traags

Ik mis mezelf

Ik mis mezelf
nu
en morgen

Ik mis mezelf
en weet je,
ik maak me zorgen

Doe ik het goed?
Kan ik het beter?

Het gevoel onder
mijn voeten
wordt steeds heter

Ik mis mezelf
gisteren
en vandaag

Ik mis mezelf
en weet je,
de tijd gaat zo traag

Kan ik sneller?
Kan ik nog stoppen?

Het liefst zou
ik mezelf
vestoppen

Ik mis mezelf
deze week
en volgende maand

Ik mis mezelf
en weet je,
alles is te diepgaand

Kan ik open zijn?
Kan ik gewoon zo zijn?

Alles wat ik zeg
Alles wat ik doe
is eigenlijk maar schijn

Je keek om, gewoon eens om te kijken hoe die andere, zogezegd verkeerde kant eruit zag. Je probeerde nog verder te gaan, maar het ging zo traag en je had dit allemaal al eens gezien. Toen stond je stil. Je keek nog eens om, naar die aanlokkelijke kant. Je besloot dan maar om je om te draaien en misschien enkele kleine stappen te zetten, zolang je niet te snel gaat en je er niet te veel in opgaat, kan het geen kwaad, toch?
—  Maar voor je het weet, ben je al te ver en is er geen terugweg meer.
Perfectionisme

Wij liggen in de zich door zijn eigen warmte heen
slepende zomer pril te wezen op het heetst van de dag
en leven op het scherpst van de snede; nergens is het gras
zo groen als het hier zijn moet, aan deze oever
in een stad die vooral bestaat uit vroeger.

Als straks de schemer valt, hopen we weer meer
aan de vooravond te staan van wat in de volksmond
voor relatie door moet gaan, maar wij liever niet noenen
bij naam. Nergens klotst het water als het hier doet
nadat een schip traag voorbij gevaren is.

Een ijsje? vraagt ze. En na veel ge-ja-maar en waar-dan
stem ik in. Wat is een slecht begin? denk ik. Vast de helft
verpest. Wij lijden aan gewens. Zijn nooitgenoeglijk ziek.
Het ijsje op. Enig verkleinwoord. Vergroot het tot ijs,
maak die lange ij nu kort. Tot het allemaal ondoenlijk wordt.

ik weet nog steeds niet wat er zo speciaal aan jou is

maar het blijft maar duren, dit gemis

het missen van wie je vroeger was, die persoon die mij graag zag

maar je bent nu iemand anders, en je ziet mij niet meer graag

maar ik ben nog steeds dezelfde, en jou vergeten gaat zo traag

We zijn als hout.

We zijn als hout, zijn te verzagen en op te delen. Hoelang zou ik branden denk je? Vraag ik aan m’n andere ik in de spiegel. Kijk maar naar de wallen onder m’n kijkers. Hangen ze in evenwicht? Mooi, laat ze zo.

Mensen duwen, mensen vragen. Zagen diep door en daarmee testen ze je hout. Het is het duwen van de zaag waar je bot van wil worden.

Met bot worden komen de fouten. Zo maakte ik een -dt fout terwijl ik een half gesneden bestelde en ik schaamde me rot. Alle andere stukken houten zagen het en kraakten van ongemak. Al die houtzagen, al die stukken hout. Drijven door om oevers te vinden, rust maar uit en het is goed zo.

Hout brandt op en uit as kan niemand lering trekken. Tel de ringen en wel mag het zo zijn. Ik word nooit een met de hand gehouwen bureau, misschien zit ik er liever aan.

Liever traag smeulen, dan in stukken opbranden.

19/04

Vandaag is vreemd. De tijd gaat wel snel, maar toch gaat de tijd traag. Ook schijnt de zon en zijn er verschillende witte wolkjes die de zon vergezellen. Er loopt een duif heen en weer op de dakgoot, na enkele minuten vliegt hij uiteindelijk toch weg. Mijn haar golft op een manier dat het nog nooit heeft gegolfd. Ik loop doelloos door het huis op zoek naar een onbekend iets. Ik neem een glas, vul het met water en wanneer ik wil drinken verslik ik me. Ik ga weer zitten en hoor een of ander vliegtuig en wat vogels. Ik lees het boek uit, die ik voor school moest lezen. Ineens komt m’n vader vragen wat het kleur van een logo is, hij twijfelde omwille van z’n kleurenblindheid tussen grijs en groen. Verder staar ik alleen maar naar alles en denk ik na over alles en niets.

Chaotische dag nummer één

Hallo iedereen

Hierbij dus mijn verslag van de super chaotische dag nummer één. Ik was op stage en er was ook een vrijwilliger van the UK die die dag mee zou lopen op verloskamer. Iemand zonder ervaring dus hij vond alles heel spectaculair haha. Ik was zo enthousiast om hem een bevalling te tonen. Ik volgde een mevrouw op > een ZESDE zwangerschap! Ik dacht; dat moet toch een mooie en vlotte bevalling zijn om mee te maken haha tot dat ik het hoofd ondersteunde tijdens het doorsnijden en dit héél erg traag verliep. Toen het hoofdje er was merkte ik een zeer duidelijke turtle sign op. Hij was zo duidelijk dat zelfs de vrijwilliger zonder ervaring aan mij vroeg “is it normal that the head seems so squeezed?” toen heb ik hyperflexie van de benen toegepast en toen kwam het kind met wat tractie wel … vreemd hoor ik hoor mevrouw Lippens nog zo zeggen ‘enkel hyperflexie? Dan is het meestal geen echte dystocie’ maar toch ik heb nog nooit zo een duidelijke turtle sign gezien. Vorige week trouwens heb ik vier uur bij een mevrouw geweest om haar te begeleiden. Toen ik mij met pijn in het hart ging omkleden omdat het een sectio zou worden en ik anders echt te laat thuis zou zijn hoorde ik haar opeens persen. De vroedvrouw deed de bevalling maar hoe… opnieuw de meest duidelijke turtle sign die je maar kan hebben en de vroedvrouw deed niets… toen heb ik de benen in hyperflexie geholpen en Dana heeft suprapubische druk gegeven terwijl ik handschoenen aandeed. De vroedvrouw wou echter niet luisteren en bleef maar aan het kind sleuren… uiteindelijk heeft ze hem met de schouders dwars eruit gekregen en deed de baby niet zo super veel … ook een hele duidelijk paralyse. De dokter vond het normaal dat het kind geen reflexen had in de vingers.. dit zal wel herstellen zei hij. Als ik het me goed herinner mag het kind een slappe arm hebben maar moet hij/zij wel iets van reactie geven wanneer je je vinger geeft? Het kan zijn dat ik fout ben hoor! Hoe dan ook het was erg zielig en mevrouw had een grote scheur en overal laceraties. Maar goed.. terug naar zondag. Deze bevalling verliep al bij al dan nog wel ok en ook de baby deed het goed na wat aspiratie en stimulatie > 3.9kg en mevrouw had gelukkig geen ruptuur. Daarna heb ik nog een bevalling gedaan, en nog één, en nog één …. Vier bevallingen dus die dag.  Er was enkel slechts één vroedvrouw en mezelf. Dana die was ziek dus die was vroeger naar huis gegaan maar ik kon echt niet weg … de vroedvrouw werd helemaal slecht gezind omdat het zo druk was en we er alleen voor stonden. Toen kwam er iemand van ok mij halen want ze hadden me nodig voor de opvang van een slecht kind naar vermoeden. En ze hadden ook een dokter te weinig voor de assistentie van de sectio zelf. Ik zeg tegen die jongen sorry maar ik ben niet bevoegd op te opereren… en ik heb net een bevalling gedaan en ik moet de placenta enzo nog doen.. toen zei de vroedvrouw ‘laat de placenta maar zitten dat is niet belangrijk’ euhm pardon??? Ik ben dus niet mee geweest naar OK maar wel bij mijn cliënte gebleven. Uiteindelijk is die jongen wel komen aanlopen met de baby waar gelukkig alles ok mee was. Alle andere bevallingen waren gelukkig ook goed verlopen en alle mama’s waren me erg dankbaar. Joepie wat een super gevoel! Maar dus die zondag was echt verschrikkelijk… geen dokters… al het materiaal was op dus improvisatie was nodig en aja een placenta retentie na een ongeduldige vroedvrouw… ik zag het zo gebeuren. We waren alleen en de vroedvrouw was zo slechtgezind omdat ze verplicht was om te werken! Ze trok de placenta er dus uit waardoor de navelstreng afscheurde van de placenta. Ik hoor ze nog zo vloeken de vroedvrouw. Toen ik ging kijken omdat de mama echt zo erg aan het huilen en aan het roepen was zat de vroedvrouw bijna tot haar schouder in de vagina. ZOOO zielig. De placenta heeft er denk ik twee uur ingezeten. Er was nog steeds geen dokter.. uiteindelijk heeft er een dokter (geen idee waar die van kwam) de placenta eruit gekregen en heb ik de mevrouw naar het toilet geholpen. Dit was zo erg… ze huilde zo hard. De dokter zei toen tegen mij “You see now she is crying but its her own fault she wanted children.. thats what you get when you get pregnant!” Pardon?! Excuseer?! Toen heb ik heel serieus geantwoord.. “that is what you get when a midwife doesn’t do her job the way she should” en toen viel die helemaal uit de lucht toen ik vertelde wat de vroedvrouw gedaan had. Mevrouw had daarboven op natuurlijk een gigantische postpartumbloeding. In het dossier achteraf was alles tip top in orde en duurde de placentaire fase 10 minuutjes. Het geschatte bloedverlies was 150 cc … Jammer, heel erg jammer allemaal ….

Perkje

Ik keek uit het raam. Aan de overkant van de straat waren vier mannen bezig met het aanplanten van een perkje. De mannen droegen oranje hesjes. Een van hen droeg zijn haar in een staartje, een ander was grotendeels kaal. In het gras hadden ze een met aarde bedekt vierkant vrijgemaakt en aangeharkt. Een voor een haalden ze de witte plantjes uit de grote laadbak die ze bij zich hadden. Volgens mij waren het viooltjes. De viooltjes werden in nette, rechte rijen aangeplant. De mannen bewogen traag. Als er een ambulance of politieauto met gillende sirenes voorbijkwam, keken ze die na totdat hij uit het zicht verdwenen was. 

Het perkje lag vlak naast een monument, waar ieder jaar op 4 mei doden herdacht worden. Het was al weer bijna 4 mei. Dan zou het perkje op zijn mooist zijn. Vier mannen waren er de hele dag mee bezig. Dat zag ik vanachter mijn raam.

Iemand vergeten, kan heel snel gaan, of heel traag. Iemand vergeven, kan heel traag gaan, of heel snel. Iedereen voelt me wel, snapt me wel. Maar hoe ik het zie, ziet niemand het, denk ik, dacht ik. Mijn teksten helpen mensen en iedereen helpt mee aan mijn teksten, onverwachts, niet over nagedacht. Ik schrijf over wat ik zie, wat ik hoor, wat ik meemaak of wat anderen meemaken, in groepsverband of individueel. Sociaal, dat spreekt aan, associaal dat spreekt tegen… Niemand behalve de mensen die ze goed kennen, maar ge hebt ze ooit leren kennen. Ge moet aan iedereen hun karakter wennen, iedereen is anders, dat klopt. Maar ergens ook niet, er zijn veel mensen die hetzelfde denken, doen en dan heb ik nog niet gepraat over nadoen. Meelopen, de weg gewoon zonder nadenken volgen omdat ze schrik hebben om de andere kant op te gaan, iets anders tegen te komen en er alleen voor te staan. Ze kunnen dan moeilijk zeggen “we gaan ervoor gaan”, ze weten niet hoe het moet als niemand ze het voordoet en dat is zo voor altijd, voorgoed. Ik hoor mensen zeggen dat ze die kant van mij nog nooit hebben gezien en dan vraag ik mij af hoe ge mij nu gaat bekijken. Of het echt invloed heeft op mijn leven en als dat zo is zal dat me zeker wel moed geven. Maar de vraag “ga ik hier ooit iets mee bereiken?” blijf ik mij stellen, maar dat is het enigste wat ik best kan uitstellen.

Ongeduld groeit in Nepal, net als het dodental

Ongeduld groeit in Nepal, net als het dodental

In en buiten Kathmandu beginnen mensen hun geduld te verliezen omdat de hulpverlening te traag verloopt. In de Nepalese hoofdstad blokkeerde een groep van 200 mensen het verkeer. Ook kwam het tot een treffen met de politie, die niemand arresteerde. In de stad zijn de banken weer een paar uur per dag geopend. Gedurende die tijd kunnen de pinautomaten weer gebruikt worden.

Wel zijn enkele…

View On WordPress

Het vallen is begonnen.

Het hollen moe haken we af

zoeken de luwte van de kudde

Hullen ons in de donkere vacht

van het oeroud dier

en wachten

Duisternis omsingelt ons

Beesten bewegen traag met slome lijven

Hun gespleten hoeven trappen de klei

Stampen haar aan

Bevestigen de aarde

Het is een kalme, warme nacht en onze angst lijkt ongegrond

Dan valt de eerste van ons om


De stilte van het zwijgend, stoom briesend vee wordt soms doorbroken door een klagend loeien

Dan stapt de kudde voort

De voorsten schallen naar de achtersten

hun ogen diep weggezonken in slapeloze wallen van de wake over het jonge vee

Klagen klinkt

Er is een kleintje omgevallen


Lomp sloffen we voort

Luisterend

een verlaten geest

fluistert grapjes van botten

uit koude grond

We tasten blootsvoets de bodem af

geharde klei drukt zacht onder weke zolen

de aarde is voorgetrapt voor ons door een dichter aan de goden geest

Zwart vult langzaam onze longen

De beesten houden ons in toom

hun donkere vacht wolt dichter om ons rond

Een oudere valt om

De wereld strekt voor ons uit

We zijn

in deze kamer van de aarde

achtergelaten

We dwalen

Tasten, dralen, zoeken handen

Er is geen vooruit of achterom

De kudde sleept op halve kracht

En één voor één vallen we om


Onbekende geuren stijgen op vanaf de grond

De klei verraad een adderspoor

Lauwe regen vult onze monden loom

Welt op rond onze tanden

Er fluistert een laatste stem

waarom


Het zwijgt voor altijd ondergronds