I wish I knew how to interact normally with other people.

Have you felt invisible whenever you are left alone in a crowd and you don’t know everyone? That feeling when you get so flustered that you trip on your own words whenever you talk to someone for the first time? That moment when you make fool out of yourself because you don’t know the next word you’ll say to make the conversation last longer? I know, it’s annoying that you want to punch yourself in the face because you can’t even make a good conversation.

I hate it. Why can’t I joke around and be comfortable with other people, especially those persons I met the first time? I see them laughing and they seem to be enjoying each others company. Should I butt in their conversation and destroy the fun moment? Why am I allowing myself not to be happy with the presence of others?

I ended up observing them thinking, "That could be me. I can have the good laughs while talking to other people." However, it struck my mind and I realized that I am alone, no one tried to look at me because they have their own business and I shouldn’t mind them. They don’t care, really. After all, why would they?

After ng mega away naming magkapatid, ito yung tumambad sakin. :)

NAKAKA GOOD VIBES!!!

SALAMAT SANDY! :)

pero siempre sana magkasundo na kami ng kapatid ko. nagdaan ang dinner kanina di kami nag-iibuan. pataasan kami ng pride. ay naku. di ko muna talaga papansinin. aba naman! siya yung may kasalanan. pero hindi ko ‘to gagawin dahil ng pride lang talaga. gusto ko may ma-realize siya. at bilang kuya niya yun muna ang 1st step na gagawin ko.

well anyways! SALAMAT ULIT SANDY!!! :)

Ginanahan ako bigla mag-aral.

image

Candidate pa rin ako for Cum Laude.

Grabe, sobrang saya ko lang. Isa talaga sa pangarap ko bago ako makatapos ng kolehiyo ‘eh yung makaakyat sa stage (akyat lang, baba din! Lol). Sabi ko sa sarili ko, kahit anong Laude basta Laude masaya na ako. Lalo akong ginanahan mag-aral dahil dun. Sana lang hindi na bumaba ang grade ko sa 2.25 this school year at sa susunod pa. :( Kinakabahan ako ng sobra. 

Mejo na-ppressure na masaya kasi alam kong may pag-asa pa ako. Lalo ko pang pagbubutihin ang pag-aaral. ‘Yun na yung pinakang-regalo ko sa magulang ko. Alam ko kulang, pero, sigurado naman akong magiging masaya sila kapag umakyat ako sa stage ng may Latin Honors.

Magandang gabi :”“>

  • Periods.
  • Period cramps.
  • Mood swings.
  • Sore tits.
  • Pumili ng damit na isusuot para sa araw na yun.
  • Aayusin mo pa ang buhok mo pagkatapos maligo.
  • Ang hirap tumakbo dahil sa boobs.
  • 'Pag may kasamang lalaki, bf na agad.
  • Mahirap mabuntis.
  • Tawaging bitch, whore, hoe ng walang basehan.
  • Maraming manyak sa paligid.

Taho. :(

Kahit ito lang yung breakfast ko, ayos na. Hindi ko alam kung may disadvantage ba kung sosobra ka kumain/uminom ng ganito, pero, wala akong pakialam.. Basta, masarap siya. At, alam mong hindi ka Pinoy kung hindi ka pa nakakatikim nito. :”> 

Yung masarap na part yung white & yung matamis na syrup. Kahit wala ng sago ‘eh. Basta, yung dalawa present. Pero, hindi mo naman matatawag na taho yung taho kapag walang sago.

Bakit kasi walang nagbebenta ngayon ‘eh? :(

Grabe. :( Halo-halong emosyon ang naramdaman ko habang binabasa ko ‘to. :( Sobrang effort ng taong ito na mag-message ng ganyan kahaba para mas palakasin pa ang loob ko. Nakakatuwang isipin, na sa kabila ng pag-alis ko, ‘eh may mga tao pala talagang sadyang naghahanap sa akin, na nakakaalala sa akin. Sobrang nagpapasalamat ako sa’yo, kasi sobrang pinalakas mo talaga ang loob ko ngayon.

Nakakaluha. Salamat, kaibigan. Dahil sa’yo, mas lalo akong ginanahan. :* 

Hindi ko alam kung importante, pero may aaminin ako.

Hindi naman talaga ako nag-deactivate. Oo, sinabi kong magdedeactivate ako talaga. Yun yung panahong madaming nag-memessage sakin na haters. Yung sobrang lugmok ako tapos may isa pang matapang na kala mo kung sino, nagpakilala talaga.. Naalala ko pa yung message niya nun,

Peste: Ulol! Magdeact ka na, kung di mo kaya, ako gagawa niyan sa account mo, para sa’yo.
Ako: Gago. Ginagawa yan hindi sinasabi.. 

Yung oras na dapat mag-popost ako ng huling goodbye ko, na dapat pipindutin ko na yung ENTER. Biglang hindi na ako maka-post. Di ko alam kung bakit, syempre nagtaka ako. Yun pala na-deactivate na account ko. At, hindi ako ang gumawa nun. IBANG TAO! Nakakainis isipin na bumalik na naman sa utak ko yung pangyayaring yun. Dapat kasi, hindi ko naman talaga idedeact yun. I-paprivate ko lang sana. Kaso, wala na ‘eh. Kagaguhan! Kung iisipin, naghirap din naman ako sa blog na yun noh. Ewan ko ba. Grabe talaga. Ang tapang niya, at ang kapal ng pagmumukha niya.

Hindi ko alam kung paano niya ginawa yun. Wala namang ibang nakakaalam ng password at e-mail ko sa tumblr. Pero, ibang klase. Nakakaloko talaga. Pero, okay na yun. Masaya na ako sa blog na ‘to. Pinipilit kong kalimutan yun, pero, wala ‘eh. Kailangan ko lang talagang ilabas ngayon.

Lesson: Wag manghahamon ng tao, malay mo, pagsisihan mo sa huli.

If I like you,

I will never tell you. I will never show you. I will only do those until I know that you like me back. It will save me from the feeling of rejection and embarrassment. But, I know that it will ruin my chances of being with you because you might think that I’m not interested. Anyway, you will still go on if you really like me.

3

Debut ko na bukas.

Siguro sa lahat ng mag-dedebut ako na pinaka-unique. 'Di pa rin kasi alam ng papa ko na may celebration ako para sa 18th birthday ko bukas. Killjoy kasi yun ‘eh. Baka ‘pag pinagalam namin ng maaga, ‘di na matuloy. Ayun.. Mejo kabado, bukas ko na rin kasi ipakikilala si Jemel.

Kilala na siya ni mama ‘eh. Naipakilala ko na siya. Ayos naman. Natatakot lang ako sa magiging reaksyon ng tatay ko. Pero, it doesn’t matter, big day ko bukas. 1 gabi nalang, nasa legal age na ‘ko.

Sana maging masaya bukas. I miss you all. :*

2

May P2000.00 bill ako. :”> From Bangko Sentral ng Pilipinas. Grabe, malaki siya, tapos, mejo na-iignorante ako. Ngayon lang ako nakahawak at nakakita nito. Tinatago lang pala ‘to ni mama sa baul niya. Nakaka-inspire. Lol. K.

Isa ako sa mga malas na taong hindi nabiyayaan ng tangkad. Nakakainis. Kumbaga sa kwento, ako si David at ang lahat ng tao sa paligid ko, si Goliath. Hindi ko alam kung bakit. Pero, karamihan sa mga taong naipanganak sa taong 1994, mga maliliit. Malas ko naman at dun ako sa taon na yun ipinanganak. 

Para sa mga matatangkad: Seryoso, tigilan niyo na ang paglaki. Kung maaari lamang magpuyat kayo ng magpuyat. ‘Wag na uminom ng gamot pampatangkad. Isa kayo sa mga dahilan kung bakit na-ddepress kaming mga maliliit. Pero, ayos lang, cute ang mga maliliit.

Text
Photo
Quote
Link
Chat
Audio
Video