Follow the leader

De beste manier om het vakantiegevoel vast te houden, is om kort na terugkomst weer op reis te gaan. De overbruggingstijd naar de Turkse rivièra was drie weken. Ik zie daar een roodharige jongen van een jaar of 13, 14 lopen. Hij is erg bleek en doet daarmee al snel aan een Ier denken. Nadat hij een paar keer voorbij is gekomen, hoor ik hem echter Duits praten. In de hotellobby rent hij vaak rondjes met een andere Duitse jongen, die blijkbaar ook ‘s avonds zonder schoenen rondloopt.

De roodharige loopt als een soort leider voorop. Zijn houding en blik doen denken aan die van een dictator. Echte uitstraling of intelligentie is niet nodig, zolang je volgers maar kunt overheersen. In dit geval een paar kinderen van een jaar of 10. Een hele tijd zie ik hem niet meer en denk ik dat hij naar huis is. Dan springt hij halverwege een avond, vanuit het niets, op het terras en doet op zeer irritante Duitstalige kinderliedjes mee met de dansjes van de miniclub. Het ziet er komisch en aandoenlijk uit. Wat bezielt die jongen toch?

Na een mooie en ontspannen vakantie, land ik op Schiphol. Zoals bijna altijd daar, duurt het ruim een uur voordat de koffers eindelijk zijn uitgeladen. Zo ongeveer iedereen staat met de armen over elkaar te mopperen. Wat zou het voor de afleiding nu fijn zijn die rooie met zijn idiote dansjes te zien! Maar helaas. Ik probeer het luchtig te houden door te wijzen naar de vertrekinformatie van de NS, waar achter elke trein staat “Rijdt vandaag niet”. Niemand kan daarom lachen. Het vakantiegevoel is voor sommigen alweer voorbij.

Mijn moeder brengt haar nieuwe vrienden mee naar huis. Gevonden in het café. Ze is opgemaakt en ik moet bekijken wat ze vandaag samen hebben gekocht. Ik raak alle spullen aan maar zeg niets. ‘’Mooi he?’’, vraagt een vrouw met rood haar. ‘’Ja. Mooi.’’

Mijn vader zit naast me op de bank met de tv hard. Niemand zegt hallo tegen hem terwijl hij het wel zei.

Ze zet haar mensen aan de keukentafel neer. Zonder naar haar te kijken weet ik welke handgebaren ze maakt wanneer ze bepaalde dingen zegt. Ze vraagt de mensen of ze koffie, fris of wijn willen en dan: ‘’Oh nee, jullie moeten allemaal terugrijden he? Of ja. Eentje kan wel toch?‘’ Een vrouw antwoordt: ‘’Ach, twee ook wel.’’ Ze vertelt dat de fles wijn maar 1 euro 95 was en de roodharige vrouw zegt: ”Dan had ik er acht mee genomen.”

Mijn moeder leidt het hele gesprek door over evenementen te praten waar ze in de toekomst samen naar toe kunnen. Ladies nights. Muziekavonden. Combi-deals. Weekmenu’s. Kortingsbonnen. Dertien en halve euro voor drie gangen. Ze vertelt zes leugens over haarzelf waarvan drie: ‘’Ik ben echt een stadsmens’’ ”Ik sta overal voor open” en ‘’Ik ben afgevallen door alle stress die deze hele situatie me bezorgt’’.

Mijn vader zet de tv harder wanneer hij op sommige momenten het gesprek kan verstaan. Hij speelt constant met het volume. De reclame’s zijn harder dan de programma’s en ik weet dat het hem irriteert maar altijd minder dan haar stem.

‘’Iedereen komt hier altijd achterom. Geen mens belt hier aan. Alleen collectanten dan. Dan weet je dat ook voor in de toekomst.’’

Rot toch op. 

ROOD

image

Beste fietser, 
het loopt een beetje 
uit de hand, 
vind je zelf ook niet? 

Tuurlijk zag ik jou 
ook 
voorbij fietsen 
bij het stoplicht. 

Moeilijk te missen, 
je kwam bijna 
onder tram 2. 

Ik stop zelf 
wel 
altijd 
bij een rood stoplicht. 

Misschien een beetje suf, 
maar het heeft er 
wel 
voor gezorgd 
dat ik inmiddels 
de respectabele leeftijd 
van 40 heb gehaald.

Ja, sorry, 
ik word 
wel vaker 
jonger geschat, 
maar ben echt 
geen meisje meer. 

Maar goed, 
misschien 
moet ik 
wat duidelijker zijn. 

Je hebt 
hoogstwaarschijnlijk 
nog nooit de film 
'He's just not in to you' 
gezien. 

Wat ik wil zeggen 
is dat ik gelukkig getrouwd ben 
en niet op zoek ben 
naar een nieuwe liefde. 

Sorry. 

Maar ik wil je wel 
een tip meegeven. 

Gratis. 

Volgende keer 
gewoon stoppen 
bij een rood stoplicht. 
Grote kans 
dat je net zo oud wordt als ik 
en misschien ook wel 
de liefde van je leven tegenkomt.

Telegraaf: Eerste roodharige vrouw heeft zich gemeld