A visit from the goon squad - Jennifer Egan [RECENSIE]

In mijn hand hou ik het boek 'A Visit from the Goon Squad' (2010) van Jennifer Egan, op de voorkant een stilistische impressie van mensen in een rave, op de achterkant - hoe kan het anders - louter lovende woorden. De complimenten blijken niet op niets gebaseerd te zijn, want het boek van Egan heeft de Pulitzer prijs voor fictie ontvangen.

Eigenlijk kan het mij vrij weinig interesseren, de leader op de achterflap spreekt tot de verbeelding en de prijs is perfect om een impulsaankoop te rechtvaardigen. In het boek volgt Jennifer Egan haar personages in het heden, het verleden en de toekomst. 

Read More

Rijpe Rita (53)

Puur uit interesse besloot ik maandag een account aan te maken op Badoo. Wat ik daar heb gezien heeft werkelijk al mijn verwachtingen overtroffen.

Ik heb zelf geen ervaring met dating-sites of andere gerelateerde internet nonsens, maar het leek me een hele ervaring om eens te kijken wat voor mensen zich nou aanmelden op zo’n website.

Sociaal als ik ben stelde ik mijn zoekcriteria in op ‘Vrouw om gezellig mee te praten.
19 - 50 jaar. Helaas bleek ik vooral aantrekkelijk voor de 45+ groep van deze vrouwen. Zo werd ik al na 10 minuten lid te zijn al verzocht om te chatten met Rita. Rita noemt zichzelf een ‘Gezellige rijpe volle vrouw in de bloei van haar leven’ en Rita was op zoek naar ‘Leuke mannen tussen de 18 en 35 jaar oud voor een gezellig praatje.’ Natuurlijk niks mis mee. Iedereen weet best dat mensen die Rita heten best gezellig kunnen zijn, als je Rita Verdonk even vergeet natuurlijk. Het enige nadeel was dat deze ‘rijpe volle’ Rita een rijpe en vooral volle 53 jaartjes jong is, en besloot de zoom-functie van haar fotocamera uit te proberen op haar morbide tepels. Haar profiel stond dan ook vol met pikante foto’s, de één nog onthullender dan de ander.

Daar lag Rita, zelfverzekerd naast het subtropische zwemparadijs van Vledder-Wapsterveen. Vol met de benen gespreid alsof ze elk moment kon bevallen van een bergmammoet-drieling.  Zonder te overdrijven, ik denk dat mijn hoofd wel twee keer in de benen van Rita zal passen. Nigerianen zouden haar kuiten uithollen om er een kano van te maken, en er zo met z’n tienen mee het land uit te vluchten.

Goed. Rita ligt graag halfnaakt te poseren, is bijna 3 keer zo oud als ik, heeft nogal abominabele foto’s van zichzelf op haar profiel en wil graag met mij chatten… Waarom ook niet? Ik heb tenslotte geleerd om mensen niet op het uiterlijk te beoordelen!

Voorzichtig opende ik het chat venster op mijn telefoon. Hoe begin je een gesprek met een vrouw van 53 die opzoek is naar een ‘gezellige jonge man’? Met bevende handen typte ik ‘Hey!’, gefrustreerd wiste ik het lullige woordje, ‘Zo praat je toch niet tegen een rijpe volle Rita?!’. Na vijf minuten nagedacht te hebben kwam ik met het compleet afgezaagde en zielige ‘Hoi! Leuk dat je met me wil chatten!

Het was even stil aan de andere kant maar al snel gaf mijn telefoon het teken. Was dit mijn lot? Was dit de vriendschap en onvoorwaardelijke liefde waar ik al 20 jaar op wachtte? De verlossing? Ik durfde bijna niet te kijken… Rita had een berichtje gestuurd. Naar mij. Er was een rijpe vrouw van 53 geïnteresseerd in MIJ! Ik zag mezelf al rondhuppelen door de duinen met mijn hand stevig om de pink van Rita. Gezellig samen een kopje chocolademelk drinken, en praten over school, het werk en de kinderen van Rita. Ja, ik zag het helemaal zitten. De reactie die ik kreeg schudde me helaas ruw wakker uit deze droom.

"Het knapperd, heb jij zin om een rijpe vrouw te verwennen? Waar woon je, dan spreken we af en mag je mij heerlijk rulraggen!!"

Hoewel ik geen flauw idee heb wat ‘Rulraggen’ voor betekenis heeft, begreep ik dat dit absoluut wat anders is dan gezellig een kopje koffie drinken. Hoewel ik soms koffie met suiker ook flink Rul rag voordat ik het opdrink. Anders blijft alle suiker in het laatste laagje koffie liggen.

Vol ontzetting en vooral schrik liet ik mijn telefoon uit mijn handen vallen, wat was dit, waarom gebeurde dit, waarom doet een website mij zoveel pijn?! Ik heb Badoo afgezworen. Ik geloof best dat je er leuke mensen kunt ontmoeten, maar Rita’s van 53 die in het eerste contact beginnen over ‘Rulraggen’ laat ik liever links liggen. Dan maar geen nieuwe mensen leren kennen.

PS: Rita, als je dit leest… Het is niet persoonlijk, je lijkt me een hele lieve vrouw en ik hoop dat je een leuke jonge knaap zult vinden om je eens even lekker rul te raggen.

Harmless tarantula

De jaren zestig. Geleidelijk aan doen modernistische luxeartikelen zoals de koelkast en de wasmachine hun intrede in het banale dagelijkse leven van het huishouden. Op muzikaal gebied staan de jaren zestig aan de wieg van muzikale grootheden zoals Simon and GarfunkelThe Jimi Hendrix Experience en Cliff Richard & the Shadows. Verborgen in deze jaren van muzikale grootheden ligt een alternatieve muziekstroming op de loer: Krautrock. Dat deze muzikale stroming de tand des tijds heeft doorstaan horen we op het album van Black Tarantula.

Lees verder…

Tekst: Bart Balm
Afbeelding: Kasia Litwin

Moord onder de palmen #1

Vakantie betekent voor mij lezen. Nu zul je hier misschien raar van opkijken en zeggen: Maar je leest toch al best veel aangezien boeken recenseren het onderwerp van deze blog is? Dat klopt, maar tijdens mijn vakanties vind ik het heerlijk om met een boek te kunnen genieten en even te ontsnappen naar een andere wereld. Tijdens deze vakantie stonden er alleen maar thrillers op het menu. Het zijn vooral thrillers die ik al geruime tijd wilde lezen (maar waar ik op een of andere manier niet aan toe kwam), maar ook las ik ze om een stukje research te doen.

Hoewel ik me had voorgenomen om deze boeken niet te recenseren, kon ik het toch niet laten. Vandaar dat ik de tijdelijke rubriek ‘Moord onder de palmen’ in het leven heb geroepen, waarin ik een aantal korte recensies presenteer. In deze editie van ‘Moord onder de palmen’ aandacht voor ‘De moord op mijn vader’, ‘De ingreep’ en ‘Het gerecht’. Want helaas liep het niet voor iedereen goed af…

image

Read More

Sint Nicolaasga, donderdag 21 augustus

Verwacht geen replica van The ’59 Sound of American Slang en ook geen vervolg op Handwritten, want dan kom je bedrogen uit. Het vijfde album vanTHE GASLIGHT ANTHEM heeft een verrassend nieuw geluid. Geen vrolijke, onbezonnen teksten over de mooie, soms eenvoudige dingen in het leven. Wat je hoort is een man met pijn, hij zingt vanuit zijn gebroken hart. Wat overigens beslist niet vervelend is om naar te luisteren.

Lees hier mijn volledige recensie.

Manhatan

Ik had dit jaar een leuk boek gelezen: Manhatan van Rob Ruggenberg.

Dit boek sprak mij al aan omdat het van Rob Ruggenberg was, ik had al een paar boeken van hem gelezen die ik heel leuk vond.

Het verhaal

Manhatan gaat over een jongen Peye die niet weet wie zijn vader is, tot op een nacht dat hij wacht op zijn moeder die in de kroeg is zegt dat zijn vader de gouverneur van Nieuw-Amsterdam is. Hij gaat op onderzoek uit en krijgt bewijzen, daarna gaat hij op een schip naar Nieuw-Amsterdam en toen…

Extra informatie

Dit verhaal speelt zich af in de gouden eeuw, en de meeste personen die er in gebruikt worden hebben echt geleefd. Er staan ook oude woorden in maar achterin staat er een woordenlijst met alle oude woorden zodat het niet uitmaakt als je ze nog nooit hebt gezien!

image

Zeitoun - Dave Eggers

“It only takes one person, one small act of stepping from the dark to the light.”

Zeitoun is het door velen bejubelde boek over het verbazingwekkende verhaal van Abdulrahman Zeitoun. Een van oorsprong Syrische Amerikaan, islamitisch, getrouwd met Kathy, met een aantal kinderen en een goedlopend schilder- en klusbedrijf. Een heel gewoon en gelukkig leven net als ieder ander, totdat zijn woonplaats New Orleans wordt geteisterd door de orkaan Katrina. Kathy en de kinderen weten tijdig weg te komen voordat de storm begint, maar Zeitoun besluit achter te blijven. Terwijl de gehele stad wegwaait en onderstroomt en huizen, bomen en auto’s met zich meeneemt, weet Zeitoun een kano te bemachtigen en redt hij mensen, dieren en wat er verder nog van de stad over is. Alles wordt verwoest, alles is kapot, maar Zeitoun geeft niet op. Een ware held zou je denken, totdat hij plots verdwijnt. Wekenlang wordt er niets van hem vernomen. Zijn vrouw, kinderen en andere familie en vrienden maken zich enorme zorgen. Zou hij zijn overleden? Verdronken? Gewond? Vermoord? Dan krijgen ze na weken een telefoontje: Zeitoun zit vast op verdenking van terrorisme…

Het boek leest als een trein vanuit Kathy’s en Zeitouns oogpunt. In het begin kabbelt het verhaal een beetje voort: we lezen over het leven van het echtpaar en leren beide beter kennen. Naar mate je verder vordert in het boek, wordt de dreiging van de storm steeds meer voelbaar. En dan vervloek je Zeitoun echt. Het scheelde niet veel of ik zat te schreeuwen tijdens het lezen in de trein: “Nee Zeitoun! Ga weg uit die stad!” Als uiteindelijk de orkaan New Orleans bereikt, is het onmogelijk het boek opzij te leggen. Dave Eggers heeft zich duidelijk goed verdiept in de alles verwoestende natuurramp en heeft dit enorm beeldend beschreven. In mijn hoofd zag ik de verwoestte stad voor me en voelde ik de wanhoop van Zeitoun en Kathy. Bepaalde passages hebben behoorlijk indruk gemaakt: medeleven, ongeloof, woede. Soms vergat ik dat ik een waargebeurd verhaal zat te lezen, het is moeilijk voor te stellen wat Zeitoun meemaakt.

Zeitoun is het verhaal van een moeilijke periode tijdens de storm van Katrina, maar ook een verhaal van onrecht. Ik vond het onrechtvaardig wat Zeitoun overkwam en leefde enorm met hem mee. Het is dan ook nogal ironisch dat hij een aantal jaar later is aangeklaagd voor poging tot moord op zijn (inmiddels ex-)vrouw… Zo had ik hem me helemaal niet voorgesteld en ik vind het nog steeds moeilijk te geloven. Is dit nog een streek die hem wordt geleverd en waarin hij weer het slachtoffer is? Of heeft hij echt geprobeerd haar te vermoorden? Hij is dan wel onschuldig verklaard, maar toch geeft het mij ineens een heel andere kijk op het verhaal en op hem als persoon. Hij kwam op mij over als een sympathieke en heldhaftige man, dit is dan wel een domper. Dat is jammer, want het boek is goed geschreven en het verhaal is spannend. Laat ik daarom dit nieuwsfeit maar even vergeten (en vooral geloven dat hij inderdaad onschuldig is) en gewoon de vijf sterren geven en een plekje in mijn favorieten-lijst zoals dit boek verdient.

Droom als je blauw bent

In een ver ver verleden, toen het internetforum nog cool was, deed een waarachtig verhaal op verschillende fora de ronde. Het betrof een Japanse vrouw die haar baan in Tokyo had verlaten om in het barre Minnesota een schat te zoeken, namelijk de koffer stampvol geld die in jaren ’90-film Fargo in de sneeuw wordt begraven. Regisseurbroertjes Zellner zagen potentie in deze verstofte internetmythe en maakten er een ingetogen avonturenfilm van die zich net als lone wolf Kumiko aardig staande houdt.

Lees verder…

Tekst: Judith van der Schaaf
Afbeelding: Liset Celie

Vita di David Foster Wallace (DoppioZero)

di Gianluca Didino

Non è un caso che ci siano voluti quattro anni per portare in libreria la prima biografia ufficiale di David Foster Wallace, Ogni storia d’amore è una storia di fantasmi (Einaudi, 2013, pp. 512, € 19,50, traduzione di Alessandro Mari) a firma del giornalista del “New Yorker” D.T. Max. Non tanto perché Wallace è considerato il più importante scrittore americano della sua generazione, né perché Infinite Jest (1996) è forse il romanzo più significativo degli anni Novanta con Pastorale americana di Philip Roth e Underworld di Don DeLillo. Nemmeno, infine, perché come scriveva Marguerite Yourcenar comporre una biografia significa costruire un personaggio, ed è dunque un’operazione più complessa quando il personaggio è depositario di un vero e proprio culto, letterario e non. Ma soprattutto perché Wallace non è morto di malattia o in un incidente d’auto: si è tolto la vita nella sua casa di Claremont, California, il 12 settembre 2008, e da quel momento in poi sul suo conto è stato scritto di tutto.

Ecco allora la difficoltà del compito che Max si trovava di fronte: come fare i conti con un evento tanto disturbante e al tempo stesso passibile di attrarre un’attenzione voyeuristica o morbosa? Come rispettare la vicenda umana tentando tuttavia di comprenderla per accrescere la conoscenza sullo scrittore? Come sottrarsi al rischio di una teleologia costruita a posteriori, e dunque allo scacco intellettuale di ricondurre ogni parola e ogni gesto al suicidio (e così al contempo spiegarla e fornirne una giustificazione)? Dire come ha fatto Mark Schechner che «tutta la sua [di Wallace] vita è stata una lettera di suicidio» appare come la cosa più semplice e sbagliata che si possa dire di ogni storia: come qualunque forma di tautologia annulla ogni area di conflitto, non fornisce una narrazione e quindi non produce senso.

Per risolvere questo problema Ogni storia d’amore è una storia di fantasmi (titolo bellissimo che riprende una frase più volte ripetuta dal Wallace nel corso della vita) opta per una duplice soluzione che è al contempo epistemologica e stilistica. Da un lato Max segue una narrazione strettamente cronologica che procede dalla nascita a Ithaca, New York, nel 1962, fino agli anni californiani passando per la giovinezza in Illinois: «ogni storia ha un inizio e questa comincia così» sono le parole che aprono il libro. Dall’altra si affida a un utilizzo massiccio delle fonti, caricando la prosa di dettagli che, se ne attenuano in parte l’energia narrativa (il testo non avrebbe patito di un editing un po’ più severo), tuttavia hanno il pregio di restituire un grado elevatissimo di aderenza ai fatti o, meglio, alle loro contraddittorie interpretazioni. Nella sezione dei ringraziamenti si legge infatti che «la biografia è uno sforzo congiunto», e proprio in questa pluralità di voci, in questo rumore umano di fondo che circonda una vita, si muove Ogni storia d’amore.

Il risultato è uno sguardo a distanza zero del mondo che la biografia racconta: la lente attraverso cui Max guarda l’oggetto del proprio studio diventa invisibile, ed è lo stesso studio a trasformarsi con il procedere del libro in un atto di appropriazione emotiva in cui cadono le distanze tra voce narrante, voce delle fonti, voce dello stesso Wallace. Quello che viene a mancare è una visione dall’alto, un quadro concettuale che dovrebbe inserire il singolo evento in un percorso per spiegarlo (di fatto Ogni storia d’amore non fornisce nessuna argomentazione critica, e nel timore di tradire il proprio materiale imponendo un punto di vista finisce per optare per un’orizzontalità quasi totale). E tuttavia forse proprio per questo è capace di restituire la sostanza emotiva della vicenda umana che racconta, ed è capace di farlo senza retorica, senza moralismi, con delicatezza e sobrietà. L’unico vero commento della voce di Max alla parabola di Wallace è la frase che chiude il libro, riferita al suicido e che rappresenta di nuovo un atto di sospensione del giudizio: «non era l’epilogo che ci si aspettava per lui, ma è l’epilogo che ha scelto». Di tutte, questa è forse davvero la cosa più importante che si possa dire.

Druk, druk, druk. En dan je albumrecensie in Maxazine niet opmerken

Druk, druk, druk. En dan je albumrecensie in Maxazine niet opmerken.

Halverwege. De muziek ligt aangenaam in het gehoor. Paul is een prima gitarist en de songs zitten goed in elkaar. De teksten zijn soms bedachtzaam, soms komisch en er blijkt een grote mate van zelfspot uit. Paul heeft een wat lijzige stem, waarmee hij wat achter het ritme van de liedjes aan lijkt te zingen. Hierdoor ontstaat een relaxte sfeer, die wij ook kennen van mensen als J.J. Cale. De basis van Pauls muziek is duidelijk de blues, maar je hoort ook duidelijk invloeden uit de Amerikaanse folk en country. Zijn teksten doen me af en toe denken aan die van Lennaert Nijgh, vooral de herkenbaarheid en alledaagsheid. Een leuke cd. Grappige en herkenbare teksten vervat in leuke song. Het is duidelijk dat Paul de bedoeling van de klassieke blues begrijpt en weet uit te dragen. (Eigen beheer) (7,5/10)

View On WordPress

Recensie: PS I Love You - For Those Who Stay

image

Deze recensie is origineel gepubliceerd op KillerMagazine.nl op 17 juli 2014.

For Those Who Stay is alweer het derde album van Canadees indierockduo PS I Love You. Opener In My Mind At Least zet meteen de toon voor de rest van de plaat: jangly, lo-fi en met een flinke snuf angst. Precies wat je wilt van je indierock, eigenlijk. Je hoort wat Smiths, wat Iggy Pop, en lekker veel fuzz. Op precies het juiste moment begint Bad Brain Day, een zeer geslaagd rustmoment op akoestische gitaar met een kosmisch zweempje synthesizer, waarna de plaat weer verder doorknalt met Limestone Radio, het meest catchy nummer van de plaat. For Those Who Stay is hartstikke fijn in de auto met de ramen open, zonder te simplistisch of oppervlakkig te zijn.

Reached - Ally Condie

"The earth reflects the sky and the sky meets the earth and, every now and then, if we’re lucky, we have a moment to see how small we are."

Wat heb ik lang op dit boek gewacht. Ook al vond ik de eerste twee delen van deze serie lang niet zo geweldig als de boeken van ‘Vrees me’ of ‘De Hongerspelen’, het verhaal van Ally Condie intrigeerde me. Toen ik eindelijk deel drie Reached, het slotdeel van deze trilogie, in handen had startte ik gelijk met lezen.

In Reached lezen we hoe het Cassia, Ky en Xander verder vergaat. De Opstand verzet zich tegen het huidige dictatoriale regime, de Autoriteiten, en wilt zelf een nieuwe regering vormen, met de zogenoemde Loods als leider. Een politieke strijd ontstaat tussen beide partijen en alsof dat al niet genoeg is… De Plaag, een besmettelijk en later blijkt ook dodelijk virus, verspreidt zich al snel onder de burgers. Zowel de Opstand als de Autoriteiten zijn wanhopig op zoek naar een remedie om de burgers te beschermen en te genezen, maar vooral ook om hen aan hun kant te krijgen. De Opstand krijgt steeds meer macht en biedt steeds meer hoop op een goede toekomst, maar is alles wel wat het lijkt?

Ik wilde dat ik kon zeggen dat ik het een geweldige afsluiter van de trilogie vond, maar dan zou ik liegen. Het bijna vierhonderd pagina’s tellende boek kon mijn aandacht niet vasthouden. Waar is de spanning? De actie? De strijd tussen de Opstand en de Autoriteiten? Er gebeurde hier en daar wel wat in het verhaal, maar over het algemeen vond ik het boek nogal… nou ja, saai. Jammer vind ik dat: het idee is tenslotte interessant en er had naar mijn mening veel meer uitgehaald kunnen worden. Ik had gehoopt op een verhaal als een storm: waarbij ik van de ene naar de andere kant gesleurd zou worden en zou worden meegezogen in het verhaal. Dat miste ik. Ik had gehoopt op meer actie en meer spanning. Ik had gehoopt dat we de strijd tussen de Opstand en de Autoriteiten van dichterbij zouden meemaken, maar nu bleef deze nogal op de achtergrond. Ik denk persoonlijk dat Ally Condie hier een belangrijk punt heeft laten liggen. Waarom lazen we niet het verhaal van een personage die zich midden in deze strijd bevond? Hoe de Opstand beetje bij beetje zijn macht verkrijgt en zich verzet tegen de huidige machthebbers? Hoe zij vechten voor een hoopvolle toekomst, maar ook tegen hun eigen angsten, twijfels en achterdocht?  Dat had een mooie toevoeging aan de andere verhaallijnen kunnen zijn en vaart in het geheel kunnen brengen.

Jammer maar helaas: twee sterren geef ik dit boek. Ik heb het boek helemaal uitgelezen, maar moest me er wel door heen worstelen. Laat je niet afschrikken hierdoor en door deze recensie in het geheel. Lees de eerste twee delen, dat is zeker wel de moeite waard. En als je een beetje op mij lijkt, waar ik aan begin maak ik af, zal je vast het derde deel er ook achteraan en uit lezen.

Een boek over Hardlopen

Hardlopen van Thor Gotaas behandelt de geschiedenis van het hardlopen en dan vooral het langeafstandslopen. Het boek is verdeeld in twee delen: de periode van de Oudheid tot de moderne Olympische spelen in 1896, en van 1896 tot heden.

Persoonlijk vind ik het stuk over de Oudheid het interessantst. Gotaas vertelt hoe hardlopen bij de Inca’s vooral uit praktisch oogpunt gebruikt wordt:de boodschappers kunnen zo hard rennen dat ze verse vis binnen een paar uur van de kust naar het opperhoofd brengen. Ze leggen makkelijk 250 km per dag af en brengen nieuwsberichten mondeling of door middel van een touw met koorden en knopen eraan over, elke kleur staat voor een betekenis en een knoop voor een getal. In Griekenland lopen naakte jonge meisjes hard over pas verbouwde grond om vruchtbaar te worden.

De Vikingen gebruiken hardlopen om jongens tot sterke krijgers te maken en trainen hun snelheid door tegen paarden te lopen. Hardlopen wordt bij de Vikingen alleen als vermaak en training gezien. Als krijger is het belangrijker om goed te kunnen paardrijden, aangezien te voet wegvluchten voor de vijand als laf wordt gezien. Gotaas wijdt ook een hoofdstuk aan wedlopen tegen paarden bij de Ieren en de Vikingen. Hij heeft het hier over de Tailteann-games die gehouden werden ter ere van de overleden koningin Tailté. Het is jammer dat hij hier (of ergens anders in dit hoofdstuk) niet verwijst naar het bekende verhaal over Macha. Dat verhaal had perfect in het hoofdstuk gepast. In het verhaal wordt verteld hoe Macha’s man, Crunnchu mac Agnoman, opschept dat Macha sneller kan rennen dan de snelste paarden van koning Conchobor. Conchobor dwingt de zwangere Macha dan te rennen tegen zijn paarden. Macha wint en bevalt op de finishlijn van twee kinderen. Ze vervloekt de mannen van Ulster hierna en zorgt ervoor dat zij op kritieke momenten in de strijd last krijgen van weeën. Dit verhaal is in verschillende manuscripten te vinden. Het is jammer dat Gotaas, zoals in dit geval, weinig primaire bronnen gebruikt en veelal naar onderzoeken en boeken van andere auteurs verwijst.

Het tweede deel van het boek gaat over het moderne hardlopen. Gotaas noemt o.a. de Finse school van Paavo en werkt zo naar recentere hardlopers toe. Daarnaast bespreekt hij de opmars van de Afrikanen en het gebruik van doping. Al met al geeft Gotaas een interessant overzicht van de rol van hardlopen in verschillende culturen door de jaren heen. Het boek is zeer leesbaar voor mensen die niet veel van hardlopen weten, voor liefhebbers zal het nog interessanter zijn!

Naschrift: Hardlopen van Thor Gotaas, vertaald door Wouter de Jong, Athenaeum, Amsterdam 2011. Thor Gotaas (1965) is historicus en schreef eerder over de geschiedenis van het skiën en langlaufen.

Kaasfondue-recensie

In het kader van het elfde lustrum op Wolbodo in Delft, schreef ik voor de lustrumkrant de hieronder staande recensie. 

—-

Wie? Ik.
Wat? Kaasfondue.
Waar? Wolbodo.
Waarom? Omdat het fókken lekker was!
Echt? Ja, écht!

*****/*****

Op donderdag 7 mei jongstleden viel er in het kader van de
Lustrumweekeettafelspeciaaldag, die weer in het kader van de jaren 70
stond, kaas- en vleesfondue te nuttigen op het Wolbodose.

Eén ster voor het initiatief.

De zaal bleek bij aankomst van de eettafelheer (ik) reeds opgeruimd door enkele leden (te weten: Ana en ik).

Een halve ster voor de reeds opgeruimde zaal, nog een halve voor hoe sfeervol de zaal was. (Hiervoor verdenk ik onder meer Lotte.)

Enkele minuten tot ongeveer een uur later dan gepland, hetwelk niet erg was want het bleef gezellig in het ietwat gemoedelijke restaurant, kwam na al het fruit, de koude en warme groente en het perfect afgebakken brood, dan ook de geprepareerde kaas in leuke jarenzeventigpannetjes op tafel te staan.

Een ster voor de smaak van de kaasfondue, die, zo heb ik mezelf horen zeggen, lekkerder was dan in menig voltijds restaurant.

Dat de bodem snel in zicht kwam, mag dan ook als groot compliment worden beschouwd. Ergens achterin de zaal zat ook nog een stel vleeseters te vleesfonduën.

Daar ook een ster voor.

Rest mij één ster. Die gaat naar alle aanwezigen voor het zo kabbelend gezellig houden van de avond, de muziek, de dames kokinnen, de bediener Stefan en nog één sterpuntje geef ik aan mezelf, omdat ik de betalingen zo zorgvuldig heb laten verlopen.

Ster.

Tot zover deze recensie.

(Op- en/of aanmerkingen worden niet op prijs gesteld naar aanleiding van deze acquisitie. Tegen het inhuren van mijn persoon en de dingen die ik dan wel als diensten en/of producten aanbied, zeg ik daarentegen geen nee. Tegen. Of zeg ik nu te vaak tegen? In elk geval ben ik voor meer kaasfondue op Wolbodo en ik hoorde dat het de laatste twee weken ook heel lekker wordt op donderdag. En Jane Fonda komt langs. En voor andere activiteiten neemt u maar Facebook of Skype of een telefoon of of of of of of of - ja.)

Oké doei!


Dhr. J. van Lenteren (eet graag en 1987) heeft met deze recensie gedebuteerd als voedselrecensent. Tevens ziet hij een toekomst in het eten. Mocht hij er dan over moeten schrijven, dan is dat allemaal een overkomelijke bijkomst. Maar eten. Man! Eten, dat doet hij graag.

Sherlock Holmes: Game of Shadows [RECENSIE]

Het detective duo uit le fin de siecle, ontsproten aan de pen van Sir Arthur Conan Doyle maakt weer zijn opwachting in de tweede film Sherlock Holmes film van Guy Ritchie. Robert Downey Junior speelt de titulaire detective en Jude Law is Dr. Watson, het klankbord en de rechterhand van de briljante detective.

Vingen we in eerste film enkel een glimp op van de nemesis van Holmes, in de tweede film worden we uiteindelijk voorgesteld aan zijn aartsvijand, de wellicht even briljante prof. Moriarty (Jared Harris, Ulysses S. Grant in de opkomend film Lincoln van Spielberg). Holmes en Moriarty zijn gevangen in een dodelijk spel schaak, waarin de geliefden van Holmes de stukken vormen.

Read More

Watch on soulfoodradio.tumblr.com

Singer/songwriter Leslie Feist, al is al langer actief in het wereldje. In 1991 stond ze met haar all girl punkband in het voorprogramma van The Ramones, en toen ze na vijf jaar touren haar stem naar de vernieling had geholpen ging ze aan de slag als gitarist bij onder andere Broken Social Scene. In 1999 ging ze solo verder als Feist. Vorige week kwam Metals, haar vierde album, uit.

Metals is een heel ingetogen folkalbum geworden. Voor de liefhebber van mooie luisterliedjes is het een erg makkelijk te beluisteren plaat. Haar vorige album, The Reminder uit 2007, is erg poppy met een paar dansbare nummers. The Reminder werd dan ook een behoorlijke hit in de alternatieve scene. Met dit album doet Feist geen enkele moeite om fans die ze toen heeft opgedaan te geven wat ze verwachten. Het zijn fluisterliedjes die met een minimale muzikale begeleiding gespeeld worden.

Toch is Metals geen saai album. Er is in de verschillende nummers genoeg dynamiek te vinden. In The Commotion komt er plots een mannenkoor om de hoek kijken, het nummer Graveyard komt met mooie hoge uithalen van de zangeres zelf en ook in andere nummers experimenteert ze met verschillende muzikale technieken.

Metals is een erg sterk album. De teksten zijn mooi, de muziek ingetogen, de effecten verrassend en de stem heerlijk hees. Een perfecte plaat voor regenachtige dagen.

« JV

Recensie: Eugene McGuinness - Chroma

image

Deze recensie is origineel gepubliceerd op KillerMagazine.nl op 10 juli 2014.

Eugene McGuinness heeft het in zich om net zo groot te worden als genregenoten/sound-alikes Miles Kane en Jake Bugg. Kijk en luister maar eens naar zijn video voor Lion, de eerste single van zijn vorige album The Invitation To The Voyage, en die voor zijn cover van Lana Del Rey’s Blue Jeans. Allebei getuigen ze van een duidelijke en interessante esthetische visie. Ook muzikaal zit het goed: mysterieus, retro zonder knip- en plakwerk, en je blijft de deuntjes nog wel even fluiten. Wellicht is het echter tekenend dat één van die twee nummers niet door hemzelf geschreven is. Op Chroma blijkt namelijk dat McGuinness’ songs zijn artistieke potentie niet waarmaken. Melodisch zijn ze geen van allen zo interessant als Lion, en ze missen de simpele catchiness van Blue Jeans. Na twee keer luisteren heb ik er wel weer genoeg van, en kan ik er niets van nazingen. Chroma voelt als een album vol B-sides en filler tracks, het vlamt nergens, en dat is erg jammer. 

Adventureland is een prachtige film met een fijne cast (Jesse Eisenberg, Kirsten Stewart, Ryan Reynolds, Martin Starr, Bill Hader, Kirsten Wiig). Een verhaal over die periode tussen kind en volwassen zijn, de zomer na college, en natuurlijk over liefde. Een grappige film die soms wat duistere kantjes oppikt maar bovenal heerlijk wegkijkt. Met een verrassingsrol voor Ryan Reynolds die in deze film op heel interessante wijze een likeable maar ook nogal skeevy mislukte muzikant neerzet.

[…] de jaren ’80 is mijn favoriete tijdperk voor films, of ze nu ook echt in dat tijdperk zijn gemaakt of gewoon in die tijd spelen. De kids en de cultuur hebben nog een fijn old school sfeertje dankzij de minimale technologie die toen beschikbaar was (CD’s begonnen net pas hun intrede te maken en telefoneren, dat deed je gewoon met de huistelefoon), luisteren over het algemeen naar goede muziek (mensen die denken dat de ’80s slechts Wham en Culture Club was zijn niet goed bij hun hoofd). Het is allemaal nog dichtbij genoeg om niet al te ver van mij, een kind van de ’90s, af te staan, en toch is het zo anders.

lees meer

Text
Photo
Quote
Link
Chat
Audio
Video