Eerste twee weken

Holaaa, hier ben ik weer. Mijn eerste week heb ik niet naar school moeten gaan omdat ik mij eerst nog een beetje zou kunnen aanpassen. Nooit gedacht dat ik dit zou zeggen maar ik verlang om naar school te gaan, in de namiddag gebeurt er hier niet veel en dus keek ik alleen maar tv of een boek lezen. Smiddags doen de meesten hier ook een siesta, wat ik wel leuk vind ;) mijn familie is echt groot, ik leer hier iedere dag nieuwe neven en nichten kennen, misschien dat tegen dat ik terug keer naar belgie ik ze allemaal eens heb leren kennen. Mijn spaans is nog altijd een beetje een kleine ramp maar als ze traag praten versta ik het meeste wel, praten daarintegen is een andere zaak. Ook wat minder leuk nieuws want ik ben ziek: koorts en een verkoudheid, het enige wat ik doe is slapen :p het is ook niet zo moeilijk om ziek te worden want de ene dag is het hier 15 of 18 graden en de volgende dag 31 dus dat is ook beetje aanpassen. Normaal maandag naar school maar heb door mn koorts niet kunnen gaan. Dus vandaag (dinsdag) mijn eerste schooldag gehad ja amai, wat was me dat? Het zijn dus effectief zo van die american highschool banken. Waar je bank zo de helft van je stoel is. School begint om 7 en is gedaan om 12u. Maar de meerderheid komt toch te laat toe en dat is natuurlijk geen probleem. Stil zijn? Kennen ze hier niet :) tijdens de pauzes kun je snacks (dus eigenlijk je ontbijt) kopen: pizza, hamburgers, empanadas het kan niet op 😋. Als je geen zin meer hebt om op die plaats te zitten dan hef je gewoon je stoel op en zet je je ergens anders, midden in de les of niet, tis geen probleem :p
Ondertussen heb ik ook al een fitness ontdekt en ben al iedere dag geweest ( kheb hem wel nog maar 2 dagen ontdekt maar dat is bijzaak 😜). In de namiddag wordt er hier dus niks gedaan en m’n zus moet gaan studeren en me broer naar school dus heb ik vanmiddag met Maya een AFS studente uit Duitsland afgesproken en beetje de toerist uitgehangen: ijsje eten en winkeltjes doen en daarna bij haar thuis wat gechillt. Bij mij op school zit er nog 1 AFS student uit Italy, Luca, maar die zit een jaar lager dan ik. Paraguay is echt totaal anders dan dat ik me had voorgesteld zowel in de positieve als iets negatievere zin, maar dat nemen we er ook maar bij 😃 Vandaag was het 32 graden en was het echt stikken, dat belooft voor de zomer… ☀️☀️☀️

Weet je? Ik weet het niet meer… RADELOOS, 100% radeloos ben ik. Dat weet ik dan wel weer. Lag het aan mij? Lag het aan jou? Of zal die vraag nooit beantwoord worden? Al die vragen zonder antwoord, je zou er rimpels en grijze haren van krijgen. Ik kan je gewoon niet loslaten. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan je denk. (Sorry, mijn brein stalkt U) Het ging allemaal zo snel, of nuja, zo traag. En dan plots viel het gewoon stil. Die maanden lijken nu allemaal zo snel te zijn gegaan maar ik stelde uit en stelde uit en … Ik snap dat je het beu werd. MAAR al dit geeft geen excuses om zomaar, plots, uit mijn leven te verdwijnen. Jij, jij die alles weet, weet toch wel beter?

Ik lach niet meer. Jij had belooft mij te doen lachen. En soms liet ik het niet toe maar je deed het toch opnieuw en opnieuw. je deed. Ik ben niet depressief ofzo, gewoon ongelukkig. Weet dat niets hiervan jouw schuld is, je weet als wie dan ook hoe ik ben. Ofja wist. Ik weet eigenlijk niet of je het nog weet. Weet je nog wie ik ben? Of begint het allemaal al te vervagen. Ik heb geen idee wat er gebeurd is, nuja, misschien een beetje. Je bent me beu. Ik neem het niet persoonlijk. Mijn persoon jaagt mensen weg. Ik heb gewoon een soort van closing nodig en die geef je me nu niet. Dus misschien als het past en als je een minuutje over hebt, kan je me gewoon eens een berichtje sturen? (Desnoods over hoe slecht deze tekst wel niet is of over hoe je me nooit meer wil horen)

FIN

(Deze post is gericht aan 1 specifieke persoon om dat ik te laf ben om het persoonlijk te zeggen, zo nu weten jullie DAT ook weer)

~ dag 8 ~ safari/relaxed ~
—  Om 07:00 zou de wandelsafari starten dus dat betekende 05:45 de wekker en om 06:00 er uit. Deet op smeren, foto toestel mee, iets met lange mouwen mee voor de muggen en een goed humeur :). Er was jammer genoeg zo vroeg nog geen ontbijt, dus dan maar een koekje delen :|. De wandeltocht zou obscener 2 uur duren. We hadden een Ghanese begeleider mee die ook een geweer bij zich had voor als er iets ons zou aanvallen (spannénnndddd). Onderweg hebben we heel veel antilopen gezien, maar dit vonden we niet zo heel spannend omdat ze ook al voor ons huisje liepen en dat vind ik persoonlijk veel leuker. Maar toch leuk om te zien :) ! Ook hebben we wildzwijnen gezien, ik wist niet dat die zo snel konden rennen! Ik dacht dat ze best traag waren. Ik moest gelijk aan Pumba denken van de lion king haha. De begeleider had van te voren gezegd dat er een kans is dat we ook nog olifanten kunnen zien maar die zijn niet altijd te zien. Dus wij waren alle wildzwijnen aan het bewonderen, antilopen en aapjes, stond er in eenkeer een olifant achter een bosje! Iedereen volop foto’s maken natuurlijk. En steeds dichterbij proberen haha en op een gegeven moment waren we best dichtbij!! Toen we besloten verder te gaan kwam de hele familie erbij! Dus na weer allemaal foto’s zei de begeleider dat ze naar het meertje zouden gaan om af te koelen. Toen we bij het meertje waren aangekomen zaten inderdaad alle 4 of 5 de olifanten in het water! Het was een super mooi beeld om te zien. We hebben daar denk ik wel een half uurtje gezeten ofzo. Moten we weer verder gingen moesten we een best stijle berg opklimmen en daarna nog 5 of 10 min gelopen voordat we er weer waren. Toen eerst maar even wat gaan eten, want iedereen had best honger na die wandelsafari. Tijdens het eten kwam het plan om ook nog een kanosafari te doen. Iedereen stemde mee en na het eten zijn we met een jeep naar de plek gegaan waar we heen moesten. Op de jeep stonden 3 bankes waar je op kon zitten. Super mooi uitzicht was dit! En best verkoelend :). Toen we aankwamen lagen er 3 kano’s waar je ongeveer met z’n 6/7e in kan. Eerst gingen de eerste 4 van ons weg met 2 peddelaars. Later kwam er een andere kano voor de rest (ik o.a.). Er was maar 1 peddelaar dus heeft esmee aan de voorkant zitten peddelen. We hebben jammer genoeg geen dieren gezien maar juist heel veel bomen.. Maar het was wel heel mooi! Daarna zijn we weer et de jeep terug gegaan en bij het motel. Even omkleden en naar het zwembad. Toen Rosalie en ik de deur uit gingen opweg naar het zwembad bleven we een paar meter voor de deur op Esmee wachten. Op een gegeven moment trok er iets aan Rosalie’s tas, zij dacht dat ik het was en trok gewoon terug. Toen ze keek zat er zo’n rood reet aap aan haar tas te trekken! Wij vet hard gillen en snel naar binnen rennen! Toen we de deur weer op een kier deden zagen we de aap alle shampoo uit haar tas halen en ernaar ruiken. Even later gooide hij het weg en peerde hij hem snel. Wij als een gek naar het zwembad rennen en de anderen half trillend vertellen wat er zojuist was gebeurt. Daarna hebben we eerst eten besteld, omdat het toch pas over 2 uur zou komen en toen nog lekker gezwommen, toen ons eten klaar was hebben we het natuurlijk heerlijk opgegeten :). Toen ik mijn bord op had heb ik even een spelletje op m’n mobiel gedaan. Toen ik heel geconcentreerd het spel aan het doen was zag ik een hand de mayonaise van tafel pakken. Dus ik denk dat is gewoon iemand die de mayonaise nodig heeft of een ober. Toen ik keek was het weer zo’n rood reet aap! Wij weer vet hard gillen haha! Savonds hebben nog even geblufpokert en nu weer lekker slapen. Vanacht moeten we om 04:00 de bus weer terug Nasr Tamale nemen.

Ze zeggen dat ik ne frigo ben. Ik denk dat zelf ook. Ne kleine, met veel ijs vanbinnen. Gereed om…

Ze zeggen dat ik ne frigo ben.
Ik denk dat zelf ook.
Ne kleine, met veel ijs vanbinnen.
Gereed om weg te zwieren.

Maar gij, gij gelooft dat zomaar niet.
Met uw onvermurwbaar optimisme
uw onuitputtelijke energie
en uw ongelooflijke glimlach
begint ge mij onverstoorbaar te ontvriezen.
Een hamertje in de ene,
een beiteltje in de andere hand.

Rustig, traag, en heel voorzichtig.
Alsof ge mij al door en…

View On WordPress

In memoriam Michiel Delille

Geen woorden in het koude water
Om uw sterk gezicht dat later
Uit de baren werd gehaald
In wegen naar het noorden

Een leven dat van golven zong
Dat mijmeringen zag die jong
In ijzige akkoorden smoorden
Zwegen op uw tong

Geen ver gedicht noch noorderlicht
Dat mogelijk op wolken klom
Dat sterren smaakte in de nacht
In longen hymnen bracht aan wat
In ongebreideld puur geweld
De sterren aan de hemel velt
Geen maneschijn die glom

Vandaag is traag de dagenraad
Voor menigeen verstomd

En vraagt er iemand naar uw naam
Dan zal ik zeggen en beaam
Dat ooit een knaap met een mond vol keien
Tegen brandingen in heeft gebruld:

Ik leef en leefde ik heb geleefd

Smaak die zin en laat hem gedijen

Deze vrije interpretatie van Dostojewski’s Witte Nachten valt tegen, want tergend sloom slakkerig traag. Eerder mooie dingen gezien op World Cinema Amsterdam dus wel alle lof voor het filmfestival waar ik Adventure heb gezien. (bij Rialto)

Denkend aan Holland en vakantie

image

De 1e werkdag na een heerlijke vakantie. Zo’n 500 kilometer gefietst door het Nederlandse rivieren landschap. Van de Ooypolder bij Nijmegen naar de Biesbosch bij Dordrecht. Wat is het rivieren landschap mooi. Niet voor niks begint 1 van de bekendste gedichten over Nederland zo

Denkend aan Holland
zie ik breede rivieren
traag door oneindig
laagland gaan,

Ik ben door/langs plaatsen gefietst als:

  • Ooy
  • Kekerdom
  • Bokhoven
  • Drimmelen
  • Dreumel
  • Hank
  • Dordrecht
  • Wamel
  • Rossum

Mooie herinneringen. 

Ik had op vakantie geen smartphone bij me maar wel mijn MacBook Air. Want net als veel collega ZZP-ers heb ik in mijn vakantie doorgewerkt voor een aantal klanten. Dat ging goed. In de avond een paar uurtjes werken en toch het vakantiegevoel houden.

Ik heb de komende tijd zin om weer met nieuwe en bestaande projecten aan de slag te gaan zoals:

  • Ulft2020
  • Communicatie DRU Industriepark
  • NL Greenlabel
  • Open Coffee
  • Netwerkborrel rond het kampvuur in Voorst

Ik hoop dat jullie net zo’n fijne vakantie hebben gehad als ik en ik hoop jullie eventueel te spreken op 28 augustus rond het kampvuur in Voorst.

zelfmoordpoging

Ik heb bijna 11 maand in opname gezeten in een psychiatrische kliniek..
sommige dagen gingen snel voorbij, sommige ook alweer super traag.
Vrienden leren kennen waar ik veel steun aan heb gehad en waar ik sommige nog steun van krijg. Ik heb 10 maand moeten werken aan mezelf.
Maar het grootste probleem konden ze niet aanpakken.
Het grootste probleem waar ik maar blijf bij worstelen.
"mishandeling" Ik heb samen met de instelling besloten om het contact een groot deel te verbreken..
ik heb aan al mijn problemen dingen overgehouden dat zijn lelijke snijwonden.
Zelfmoordgedachten zijn en blijven aanwezig.
Na 10 maand was er nog niet veel verbetering, mijn hoop , levenslust,.. was er niet meer.
Het enige wat ik nog zag als oplossing was er een eind aanmaken.
De maandagavond beldige ik nog meer dan 2 uur na mijn beste vriendin om stiekem, zonder ze het wist haar nog eens voor de laatste keer te horen en afscheid te nemen van haar. rond 22 uur nam ik een hoop verschillende pillen. de dinsdagochtend was mijn mama al weg gaan werken van rond 4u 30 ’ s morgens. Blijkbaar kreeg mijn mama sochtends telefoon van school om te vragen waar ik was, waarom ik niet op school was. mijn moeder zij ik weet het niet. De school belde toen naar het psychiatrisch ziekenhuis. daar zeiden ze ook dat ik daar niet was. ( ik was toen in dagtherapie) ze probeerden te bellen naar mij. maar ik nam ook niet op. mijn mama was daarna in paniek naar hius gereden. de rolluiken waren nog naar beneden alles was nog pik donker, alles was nog dicht. mijn mama rende naar boven en vond me. ze kreeg me niet wakker. ze belde toen naar de huisdokter. Toen vond ze intussen mijn brieven die ik geschreven had. ze zei dat dan tegen de huisdokter. de huisdokter zei dat ze de 100 moest bellen. mijn mama deed dit dan, de mug kwam ook ter plaatse. zelf herinner ik mij er niets meer van. ik ben terecht gekomen op intensieven en ik ben niet meer wakker geworden tot de donderdag. het was maar akelig. ik heb dan nog 2 weken op crisis gelegen. Het psychiatrisch ziekenhuis waar ik bijna 11 maand zat zei me dat ik niet meer terug mocht gaan..
Nergens nog kan ik niet meer geholpen worden, of willen ze me niet meer helpen..
Blijven vechten zeggen sommige me. blijven vechten..
maar ze beseffen niet dat het mij ook eens te veel word.
Ik kan niet meer,
Ik ben op 

9

Het is zaterdag 19 juli en we hebben een dagje vrij. We slapen uit tot half tien en besluiten dat onze kleren een wasbeurt verdienen. Geen wasmachine, met de hand. De honden, katten en kippen houden ons gezelschap.

Daarna dalen we de berg af en wandelen het dorp binnen. Daar krijgen we een lift van een taxi richting Quillono. Het dorpje ligt op minder dan een uur rijden van Chahuares en heeft een internetcafe.

Eerst stappen we een snackbar binnen voor een hamburger. Dit is mijn verjaardagskadootje aan mezelf. Ik besluit om noch de meisjes, noch Sabine in te lichten over mijn 34-jarig bestaan. Gewoon stilletjes genieten is voldoende.

In het internetcafe loopt het fout: de verbinding is ontzettend traag en ik raak niet in mijn mailbox. Ook op Facebook werken normale functies niet naar behoren. Dat slaat tegen. Na veel knoeiwerk zijn we met z’n drie gedwongen om nog een uurtje bij te vragen. Aangezien ik niet anders kan, vraag ik mijn contacten in België of ze een terugvlucht kunnen boeken. Met spijt in het hart kan ik bepaalde zaken niet vanuit Peru regelen maar ik leg me er bij neer. Ik zal de verantwoordelijke collega’s hiervoor nog lang kwalijk nemen.

Voor we vertrekken kopen we koekjes, chips, chocolade en andere snoep in een klein, volgestouwd winkeltje. In gebrekkig Spaans en met behulp van veel wijzen en knikken raken we aan onze voorraad.

Op het plein worden we onmiddellijk aangesproken door een taxichauffeur die richting Chahuares rijd. Als eerste passagiers moeten we wachten tot de taxi gevuld is met andere passagiers om te kunnen vertrekken.

In een poging om klanten te ronselen rijd hij tot vijfmaal toe door gans het dorp. We kunnen onze lach echter niet inhouden wanneer hij een nietsvermoedende wandelaar aanspreekt en die plotseling besluit dat hij toch ergens moet zijn. De taxi is gevuld, we kunnen vertrekken.

Aan de bocht van Sachahuares moet ik hard roepen zodat hij stopt. Terwijl we onze spullen nemen zegt hij tegen me dat hij niet wist dat we hier moesten zijn. Yeah right, dude.

s’ avonds maken we met eigen ingrediënten een leuke maaltijd klaar en spelen we met de puppy’s.
Ondanks de nodige frustraties was dit een mooie verjaardag. Rustig, zoals ik het graag heb. Niet teveel gedoe.

Ontroerend goed - The history of everything - TAZ#14 oostende

-

De expansie van het heelal is eindig. En daarna, krimt het opnieuw. De tijd draait terug. Heden, vroeger, over middeleeuwen, oertijd, ontstaan van de mens, en dier, en cel. Sterren en planeten. Een enorme papieren wereldkaart ontvouwt zich tot een prop, een komeet, de big bang. Complete duisternis met traag dansende lichtjes als planeten tot.. absolute geschiedenis.

De enorme wereldkaart op de vloer vormt de basis voor een twee uur durende geschiedenisles. Eentje waar je weliswaar zwaar met de neus op de feiten wordt gedrukt.

Geschiedenisfeiten worden gesmeten, gezongen, getoond en getekend. Acteurs en kleine rekwisieten als didactisch materiaal. Eerst flitsend dan trager, zoals onze geschiedenis geschreven werd.

Slimme scènografie. Mooi. 

g.

-

http://vimeo.com/39828133

Text
Photo
Quote
Link
Chat
Audio
Video