stapeled

Mijn Nederlands lerares vertelde me dat mensen die meerdere boeken tegelijkertijd lezen, niet weten wat ze aan moeten met hun leven. Het was een grotere openbaring dan de horoscopen van de afgelopen weken: ik ben inderdaad wispelturiger dan de wifi hier en de stapel boeken die ik lees klimt hoger en hoger.

Es ist wie beim Tetris. Die Probleme stapeln sich bei mir immer mehr ohne dass ich welche lösen kann. Oder sie stapeln sich weil ich keine Probleme mehr löse. So oder so ich komm nicht mehr weiter. Bald ist der Stapel zu hoch und dann ist es vorbei. 

Ein Sturm

Sie sitzt zusammen gesunken am Tisch.
Ihr blick starrt ins Leere und die untergehende Sonne lässt ihr Haar fast weiß wirken.
Vor ihr ein Stapel unerledigter Hausaufgaben, in ihr ein unsichtbarer Sturm.
“Warum denn das schon wieder” und “lächel es einfach weg” sagen sie.
Ihr Kopf denkt “okay” und sie blickt in den großen Spiegel rechts von sich.
Sieht sich da sitzen und verzieht das Gesicht zu einer grauenvollen Grimasse. Bei dem Versuch zu lächeln steigen ihr Tränen in die Augen.
Ihre Mundwinkel zittern.
Ach wenn es doch nur so einfach wäre. 
Aber sie mag sich nicht ansehen. Nicht diesen Körper sehen, nicht diese Haare sehen, nicht dieses Gesicht sehen aber vor allem nicht diese Augen.
Ihr Körper beginnt zu zittern und die Tränen laufen nun über die warmen Wangen.
Sie steht auf, die Wut und die Traurigkeit der vergangenen Wochen kriechen in ihr auf, erblühen und explodieren schließlich.
Sie stellt sich vor den Spiegel, sieh hinein aber sie kann sich nicht sehen. Sieht nur dieses Wesen da stehen und holt zum Schlag aus.
Einmal, zweimal, dreimal schlägt sie zu, bereits beim ersten Schlag knackt das Glas des Spiegels, beim zweiten reißt er einmal von oben bis unten und beim dritten ergießt sich ein Meer aus Scherben, glitzernd wie Sternenregen über den Boden. Das Blut ihrer Hand tropft darauf, zerspringt und lässt viele kleine Spritzer entstehen. Mitten in diesem Chaos ihre Füße, ihre Beine zittern noch immer und sie wagt es nicht zu atmen.
Sie sieht das Holz an, das nun anstelle des Spiegels vor ihr Steht, sieht es an und sieht endlich sich selber. 
Ihre Beine versagen und sie stürzt, Arme und Beine reißen auf.
Dann endlich ist es still.
Einsamkeit breitet sich aus.
Der Sturm hat sich gelegt.

16.04.2015

Blüten von der Bank of China

Wir sind in China in einer für chinesische Verhältnisse kleineren Stadt südlich von Guilin und benötigen Bargeld. Das Abheben mit Kreditkarte und Pin an ATM-Geldautomaten hat sich als problemlos erwiesen. Um einigermaßen auf Nummer Sicher zu gehen, dass mit unseren Kreditkartendaten kein Unfug angestellt wird, wählen wir Automaten von Banken, die uns vom Namen her vertrauenswürdig erscheinen, wie z. B. “Bank of China”.

Unsere Reisebegleiter ziehen eine vierstellige Summe Yuan (was der Automat ihnen so geben mag) und stecken das Geld ein. Am Abend darauf flucht ein Taxifahrer im wüstesten Mandarin (nehmen wir an): Mit dem Geld scheint etwas nicht zu stimmen. Dass es sich um Falschgeld handeln könnte, liegt aber fern, schließlich kam es aus einem offiziellen Automaten der Bank of China, wie wir problemlos nachvollziehen konnten. Aber auch am nächsten Tag will niemand die Scheine annehmen, z. B. an den diversen Eintrittskartenverkaufsstellen zu Tempeln etc. 

Beim näheren Hinschauen merken wir dann, dass wir einen ganzen Stapel Scheine mit gleichen Nummern hatten. Das Papier fühlte sich auch glatter an als bei anderen Scheinen, das Wasserzeichen schien blasser. Die mit den Euroscheinen vergleichbaren Merkmale wie holografisch wirkender Sicherheitsstreifen und gedruckte Zahlen mit changierenden Farben waren aber gut gelungen. 

(Markus Winninghoff)

so one of my theatre pals has been bringing her bedazzler for her costume and how??? does mabel bedazzle her face it’slike stapeling or sewing bedazzles into your face holy shit

18 april. Onrust in Mexicaanse stad na arrestatie drugsbaas

De Mexicaanse autoriteiten hebben succes gehad in hun jarenlange strijd tegen de machtige drugskartels in het land, maar dit succes heeft de nodige nieuwe problemen veroorzaakt. In de grensstad Reynosa, gelegen op de zuidelijke oever van de Rio Grande, vlakbij het zuidelijkste puntje van Texas, is het zeer onrustig geworden nadat een belangrijke drugsbaron is gearresteerd. Er wordt geschoten in de stad, wegen worden geblokkeerd, stapels autobanden staan in brand, en het Amerikaanse consulaat waarschuwt zijn landgenoten in de stad uiterst voorzichtig te zijn en binnen te blijven.

Het lijkt er op dat er òf wraak wordt genomen op de arrestatie van de drugsbaas, òf dat de bendes hun kans schoon zien nu er een machtsvacuüm is ontstaan waar zij uit alle macht in willen springen. In de regio woedt al lange tijd een verwoede strijd tussen rivaliserende bendes, de Zetas en het Golf-kartel. De gearresteerde crimineel zou ‘El Gafe’ zijn, een topfiguur van de laatstgenoemde bende.

Naast de onderlinge strijd tussen de bendes, die de controle willen hebben over de zeer lucratieve handel van onder andere cocaïne vanuit Zuid-Amerika naar de VS, heeft de Mexicaanse overheid zich sinds 2006 met volle kracht in het conflict gemengd. De zogenaamde Mexicaanse Drugsoorlog begon in dat jaar toen de regering besloot militairen te gaan inzetten om de drugshandelaren te stoppen en het geweld tot een eind te brengen. Tot nu toe zijn ze daar absoluut nog niet in geslaagd.

Mexicaanse criminelen zijn vanwege de strategische ligging van hun land tegenwoordig toonaangevend in de drugshandel tussen Noord- en Zuid-Amerika. Tot in de jaren ’90 waren de Colombiaanse kartels, uit steden als Medellín en Cali, de machtigste spelers, maar door gezamenlijk optreden van de Colombiaanse overheid, paramilitaire organisaties en de Amerikaanse overheid werden de Colombianen zo goed als verslagen. In 1993 schoten speciale eenheden bijvoorbeeld Pablo Escobar dood, een van de rijkste drugsbaronnen die de wereld ooit heeft gezien.

Net als nu het geval is in Reynosa bleek de georganiseerde drugshandel een veelkoppig monster, een Hydra: als je een hoofd afhakt, dan groeit er meteen weer een nieuw hoofd aan. Het waren de Mexicaanse kartels die maar al te graag de positie van de verslagen Colombianen innamen. In 2007 leverden zij 90% van de cocaïne aan de Amerikaanse markt. De Amerikanen hadden slechts bereikt dat de extreem gewelddadige machtsstrijd tussen de kartels onderling zich nu bij hen op de stoep afspeelde.

Op aandringen van de regering-Bush met haar ‘War on Drugs’ (net zozeer tot mislukken gedoemd als de ‘War on Terror’) verklaarde de Mexicaanse president Felipe Calderón in 2006 de oorlog aan de drugsbaronnen. De gewelddadigheden werden hierdoor niet minder, maar het werd zelfs nog erger. Het brute geweld van de drugsbendes, die niet terugschrikken voor allerlei martelingen en de gruwelijkste slachtpartijen, waar IS koude rillingen van krijgt en waarvan iedereen het slachtoffer kan zijn, had in 2013 naar schatting al het leven gekost aan zo’n 120.000 mensen. De activiteiten van de kartels hebben zich bovendien verplaatst naar West-Afrika en Europa, en de meest ingenieuze manieren worden bedacht om de drugs toch de VS in te krijgen (zoals het inzetten van onderzeeërs, de zogenaamde ‘narco submarines’).

Na bijna tien jaar oorlog tegen drugshandel en daaraan gerelateerd geweld lijkt het einde nog niet in zicht. Het is te hopen dat de overheden van de verschillende landen eindelijk eens gaan inzien dat het probleem niet via de aanbodkant opgelost kan worden. De ene crimineel vervangt simpelweg steeds de andere, en die kunnen zo rijk en machtig worden dat ze zich ook buiten de drugshandel, bijvoorbeeld met mensensmokkel, volledig ongestraft kunnen bezig houden.

De oplossing voor het drugsprobleem is tweeledig: arme Mexicanen, Colombianen, Panamezen, Guatemalteken,Peruanen et cetera moeten een alternatieve inkomstenbron kunnen hebben. En wat de vraag betreft: óf de Amerikanen moeten leren op een andere manier aan hun trekken te komen, óf er moet iets gedaan worden aan de illegaliteit van drugs. Oftewel: legalize it!

Was man nach einem langen Tag voller #Champagner und mit endlosen #Verkostungsnotizen aber nur ein paar Häppchen #Käse im Bauch wirklich braucht ist #Essen das sich selbst #kochen kann, während man versucht logische Stapel aus Visitenkartenbergen, Mitschriften und Informationsmaterialien der vergangenen Tage zu bilden, weil es aussieht als wäre jemand eingebrochen und hätte alles durchwühlt.

Et voilà: Gekräutertes #Kaninchen mit Kräuterkartoffelspalten aus dem #Ofen, dazu #Rauke, Fleur de Sel und literweise stilles #Wasser. Von den Papierstapeln sprechen wir besser nicht mehr.

#food #dinner #abendessen #eat #cook #selfcookingdinner #lapin #harddaysend #soulfood #goodfood #foodie #winelife #

28 april. Koolhaas ontwerpt grootste hotel van de Benelux

Het hoofdkantoor van CCTV in Beijing, links op de foto

Neerlands beroemdste architect van de afgelopen decennia heeft in eigen land weer een grote opdracht gekregen. Rem Koolhaas mag een hotel gaan bouwen bij expositiecentrum RAI in Amsterdam. Het winnende ontwerp lijkt op een stapel van drie blokken, die gedraaid bovenop elkaar staan. Het RAI Hotel wordt het grootste hotel in de Benelux met zijn 650 kamers en een hoogte van 91 meter. De RAI zelf is in zijn nopjes met het ontwerp, dat ‘iconisch’ wordt genoemd. Over smaak valt niet te twisten, maar het gebouw zal, net als veel ontwerpen van Koolhaas, zeker een blikvanger zijn.

Remment Lucas Koolhaas werd in 1944 geboren in Rotterdam, een stad waar voor de moderne architectuur door de verwoestingen van de oorlog veel ruimte was. Rem heeft creatieve en invloedrijke voorouders: zijn vader Anton was schrijver en scenarist, en schreef enkele scenario’s voor Bert Haanstra. De vader van zijn moeder was ook architect, en heeft gewerkt voor het bureau van een andere Nederlandse starchitect, Hendrik Petrus Berlage. Zijn neef Teun was eveneens stedenbouwkundige en architect. Voor Rem was een gouden toekomst weggelegd.

In zijn werk is Koolhaas zich altijd zeer bewust geweest van de maatschappelijke en politieke rol die architectuur kan spelen. Zijn vader was als schrijver eveneens zeer geëngageerd: hij steunde de Indonesische onafhankelijkheidsstrijd na de oorlog en nam zijn gezin begin jaren ’50 mee naar Jakarta, waar zij enkele jaren woonden. 

Na zelf ook als journalist te hebben gewerkt, vond Rem zijn roeping in de architectuur. In 1975 richtte hij na een studie in Londen en New York het bureau Office for Metropolitan Architecture (OMA) op in Rotterdam. De ontwerpen van Koolhaas trokken de aandacht. Tijdens de Biënnale van Venetië van 1980 trok zijn paviljoen de aandacht van de internationale architectenwereld, en twee jaar eerder had Koolhaas al een wedstrijd gewonnen voor het ontwerp van het toekomstige nieuwe gebouw van de Tweede Kamer, dat uiteindelijk niet gerealiseerd is.

In de komende jaren ontwierp Koolhaas gebouwen over de hele wereld die zijn reputatie definitief vestigden, zoals het Lille Grand Palais, het Educatorium in Utrecht en de Kunsthal in Rotterdam. Daarna mocht hij allerlei soorten gebouwen ontwerpen in steden als New York, Chicago, Porto, Berlijn, Londen en Seoul.  

De laatste jaren bouwde Koolhaas enkele van zijn meest opzienbarende werken. In 2013 was De Rotterdam klaar, een gebouwencomplex op de Kop van Zuid, een toren in drie delen waarin appartementen en kantoren zitten. De Rotterdam werd goed ontvangen in de geboortestad van Koolhaas. Een tweede bekend gebouw van de architect is het hoofdkantoor van de Chinese staatstelevisie CCTV in Beijing. Koolhaas kreeg veel kritiek te verduren over deze opdracht. Niet om esthetische redenen, maar omdat hij met dit opmerkelijke gebouw een officieel kanaal van een dictatoriaal geregeerd land veel prestige had verleend.

Je kan je inderdaad afvragen of het wel gepast is om dergelijke opdrachten van de regering van een land als China te aanvaarden. Dictators blijven aan de macht dankzij grote gebaren en intimidatie die onder andere in de architectuur te vinden zijn. Aan de andere kant is het bureau van Koolhaas ook gewoon een commercieel bedrijf, waarvan er vele zaken doen met China. Halverwege de bouwperiode vonden in dezelfde stad ook nog een de Olympische Spelen plaats, een dictatoriaal prestigeproject bij uitstek.

De controverse die rond de CCTV-toren van Koolhaas bestond bleef niet plakken aan de reputatie van de architect. De gelauwerde Koolhaas is als internationaal fenomeen Holland al lang ontgroeid, en behoort tot de bekendste en beroemdste architecten ter wereld. Time Magazine plaatste hem in 2008 zelfs in de top honderd van invloedrijkste mensen ter wereld. 

Een oordeel over deze man kan je echter wat mij betreft maar op één ding baseren: op zijn ontwerpen. En daarvoor geldt, zoals met zoveel zaken in het openbare leven: je moet er van houden.

Ons ma’s tuintje

Ons pa was gisteren gaan kijken naar een graf wat ons ma mooi vond. De stijl sprak haar aan. Een tuintje. Zijn oog viel op een monument. Mooi door eenvoud. Heerlijk is Google dan. Binnen een mum van tijd de beeldend kunstenaar vinden en werk van hem kunnen bekijken.

Daar is ook het niet uitstellen tot morgen weer. Na zes weken kan een grafmonument geplaatst worden. Uitstellen maakt het niet minder verdrietig. Uit respect voor ons ma zorgen voor haar tuintje. Ze liep zo graag een rondje door de tuin, genietend.

De stapels kleding verdeeld over twee bedden boven met eigen verhalen. Van zelden gedragen tot vaal door het vele wassen. Veel herkenning, blouse bij het lintje, blouse gemaakt van stof, gekregen van de jongste zus van ons pa. De naamgenotes die niet meer hier zijn. Zouden ze nu samen ergens bijkletsen? Dat deden ze, uren aan de telefoon.

Vanochtend scheen de zon binnen door het keukenraam. Ons ma haar foto ving de stralen. Ik keek naar de foto en keek weg naar de zon. Soms is het gemis te groot, doet het snikkend pijn. Dat was vanochtend.

Waar het nu bewolkt is blijft zij stralend.

Kathleen

„Du bist unglaublich.“, murmelte Kathleen amüsiert. Brian ließ es sich wahrscheinlich gut schmecken. Sie ging jetzt an ihm vorbei und strich durch sein Haar, griff dann nach einer Teetasse und goss sich heißes Wasser aus dem warmhaltenden Wasserkocher hinein. Der Teebeutel ließ sich auf die Schnelle auch auftreiben und dann setzte Kathleen sich schließlich auch an den Tisch. Brian hatte einen großen Stapel von Essen auf seinem Tisch und Scott saß ganz aufgeweckt neben ihm. Obwohl er schon sein Fressen gehabt hatte, stierte er aufmerksam auf Brian’s Teller. Kathleen griff offenherzig nach einem seiner Toasts und lächelte noch, als sie es sich dann auf ihren eigenen Teller legte. „Sorry, hab’s heute eilig.“, erklärte sie das Ganze dann noch.
„Hä, du gehst doch erst in einer halben Stunde los.“ Emilia sah auf die Uhr, dann schob sie ihre Brille mit gerümpfter Nase nach oben. Anscheinend hatte sie Kathleen’s Aussage nicht so richtig verstanden. Kathleen antwortete darauf aber nicht weiter, sondern sah zu Brian. „Wann fängst du mit arbeiten an? Meinst du, du kannst vorher noch mit Scott gehen?“ Es schien, als fühlte der Zwerg sich angesprochen, denn sofort sah er zu Brian und dann zu Kathy.

anonymous asked:

Ik weet ook dat het het gemakkelijkste zou zijn moest ik haar loslaten, haar proberen los te laten. Maar ik weet ook dat ik dat niet kan, hoe hard ik het ookal geprobeerd heb, hoe vaak ik denk 'vandaag stuur ik niets', en dat lukt, maar dan als zij iets stuurt ben ik zo megablij omdat ze misschien aan me dacht en me daarom stuurde. Misschien ben ik wel te verliefd om te zien dat het nooit goedkomt tussen ons, dat we nooit een koppel gaan zijn, en dat we altijd gaan zijn wat we nu zijn.

Je moet je echt niet schamen voor je gevoelens, de onzekerheid is een deel van jouw persoonlijkheid, omarm die onzekerheid en open je grenzen verder door je trots te voelen als zij jou stuurt of jij haar wilt sturen, wilt zeggen dat jullie aan elkaar denken, maar inderdaad, in die situatie moet je er niet te veel achter zoeken en duidelijk naar de tekenen kijken als er iets bij haar groeit, loop niet te hard van stapel

Hoop dat het helpt
Ps: ik hoop dat je het niet erg vind dat dit op mijn blog komt want ik weet niet hoe ik dat uit doe, hulp is altijd welkom!

First Day

Montag 20.04.15 , 6:30, Bay Street Port Melbourne. Guten morgen! Heute trete ich meinen ersten “Arbeitstag” an welcher nicht viel mit Arbeit zu tun hat ,denn ich muss nur helfen die Girls am morgen fertig zu machen.Um 6:30 starte ich mein Tag und mache die Lunchbox für mein Schulmädchen. Welche natürlich vorher ausführlich besprochen werden und genau so gemacht werden wie Mama das macht und nicht anders. Alles wird geschält denn Schale mögen die beiden überhaupt nicht egal ob Apfel oder Paprika der Obstschäler ist hier mein bester Freund.Der Rand vom Toast muss abgeschnitten werden (seit wann hat Toast überhaupt ein Rand?) ,ein kleiner Teelöffel Marmelade auf 2 Toasts war Madame viel zu viel Jam.Deshalb landen meine JamToasts am Abend in der Tonne.Ich dachte immer alle Kinder mögen es süß,aber sie steht mehr auf Butter ,Butter ohne Ende. Den Rest des Tages habe ich in der Stadt verbracht. Als erstes habe ich mich auf den Weg zum Informationscenter gemacht und mir jede Menge Proschüren mitgenommen,irgendwie kam mir alles Interessant vor deshalb habe ich jetzt auch ein riesen Stapel voll Informationen rund um Melbourne.Aber ich habe ja auch 6 Monate Zeit alles zu erkunden,yippyipp hurra. Ich hatte super Wetter die Sonne begleitete mich den ganzen Tag über und ich habe viele neue Eindrücke gewonnen und alles was ich gesehen habe hat mir bisher sehr gut gefallen! Vor allem die kostenlosen Trams innerhalb der City sind super. Und die meisten Museen sind kostenlos.Zum Glück hatte ich einen Stadtplan sonst hätte ich nie wieder zum Office meiner Gastmum zurück gefunden ! Jetzt liege ich in meinem Bett unter meiner tollen Lichterkette und durchstöbere die ganzen Proschüren,ich werde mir auf jeden Fall eine TODO Liste erstellen. Bis dahin,Gute Nacht :)

Lezen bij 't strandhuisje (+ win stapel boeken Camilla Läckberg)

Lezen bij ‘t strandhuisje (+ win stapel boeken Camilla Läckberg)

We hebben vakantie! Allereerst gaan we een paar dagen heerlijk chillen in het strandhuisje. Zonder verplichtingen,  met een fijne stapel boeken en tijdschriften. Op het leesmenu staat: de Dwarsligger Engeleneiland van Camilla Läckberg.  Ik heb er 3 van deze schrijfster, en mag er ook 3 x 3 weggeven!

(more…)

View On WordPress

zeitinformation asked:

Vanessa

V • valerie - amy winhouse
A • anaconda - nicki minaj
N • nebraska - earl sweatshirt feat. vince stapels & mac miller
E • earned it - the weeknd
S • stay with me - sam smith
S • say something - a great big world feat. christina aguilera
A • ambition - wale feat. rick ross & meek mill

Überall in ihrem Haus stapelten sich Bücher. Sie standen nicht nur in Regalen wie bei anderen Leuten, nein, bei ihnen stapelten sie sich unter den Tischen, auf Stühlen, in den Zimmerecken. Es gab sie in der Küche und auf dem Klo, auf dem Fernseher und im Kleiderschrank, kleine Stapel, hohe Stapel, dicke, dünne, alte, neue… Bücher. Sie empfinden Meggie mit einladend aufgeschlagenen Seiten auf dem Frühstückstisch, trieben grauen Tagen die Langeweile aus - und manchmal stolperte man über sie.
—  Cornelia Funke