waterleidingduinen

Amsterdamse Waterleidingduinen 06-07-‘13

Niet lekker gereden!

De volgende vraag krijgt elke ruiter wel een keer of duizend: “Heb je lekker gereden?”. Maar durf er eens ‘nee’ op te zeggen.

Nou sorry, maar ik kon er twee weken geleden toch niets anders van maken. Maar dan krijg je wel wat rare blikken toegeworpen. Hoe kun je dat nu zeggen! Zeker al je op je eigen paard naar buiten bent geweest.

Maar er was ook echt niets aan, mijn pony, Luna, vond het ook helemaal niets. Aangezien Staatsbosbeheer heeft besloten dat er in het bos in Noordwijk gekapt moet worden, kon ik niet anders als via Langervelderslag uitwijken naar de Waterleidingduinen.

Het waaide wel wat hard, maar ik ben enduranceruiter dus ik train door weer en wind. (Was ik maar recreatieruiter). Enfin op het strand stond er een windkracht 7, maar we hadden hem in de rug. Ik hoopte stiekem dat de wind iets af zou nemen, maar dat was natuurlijk ijdel.

Bij de oprit naar de Waterleidingduinen aangekomen, moest ik afstappen want de oprit was zo ontzettend stijl dat dit onmogelijk de paard te doen was. Luna keek me aan met een blik van: ‘we gaan toch geen muur op klimmen?’ Wel dus. Eenmaal in de Waterleidingduinen, leek de wind aan te trekken in plaats van af te nemen. Het ruiterpad was niet te zien, want die was dichtgewaaid.

Luna vond het vreselijk spannend, te meer omdat ze nog nooit in dit gebied geweest was. Dus we hebben vooral gestapt. Ik was het al snel zat, dus we zijn omgedraaid en weer terug gegaan. Nu kwam het ergste stuk: terug over  het strand.

Na met paard aan de hand de afgrond die ook wel afrit heet te hebben bedwongen, stapte ik weer vrolijk op. Niet dus. Luna deed haar oren plat in haar nek en stapte zo langzaam mogelijk, terwijl ik met toegeknepen ogen nog iets probeerde te zien. Toen ik aandraafde begon Luna vreselijk met haar hoofd te schudden, zodat ze onbestuurbaar was. Kortom rijden was geen doen. Dus ik ben afgestapt en heb het stuk strand van twee kilometer met paard aan de hand lopend afgelegd.

Toen we bij de oprit van Langevelderslag was, was ik kapot. Ik ben op gestapt en Luna heeft me al de vliegende brandweer naar stal gebracht.

Kortom ik heb getraind en Luna heeft me thuis gebracht. En NEE, IK HEB NIET LEKKER GEREDEN!!!!!!!!!! En dat lag niet aan mijn pony.

Dit soort ritten overkomen mij één of twee keer per jaar, van die ritten die ik slecht heb voorbereid of die anders lopen als gepland of gewoon pech met het omstandigheden. En ze zijn, geloof het of niet, functioneel. Ze zijn goed voor het vertrouwen tussen mij en mijn pony. En dat is toch ook belangrijk in de paardensport.