he is a beautiful soul,
yet the sadness creeps in through his mind,
violating the sanctity,
he does not speak of it.

she loves him,
caressing his sharp edges with hers,
she presses soft kisses to his jaw bone,
she loves him.

age distorts many things,
but not this,
never this,
he draws her out of harsh gazes.

he keeps her sane,
she falls deeper into him every minute,
if there was one thing she could ask for,
it would be the power to help him.

—  the purity of love works out like that; l.m.
Hospital for souls.

Ποτε δεν μου αρεζαν τα νοσοκομεια. Σε ποιον αρεσουν αλλωστε; Ισως θα ειναι περιεργο αυτο που θα πω αλλα εγω τα μισω. Δεν μπορω να βρισκομαι σε νοσοκομειο για πανω απο λιγες ωρες μετα απο αυτο που μου συναιβει.
Θυμαμαι μια φορα που ειχα νοσηλευτει για πολλες μερες. Βεβαια αυτο ειχε συμβει και στο παρελθον αλλα εκεινη την μερα δεν θα την ξεχασω ποτε.
Χειμωνας.
Ημουν 9 χρονων.
Ο μπαμπας μου ειχε αποκοιμηθει διπλα μου σε μια καρεκλα της συμφορας, ενω η μητερα μου ηταν στο σπιτι με τον μικροτερο αδερφο μου..
Ηταν βραδυ και θυμαμαι την ωρα.
2:45.
Δεν μπορουσα να κοιμηθω κυριως γιατι οι πονοι στο στομαχι μου ηταν απιστευτοι.
Σηκωθηκα απο το κρεβατι και βγηκα στον διαδρομο. Δεν ξερω γιατι. Ισως να βαριομουν και λιγο. Εε μικρο παιδι ημουν.
Αρχισα να βολταρω στους διαδρομους του νοσοκομειου, φυσικα παντα χωρις να με δουν ετσι και αλλιως πολλοι γιατροι η νοσοκομες δεν ηταν εκεινη την ωρα στους διαδρομους.
Μερικα απο τα δωματια ηταν μισανοιχτα. Μερικα τελειως βουβα. Μερικα τελειως σκοτεινα.
Ενα δωματιο μου τραβηξε την προσοχη. Ηταν μισανοιχτο, φωτεισμενο ελαχιστο με φως.
Ακουμπησα ησυχα το κεφαλι μου στο κουφωμα και κοιταξα μεσα.
Στο κρεβατι ηταν ενας αντρας, οχι πολυ μεγαλος, ειχε πολλα σωληνακια, και διπλα του καθοταν μια γυναικα με ξανθα μαλλια.
Μιλουσε στο τηλεφωνο με καποιον.
Καθισα αρκετη ωρα ωσπου την ακουσα να λεει με αναφηλητα: “Οχι..οι γιατροι ειπαν οτι δεν θα βγαλει το βραδυ..ναι..οχι..οχι μην πεις στα παιδια τιποτα. Σε παρακαλω… Ναι ακομα εδω ειμαι..δεν ξερω..δεν ξερω..”
Τοτε παρατηρησα καποιες ζωγραφιες στον πινακα απεναντι απο το κρεβατι του. Ηταν απο πολυ μικρα παιδια. Φαινοταν.
Ειχα πανικοβληθει.
Αρχισα να τρεχω πισω στο δωματιο μου.
Ο πατερας μου ηταν ορθιος και με εψαχνε. Οταν με ρωτησε που ειχα παει δεν του απαντησα και αρχισα να κλαιω.
Δεν του ειπα ποτε τι ειδα η τι ακουσα.
Δεν κοιμηθηκα εκεινο το βραδυ.
Σκεφτονουν τον καημενο αυτο ανδρα που δεν θα τον ξαναεβλεπαν τα παιδια του.
Σκεφτομουν οτι την ωρα που εγω ημουν εκει μπορει και αλλοι ανθρωποι την ιδια ωρα να παλευουν για την ζωη τους.
Δεν αντεχα να ειμαι εκει μεσα και να ξερω οτι καπου σε αυτο το κτηριο καποιος πεθαινει.
Ηταν απαισιο αυτο το συναισθημα.
Αυτο το γεγονος με στιγματισε γιατι απο τοτε οποτε πηγαινω σε νοσοκομειο..φοβαμαι..πανικοβαλλομαι και μου ερχονται ξανα ολα στο μυαλο.
Ενταξει, ηξερα οτι στα νοσοκομεια γινοταν αυτο. Αλλα δεν το ειχα κατανοησει πληρως.
Ο μπαμπας μου δεν με ρωτησε ποτε τι εγινε και εκλαψα τοσο πολυ.
Νομιζω οτι το εχει καταλαβει γιατι οποτε παμε μου λεει οτι ολα θα πανε καλα και να μην φοβαμαι τιποτα.

Can’t stop!!

Bloodborne! BLOODBORNE!! HOLY SHIT BLOODBORNE

I was never interested in the Dark Souls series. It just looked dreary and boring to me, and the fact that it was supposedly hard as shit further dampened any interest I had in playing it, no matter how much my hipster friend urged me it was the best thing ever.

Sure, I get that maybe the mechanics were spot on and that sense of incredible fragility and mortality made it a harrowing experience, but the flair simply wasn’t there.

I know of myself that no matter how precise the game mechanics are, if you vibe and atmosphere isn’t right, I’ll simply get little enjoyment out of it. And I didn’t see my self being the kind of person who’d WANT to agonize over getting killed over and over and over just to get it right once.

But then, I saw the Game Grumps playing this, and I was immediately enthralled. THIS is what I’m talking about ladies and gents!

I don’t really seek out grotesque or dark things. Some people do, but that’s not me. BUT, there’s a certain other element I find alluring about this title. It’s got this perfect sense of sleek style to it. Your a fragile thing is this cruel world, but with just the right adrenaline-fueled timing you can quick step nimbly out of a deadly slice, see your coat tails swoosh along with you, and then blast away your would-be assassin with the perfect strokes of a blade.

Perhaps, for me, it’s this: I don’t find myself intrigued by the grotesque, but I adore the sensation of training oneself to meet utter darkness up close, stand up to it, calmly and coolly, and through elegance and laser focus, execute it without a scratch.


So, should you play bloodborne? That’s up to you, but simply know this:

It’s hard because you’re intimidated. It’s hard because you’re angry. It’s hard because you’re impatient. It’s hard because you don’t respect it.

It’s hard because you’re used to video games being more like this…

But this one’s more like this:

BUT, you don’t need to get demolished every five seconds.

I check all my corners, know what’s going on around me at all times, bait enemies to attack me first so I can learn to dodge before committing to being aggressive, and in general respect everything as having the capability to kill me in a second until I know otherwise.

Because of these tactics, most stages I can clear with fewer than 3 deaths, and even with those deaths, it’s fairly easy to retrieve the experience I dropped, so that no harm was done.

You just gotta learn that even WHEN you fail to recollect your experience and all of it fades, it’s alright. Don’t even react. In Bloodborne, farming is exceptionally easy, since you already know where all the creatures are in the level you’re farming, and you can generate a good amount of resources very quickly this way.

That level-or-two’s worth of exp you dropped is easy to come by. Forgive yourself, and get back into having fun.

No worries. Pay the crocodile the respect it deserves, and soon, you’ll be all

“I’m an actor, I used to do photography too. Back when I was in New York in the 60’s. It was really happening then. I lost my passion for it, but I didn’t lose my passion for my creativity so I started acting.”
“Do you have any advice for keeping creative fires alive?”
“Follow your interests. Do what you love. A lot of people sacrifice their time for a job or something else they think they have to do. I’ve never really had money. I mean…I had enough to pay my rent and live. But, for me it was more about being where the action was. That’s the way I’ve lived my life and I don’t regret any of it.”

“You’re a great looking couple. How long you been togther?”
Him - “We’ve been together about 6 years. She denied me a few times, a little cat and mouse game, but I was very persistent.”
Her - “He asked me out and I laughed in his face, but then we hung out for about 4 months and I realized he was the sweetest person I’ve ever met.”
Him - “Oh my god.”