snavel

Tito at warm varkensvet; Ceausescu kip met snavel

Tito at warm varkensvet; Ceausescu kip met snavel

Wat aten de grootste dictators van de 20ste eeuw? Met wie aten ze en hoe deden ze dat? Schrijfsters Victoria Clark en Melissa Scott onderzochten het en deden opmerkelijke ontdekkingen.

Voedsel kan je stemming, je darmen en je wereldbeeld beïnvloeden, schrijven ze in hun boek Dictators’ Dinners: A Bad Taste Guide to Entertaining Tyrants. Toch kwamen hun wandaden en grootheidswaanzin niet voort…

View On WordPress

Wonderland

In de verte hoor je zachte bladeren ritselen, takken die in en uit elkaar bewegen of zich moeizaam vastklampen aan de wind die voorbij gaat. Er hangt een bui te wachten tot hij losbarsten mag, hij heeft moeite zichzelf bij elkaar te houden. Vanuit de bui duikt een zware gedaante naar beneden, en verplaatst zich naar de rand van de tijd. Hij boort erin met zijn snavel, of neus, en laat de klok steeds harder wiebelen. Hierdoor kan ook de bui –weliswaar met enige moeite-  zich losmaken uit zichzelf, en laat het grijzige goedje wat in hem brandde langzaam naar buiten sijpelen.
De tijd breekt uit elkaar en verstoort de seconden en uren die eigenlijk voor het laatst hadden moeten slaan. Voorzichtig kruipt een zachte, smalle gedaante uit de tijd en glijdt over de grafsteen heen, “dit is iets wat ik nader bekijken moet” denkt hij stil. Hij kan er geen grip op krijgen want de tijd die te laat was, werd te vroeg voor hem.



image

De snaveldokter

Mijn vader is een echte verteller. Vroeger, wanneer ik niet kon slapen, vertelde hij me altijd de leukste, gekste en meest originele verhalen. Het bleef niet alleen bij verhalen voor het slapengaan. Nee, hij kon het ook niet laten om op plekken in de stad een mythisch wezen te creëren. Zo zou er in een ondiep meertje langs mijn fietsroute naar basisschool een monster leven dat kindjes op at die te dicht bij het water kwamen. Een week nadat mijn vader dat verhaal verteld had, werd er een peuter vermist. Sindsdien fietste ik met een omweg naar school. Door dit soort, hopelijk, toevalligheden nam ik alle verhalen voor waar aan. Misschien ben ik te goedgelovig, maar de verhalen van mijn vader waren ook zo geloofwaardig en logisch. Natuurlijk bestaat er zoiets als een snaveldokter. Ik bedoel, wij hebben een tandarts, waar moeten de vogels anders naartoe wanneer ze hun snavel gebroken hebben? Kijk maar naar de vogel dr. Sophie.

Er was eens een vogel. Sophie de spreeuw. Sophie was geboren met een kromme snavel, maar een rechtvaardig hart. Jammer genoeg waren alle andere vogels niet geïnteresseerd in dat hart . Alle vogels zagen en voelden alleen haar snavel. Haar snavel was namelijk zo krom dat wanneer ze met andere spreeuwen op het dak zaten zij hen in de ogen stak. Niet alleen de spreeuwen deden gemeen, nee, alle  vogels lachten haar uit, zelfs die vieze grijze duiven.
Tot op een grijze novemberdag. Veel vogels waren zoals elk jaar weer weg, waar naartoe wist Sophie niet want ze werd nooit uitgenodigd. Op deze grijze dag hoorde Sophie een vogel in nood.  Sophie vloog zonder na te denken op het luide getsjilp af, en zag op de hoek van de Hulleweg en de Ooijmanweg dat een van haar medespreeuwen belaagd werd door Victor de Vos. Victor was een gemene vos. Een vos die al veel andere vogels opgepeuzeld had. Sophie wist dat aan het eind van de Hulleweg de bosfee woonde, dus ze begon te tsjilpen. Ze vloog om Victor de Vos heen om hem af te lijden en tsjilpte zo hard ze kon: bosfee! Help, bosfee!” Maar Victor kwam steeds dichterbij het inmiddels van angst versteende spreeuwtje. Sophie schreeuwde naar de andere spreeuw dat hij weg moest gaan, maar versteend van angst kon dat arme beestje geen vleugel meer bewegen. Sophie zag geen andere keus dan op Victor af te vliegen en hem in zijn ogen te prikken. Niemand zou haar daarna meer uitlachen en iedereen zou haar op hun vleugels dragen. Sophie zweefde, mikte en landde met een doffe knal tussen de ogen van Victor. Want, wat Sophie vergeten was, was haar kromme snavel. Victor schoot weg, en verdween tussen de bosjes.
Sophie lag tussen de takjes op de grond, buiten bewustzijn. De spreeuw die ze wilde redden vloog op haar af en zag dat Sophie er slecht aan toe was. Tot plots, de Bosfee verscheen. Ze had Sophie gehoord en was zo snel als ze kon gekomen. Ze hoorde het verhaal aan van de spreeuw die in het nauw zat. Vol bewondering keek de Bosfee naar het arme spreeuwtje en zei: ‘Iemand die zo belangeloos alles geeft voor een ander moet beloond worden en aan je snavel te zien weet ik wat mij te doen staat.’
Tot op de dag van vandaag is Sophie de beste snaveldokter van heel Nederland met een snavel zo recht als haar geweten en helpt ze alle arme vogeltje met kromme snaveltjes om te voorkomen dat ze rare dingen uithalen om niet uitgelachen te worden.

Op de 5-jarige Amber maakte dit verhaal met moraal een enorme indruk. Zo’n enorme indruk dat toen er in groep twee een vogel tegen het raam vloog ik aan de docent en mijn klasgenootjes vertelde dat ze zich geen zorgen hoefde te maken omdat mijn vader wist waar de snaveldokter was. Dit verhaal werd zo grappig bevonden dat het tijdens mijn afscheid in groep acht nog eens aan herinnerd werd.
Misschien wil ik daarom geschiedenis studeren en historica worden. Zodat ik kan bewijzen dat sommige verhalen echt gebeurd zijn en ik nooit meer uitgelachen word.