stapeled

anonymous asked:

fuCKING YES MATE 44.1% lets smash hart of dixie in the face with a fUCKING STAPELER

FUCK YEAH M8 U FOOKIN WOT HART OF DIXIE CAN’T HEAR U OVER HOW AWESOME AGENT CARTER IS.

Bewilder komt in september met debuutalbum • Band deelt nieuwe track

De band Bewilder brengt in september haar debuutalbum uit op Excelsior Recordings. De Utrechtse muzikant Maurits Westerik is de aanvoerder van een groep bevriende muzikanten die eerder regelmatig studio’s en podia deelden en elkaar vonden in hun liefde voor groovy songs met een meeslepende indie snit.

Eind vorig jaar verscheen al de eerste track Safe, nu gevolgd door het zo’n zes minuten durende So It Goes, met een video geschoten op het Kootwijkerzand. Bewilder is de komende tijd regelmatig op de de Nederlandse podia te vinden. Zo is de band op 26 maart (vanavond) te zien in de Amsterdamse Sugar Factory. Volgende maand speelt Bewilder op het Tweetakt/Kaap festival in Utrecht en in Romein in Leeuwarden.

Bewilder duidt op het woord ‘wildernis’, een toestand waar zanger Maurits Westerik zo’n twee jaar geleden in verkeert. Hij heeft bergen ideeën en stapels liedjes. Vrienden aan wie hij het laat horen, stellen direct voor om er als band mee aan de slag te gaan. Zo gezegd, zo gedaan. Vanuit het Excelsior-label worden ze direct naar het buitenverblijf op Vlieland verwezen. Daar worden met producer Henk Jonkers (Hallo Venray) eerst demo’s opgenomen en later ook een heel album.

De liedjes eindigen nooit zoals ze zijn begonnen. ‘Ze zijn zo onheilspellend als de eerste slok van je favoriete cocktail. Het voelt vertrouwd, maar het loopt alleen net even anders af,’ licht Westerik toe. ’Tot op heden hebben we nog niet één optreden hetzelfde gedaan.’ Het blijft altijd enerverend. En anders zorgt producer Jonkers daar wel voor. Voor de folky prachtballad So It Goes stuurt hij Westerik de studio uit, om het nummer in te zingen in een andere ruimte om aldus oogcontact met de band te vermijden. Dat zorgt hoorbaar voor extra opwinding.

Bewilder staat voor onverwachte wendingen, je weet vooraf nooit hoe het afloopt. Dat past ook goed bij de Twin Peaks tic die alle bandleden met elkaar delen, en die zich muzikaal uit bij de soms zacht glooiende synthesizerpartijen van Arjen de Bock. Alsof soundtrack componist Angelo Badalamenti mee gluurt over zijn schouders. De andere bandleden, drummer Bram Hakkens, bassist Jeroen Overman en gitarist Arjan Kamphuis voegen de elementen swing en rock toe aan de intrigerende spanningsboog.

Maurits Westerik zang, gitaar
Arjan Kamphuis gitaar
Bram Hakkens drums, zang
Jeroen Overman bas
Arjen De Bock toetsen, zang

Bewilder - So It Goes

Cambioot

Geen scheldwoord maar wederom een vorm van werken; keihard onderhandelen voor een zo gunstig mogelijke koers op de zogenaamde blauwe markt. Niet zwart maar zeker ook niet wit, ook al staat de politie zwaar bewapend en passief ernaast. Als je het goed doet geeft het je een reden om daarna heel erg lekker uit eten te gaan. Als je t niet goed doet, dan nog.

De laatste dagen in Brazilië en Paraguay heb ik op aanraden van de backpackende mensheid dagelijks een stapel dollars de muur uit getrokken. Dollars zijn - obviously - meer waard dan de Argentijnse peso’s en met dat het vertrouwen in hun eigen munt per dag daalt, maakt het voor zowel de toeristen als de Argentijnen een enorm plezier de grote wisseltrucs op straat uit te voeren.

De eerste keer dat ik met een kleine testhoeveelheid de straat op ging nam ik me voor om niet met de eerste de beste zakenman in de spreekwoordelijke zee te gaan.. en deed dat vervolgens wel. In de avond, in een donker hoekje op straat; pluis was t niet. Al doende leert men dus de keren erop was zonlicht een vereiste en sprak ik alleen de mannen aan die ouder, dikker en dus minder snel of lenig waren dan ik. In het geval je het opeens op een lopen moet zetten, je kan niet voorzichtig genoeg zijn.

Maar waar de eerste keren met enige zenuwen gepaard gingen, heb ik zojuist m’n laatste briefjes gewisseld bij een kerel van mijn lengte en leeftijd. Met de meest stoere maar charmanste glimlach die ik deze laatste dag in BA bij me had is het gelukt een hogere koers te eisen dan hij kon bieden.

Een beetje melancholisch maar tevreden zit ik daarom te genieten van een bakkie bocht op Florida street. Ik ga het hier missen.

Manchmal hätte ich gerne einen Stapel kleiner bunter Zettel, den ich immer bei mir habe, auf die ich Sachen schreibe wie: “Du bist schön!” oder “Du riechst gut!” oder “Wenn du aus dem Fenster schaust, siehst du aus, wie eine entführte Prinzessin.” oder sowas wie “Für mich sieht es aus, als wüsstest du, wo du hingehörst.”
Kleinigkeiten, die so gerne aus mir raus wollen, wenn ich Leute im Bus, in der S-Bahn, an der Bushaltestelle, oder auf der Straße beobachte.

Und dann würde ich ihnen gerne die Zettel geben. Einfach so, mit einem Lächeln, ohne etwas dazu zu sagen.
Dann stelle ich mir vor, wie sie erstaunt schauen, auf die Zettel blicken, lesen was dort steht, wieder aufschauen und ich bin weg.
Und dann, wenn alles richtig läuft, dann nehmen sie diesen Zettel mit nach Hause, kleben ihn an die Haustür oder an den Spiegel und immer wenn sie ihn wieder sehen müssen sie lächeln.

4

Mijn opa heeft me een rondleiding door het het Sanoma-gebouw (Sanomatalo) gegeven. De redactie van de grootste krant van Finland, Helsingin Sanomat en bijna alle redacties die Sanoma Media Finland beheert zitten hier.
Het was het eerste glazengebouw van Helsinki (1999). Het glas weergeeft dat media transparant zouden moeten zijn. Ook zouden media onderdeel van de samenleving moeten zijn. Met die gedachten loopt er een winkelstraatje door het gebouw met een pleintje, toegankelijk voor iedereen. Met een boekwinkel, café en er worden regelmatig evenementen georganiseerd.
En wat veel mensen niet weten is dat het gebouw hele bijzondere liften heeft - zonder tegengewicht. Leuk feitje van mijn opa. Het was ontzettend interessant om alle krant redacties te zien. En het was veel rustiger dan ik had verwacht! Ik dacht dat er gehaast en gerend zou worden. Maar de chaos viel gelukkig mee. Hopelijk word ik ooit onderdeel van de redactie politiek! Met stapels boeken op mijn bureau. De rest van de dag hebben mijn opa en ik lang gesproken over de geschiedenis van Finland, zijn geo-politiek en de rol van media tijdens de toenadering van Finland tot de EU in 1995. Het was echt een amaaazing middag!

Ik zit op de berg en kijk in het dal der plichten. Dat is dor, er is geen water, het dal is zonder bloemen en bomen. Er lopen veel mensen door elkaar. De meesten zijn wanstaltig en verwelkt en kijken voortdurend naar den grond. Enkelen kijken nu en dan op en dan schreeuwen zij. Na enigen tijd sterven zij allen, toch zie ik niet dat hun aantal mindert, het dal ziet er steeds hetzelfde uit. Verdienen zij beter?
Ik rek mij uit en kijk op langs mijn armen naar de blauwe lucht.
Ik sta in het dal op een pleintje van zwarte sintels, bij een kleine stapel afbraakplanken en een onbruikbare wasketel. En ik kijk en zie mezelf zitten, daar boven, en ik jank als een hond in de nacht. #nescio #tril

anonymous asked:

Op wie/wat werd je verliefd :D

Vanmorgen werd ik toch misschien wel een beetje stapel op de ogen van een meisje in de bus, ze keken me aan en toen was ik eventjes van de wereld. En vanmiddag toen ik over straat liep. Ik zag een mooie kat achter het raam en de vrouw die naast de kat stond zag dat ik aan het kijken was, glimlachte en knikte. Toen was ik ook heel even verliefd, misschien niet eens op iemand maar wel op dat moment :)

Niet vrijwillig konthaar verwijderen grap

Niet vrijwillig konthaar verwijderen grap #video #Konthaar #verwijderen #grap

Er lopen stapels grappenmakers rond op Youtube die hun kanalen vol met pranks hebben. Hun vriendinnen zijn vaak het eerste slachtoffer van deze nieuwe videohelden die alles doen voor de hits. Als blijkt dat zo’n vriendin zelf ook een grap kan uithalen wordt het leuk. Zeker als het gaat om onvrijwillig konthaar verwijderen.

(more…)

View On WordPress

Leeg Huis

Ze zat tussen grote stapels vergeelde kranten en verwelkte post aan een tafel bij het raam. Op haar Perzisch tafelkleed lag een oranje plastic placemat om vlekken te voorkomen. Twee hoog zat ze en ze zwaaide naar iedereen. In de winter was haar uitzicht beter dan in de zomer, wanneer de bomen dicht bebladerd waren. Op warme dagen vond ze het te heet onder haar platte dak. Op de vensterbank lag een uit de krant geknipt weerbericht met daaronder haar tv-gids met omcirkelde tenniswedstrijden.

Al ruim voor de tweede wereldoorlog keek ze uit dit raam de straat in. Tijdens de jaren 40, 50, 60, 70, 80 en 90 en in de eerste 15 jaar van de nieuwe eeuw was dit haar huis. En nu, nu missen de buren haar tv die altijd te hard stond.