Wat het ondraaglijk maakt, is het dat vanbinnen blijft.

Dat het niet naar buiten komt, en dat ze je juist daarom niet willen geloven. Je draagt het met je mee, het kleeft aan je - een schaduw, pas zichtbaar omdat het duidelijk wordt in het licht van iets anders - maar het achtervolgt niet, het heeft geen vertraging, het is er, samen met het begin van al het andere, het begin van het mogelijke, het steeds beginnen van dat begin, zonder dat begin zelf te zijn. 

Ze geloven je niet omdat het iets is dat ze willen ontkennen. De wijsheid van degene die rust gevonden heeft, glijdt van je af. Ze spreekt met alle goede bedoelingen. Ze wil je helpen. Ze wil je zeggen: het komt wel goed.

Je hoort het niet omdat het iets is dat je nog niet kan aanvaarden. Wat het ondraaglijk maakt is dat het bij een verstijving blijft. Een stilstaan. Je bent te moe om nog rusteloos te zijn. Je bent te rusteloos om eindelijk te kunnen slapen.

Text
Photo
Quote
Link
Chat
Audio
Video