ng iba, paano pa kaya kapag ipinaalam ko pa sa mga guro natin ang mga anumalyang ginagawa niyo kapag may exam. Oo, hindi ako natatakot na sabihin sa mga professors natin ang ginawa niyo lalo na’t alam kong tama at may punto ako. Isa pa, ano pa’t nanumpa ako bilang isang campus journalist sa harap ng pangulo ng TUP kung magiging pipi lang din ako sa pagsiwalat ng maling ginawa niyo.
Alam ko kanina natatakot na kayo dahil anumang oras ay magsasalita ako. Pero pinili ko munang umuwi at pag-isipan ang gagawin ko. Hindi ako masamang tao. Pwedeng magbago ang isip ko kung magbabago kayo. Hangad ko lang din ang hustisya para sa natapakang pagkatao ng mga Art Ed. students. Dahil kung iisipin lang nating mabuti, mas matatalino ang mga taong hindi gumagawa ng mali kahit sa oras ng kagipitan. Sila ang tunay na HOTS.
Sa ngayon mas bagay na tawagin kayong “COTS” CHEATERS Ordered Thinking Skills.
Tomorrow at 8:30 AM I meet with my district’s Visual Art program director to go over what he ordered for my classroom for next year, and to verify that I will have what I require to teach.
As a first year teacher, I am incredibly excited for this meeting and very happy that I have already planned my curriculum for next year so that I actually have a solid idea of what I will really need.
The thing I am not excited about? Having to dive into the oh so common part of being an art teacher.. defending my need for specific materials. Oh, so you don’t see the merit in teaching polymer clay cane pattern making? You don’t see how that connects to mathematics, pattern, art history, jewelry making history, cultural awareness, and how I could use it as a fundraising tool for my program? Well see it dang it, because I would like it. (And the moment where wanting it doesn’t equal needing it.)
As much as I know it’s better that the district is footing a enormously large bill to set up my classroom for me, I mildly wish that they had at least waited to order some of the materials until a teacher was hired and could have some sort of input. I hate wasting materials and I hope to God he didn’t order oil pastels or clay.
So tell me fellow art teachers, what materials do you order EVERY year, and what materials have you NOT ordered in years?
