A visit from the goon squad - Jennifer Egan [RECENSIE]

In mijn hand hou ik het boek 'A Visit from the Goon Squad' (2010) van Jennifer Egan, op de voorkant een stilistische impressie van mensen in een rave, op de achterkant - hoe kan het anders - louter lovende woorden. De complimenten blijken niet op niets gebaseerd te zijn, want het boek van Egan heeft de Pulitzer prijs voor fictie ontvangen.

Eigenlijk kan het mij vrij weinig interesseren, de leader op de achterflap spreekt tot de verbeelding en de prijs is perfect om een impulsaankoop te rechtvaardigen. In het boek volgt Jennifer Egan haar personages in het heden, het verleden en de toekomst. 

Read More

Rijpe Rita (53)

Puur uit interesse besloot ik maandag een account aan te maken op Badoo. Wat ik daar heb gezien heeft werkelijk al mijn verwachtingen overtroffen.

Ik heb zelf geen ervaring met dating-sites of andere gerelateerde internet nonsens, maar het leek me een hele ervaring om eens te kijken wat voor mensen zich nou aanmelden op zo’n website.

Sociaal als ik ben stelde ik mijn zoekcriteria in op ‘Vrouw om gezellig mee te praten.
19 - 50 jaar. Helaas bleek ik vooral aantrekkelijk voor de 45+ groep van deze vrouwen. Zo werd ik al na 10 minuten lid te zijn al verzocht om te chatten met Rita. Rita noemt zichzelf een ‘Gezellige rijpe volle vrouw in de bloei van haar leven’ en Rita was op zoek naar ‘Leuke mannen tussen de 18 en 35 jaar oud voor een gezellig praatje.’ Natuurlijk niks mis mee. Iedereen weet best dat mensen die Rita heten best gezellig kunnen zijn, als je Rita Verdonk even vergeet natuurlijk. Het enige nadeel was dat deze ‘rijpe volle’ Rita een rijpe en vooral volle 53 jaartjes jong is, en besloot de zoom-functie van haar fotocamera uit te proberen op haar morbide tepels. Haar profiel stond dan ook vol met pikante foto’s, de één nog onthullender dan de ander.

Daar lag Rita, zelfverzekerd naast het subtropische zwemparadijs van Vledder-Wapsterveen. Vol met de benen gespreid alsof ze elk moment kon bevallen van een bergmammoet-drieling.  Zonder te overdrijven, ik denk dat mijn hoofd wel twee keer in de benen van Rita zal passen. Nigerianen zouden haar kuiten uithollen om er een kano van te maken, en er zo met z’n tienen mee het land uit te vluchten.

Goed. Rita ligt graag halfnaakt te poseren, is bijna 3 keer zo oud als ik, heeft nogal abominabele foto’s van zichzelf op haar profiel en wil graag met mij chatten… Waarom ook niet? Ik heb tenslotte geleerd om mensen niet op het uiterlijk te beoordelen!

Voorzichtig opende ik het chat venster op mijn telefoon. Hoe begin je een gesprek met een vrouw van 53 die opzoek is naar een ‘gezellige jonge man’? Met bevende handen typte ik ‘Hey!’, gefrustreerd wiste ik het lullige woordje, ‘Zo praat je toch niet tegen een rijpe volle Rita?!’. Na vijf minuten nagedacht te hebben kwam ik met het compleet afgezaagde en zielige ‘Hoi! Leuk dat je met me wil chatten!

Het was even stil aan de andere kant maar al snel gaf mijn telefoon het teken. Was dit mijn lot? Was dit de vriendschap en onvoorwaardelijke liefde waar ik al 20 jaar op wachtte? De verlossing? Ik durfde bijna niet te kijken… Rita had een berichtje gestuurd. Naar mij. Er was een rijpe vrouw van 53 geïnteresseerd in MIJ! Ik zag mezelf al rondhuppelen door de duinen met mijn hand stevig om de pink van Rita. Gezellig samen een kopje chocolademelk drinken, en praten over school, het werk en de kinderen van Rita. Ja, ik zag het helemaal zitten. De reactie die ik kreeg schudde me helaas ruw wakker uit deze droom.

"Het knapperd, heb jij zin om een rijpe vrouw te verwennen? Waar woon je, dan spreken we af en mag je mij heerlijk rulraggen!!"

Hoewel ik geen flauw idee heb wat ‘Rulraggen’ voor betekenis heeft, begreep ik dat dit absoluut wat anders is dan gezellig een kopje koffie drinken. Hoewel ik soms koffie met suiker ook flink Rul rag voordat ik het opdrink. Anders blijft alle suiker in het laatste laagje koffie liggen.

Vol ontzetting en vooral schrik liet ik mijn telefoon uit mijn handen vallen, wat was dit, waarom gebeurde dit, waarom doet een website mij zoveel pijn?! Ik heb Badoo afgezworen. Ik geloof best dat je er leuke mensen kunt ontmoeten, maar Rita’s van 53 die in het eerste contact beginnen over ‘Rulraggen’ laat ik liever links liggen. Dan maar geen nieuwe mensen leren kennen.

PS: Rita, als je dit leest… Het is niet persoonlijk, je lijkt me een hele lieve vrouw en ik hoop dat je een leuke jonge knaap zult vinden om je eens even lekker rul te raggen.

image

image

VOTW: Panda Bear’s nieuwe single “Mr Noah”

De video van de week is deze keer de kersversie nieuwe video van Panda Bear voor “Mr Noah”, de eerste single van zijn aankomende album  Panda Bear Meets The Grim Reaper. Kijk en luister ‘m na de klik, plus recensies van Thurston Moore, Mark Lanegan Band en Elliott Brood!

Read More

Recensie: 'Haar laatste vlucht' - Edwin Winkels (2014)

De 18-jarige Maribel Sastre had maar één droom in haar leven: stewardess worden. Na het lezen van een interview met de eerste vier stewardessen van Spanje, koestert ze het velletje van het tijdschrift in haar bureau. Als ze een advertentie in de krant ziet waarin gevraagd wordt naar nieuwe stewardessen voor binnenlandse vluchten, weet ze dat dit haar ultieme kans is. Na een succesvolle sollicitatieronde treedt Maribel toe tot het team van de Spaanse vliegtuigmaatschappij Aviaco, en went ze al snel aan haar nieuwe bestaan.

image

Read More

De meeste mensen kennen Annie M.G. Schmidt (1911-1995) als auteur van tijdloze liedjes en gedichtjes als ‘De spin Sebastiaan’, en kinderverhalen als ‘Jip en Janneke’. Ze ontving verschillende prijzen voor haar oeuvre, waaronder de Hans Christian Andersenprijs, de hoogste internationale bekroning voor kinderboeken. Wat misschien niet iedereen weet, is dat Annie in de jaren vijftig ook columns schreef voor de vrouwenpagina van Het Parool. Over allerlei dagdagelijkse onderwerpen, van kinderen opvoeden tot de nieuwste modetrends. Maar ook over de waterstofbom en het vrouwenvraagstuk. Heerlijk rake observaties die aantonen dat onze wereld misschien veranderd is sinds de jaren vijftig, maar de mensen die er wonen niet.

Nederlandse auteur en taalkundige Wim Daniëls selecteerde voor ‘Impressies van een simpele ziel’ zijn favoriete columns uit de drie bundels die eerder in de jaren vijftig al verschenen. In een bondige en heldere inleiding schetst hij kort de naoorlogse jaren vijftig: de Koude Oorlog moest nog echt op gang komen, er was nog geen mens of dier in de ruimte geweest, rock-‘n-roll moest nog aanspoelen in Nederland … Kortom, een totaal andere wereld, waarin Annie vooral de rol van de vrouw onder de loep nam.Annie vindt het vreselijk als mensen spreken over ‘De Vrouw’, vertelt ze. Over wie heeft men het dan precies? Juffrouw Van Dam, die altijd voor het raam zit? Of Blonde Mien, die ook voor het raam zit, maar dan op een andere manier. Ze vindt het helemaal raar dat er zo veel boeken over De Vrouw bestaan: ‘Of wij een soort bladluizen zijn’. Zelf bestudeert ze alle soorten vrouwen met evenveel humor, interesse en inlevingsvermogen. De vrouwen die net moeder geworden zijn, vrouwen die etentjes geven voor kennissen, gemene buurvrouwen … ze passeren allemaal de revue. Maar ook ‘De Man’ ontsnapt niet aan Annies scherpe pen. Hoe mannen zich gedragen als ze een nieuwe auto krijgen, bijvoorbeeld (dat is vandaag niet zo anders dan in de jaren vijftig). Of de mode van de man: ‘Alles is beter dan het colbert. Alles: lendenschort, toga, tunica, wambuis of zelfs vijgenblad.’

Als Annie het heeft over de trends en tijdsgeest van de jaren vijftig, vraag je je vaak af wat ze zou denken van de huidige trends. Zo leest ze bijvoorbeeld met plezier de contactadvertenties in de krant, en je vraagt je spontaan af wat Annie van internetdating zou denken. Maar niet elk onderwerp is even luchtig, de oorlog is immers nog niet zo lang voorbij. Mensen die naar het Nederlandse Concertgebouworkest gaan luisteren, waar een Duitser als dirigent is aangesteld, vergelijkt ze bijvoorbeeld met kippen ‘die herinneren zich ook niet wat er zes jaar geleden is gebeurd’. Of nee, kippen hebben tenminste nog een instinct. Regenwormen dan, die herinneren zich helemaal niets. Ook over de waterstofbom is ze behoorlijk duidelijk: met vrouwen aan de macht zou het niet zover gekomen zijn. Vrouwen zijn te praktisch en te nuchter om te kibbelen en spelletjes te spelen.

Zelfs als Annie snoeihard is, blijft haar schrijfstijl vlot en luchtig. En net die vrolijke toon zorgt ervoor dat de boodschap aankomt. Soms doet ze je hardop lachen met haar absurde ideeën (zo stelt ze voor om allemaal samen een winterslaap te houden, net als de beren - het klinkt als de plot van een geweldig kinderboek). Heel grappig en sarcastisch allemaal, maar nooit cynisch. Het helpt natuurlijk dat ze als auteur de nodige zelfspot bewaart (de titel verraadt het al). Ook Annie was niet perfect, maar haar kijk op de wereld komt toch aardig in de buurt.

Manhatan

Ik had dit jaar een leuk boek gelezen: Manhatan van Rob Ruggenberg.

Dit boek sprak mij al aan omdat het van Rob Ruggenberg was, ik had al een paar boeken van hem gelezen die ik heel leuk vond.

Het verhaal

Manhatan gaat over een jongen Peye die niet weet wie zijn vader is, tot op een nacht dat hij wacht op zijn moeder die in de kroeg is zegt dat zijn vader de gouverneur van Nieuw-Amsterdam is. Hij gaat op onderzoek uit en krijgt bewijzen, daarna gaat hij op een schip naar Nieuw-Amsterdam en toen…

Extra informatie

Dit verhaal speelt zich af in de gouden eeuw, en de meeste personen die er in gebruikt worden hebben echt geleefd. Er staan ook oude woorden in maar achterin staat er een woordenlijst met alle oude woorden zodat het niet uitmaakt als je ze nog nooit hebt gezien!

image

image

image

LIVE: FKA Twigs @ Paradiso Tolhuistuin - ADE’14

Het Amsterdam Dance Event is officieel van start, en Killer was op de allereerste avond bij de stijf uitverkochte show van FKA Twigs. Cécile van Wijnsberge brengt verslag uit, plus recensies van Mary Lambert, Kele en We Were Promised Jetpacks!

Read More

Vita di David Foster Wallace (DoppioZero)

di Gianluca Didino

Non è un caso che ci siano voluti quattro anni per portare in libreria la prima biografia ufficiale di David Foster Wallace, Ogni storia d’amore è una storia di fantasmi (Einaudi, 2013, pp. 512, € 19,50, traduzione di Alessandro Mari) a firma del giornalista del “New Yorker” D.T. Max. Non tanto perché Wallace è considerato il più importante scrittore americano della sua generazione, né perché Infinite Jest (1996) è forse il romanzo più significativo degli anni Novanta con Pastorale americana di Philip Roth e Underworld di Don DeLillo. Nemmeno, infine, perché come scriveva Marguerite Yourcenar comporre una biografia significa costruire un personaggio, ed è dunque un’operazione più complessa quando il personaggio è depositario di un vero e proprio culto, letterario e non. Ma soprattutto perché Wallace non è morto di malattia o in un incidente d’auto: si è tolto la vita nella sua casa di Claremont, California, il 12 settembre 2008, e da quel momento in poi sul suo conto è stato scritto di tutto.

Ecco allora la difficoltà del compito che Max si trovava di fronte: come fare i conti con un evento tanto disturbante e al tempo stesso passibile di attrarre un’attenzione voyeuristica o morbosa? Come rispettare la vicenda umana tentando tuttavia di comprenderla per accrescere la conoscenza sullo scrittore? Come sottrarsi al rischio di una teleologia costruita a posteriori, e dunque allo scacco intellettuale di ricondurre ogni parola e ogni gesto al suicidio (e così al contempo spiegarla e fornirne una giustificazione)? Dire come ha fatto Mark Schechner che «tutta la sua [di Wallace] vita è stata una lettera di suicidio» appare come la cosa più semplice e sbagliata che si possa dire di ogni storia: come qualunque forma di tautologia annulla ogni area di conflitto, non fornisce una narrazione e quindi non produce senso.

Per risolvere questo problema Ogni storia d’amore è una storia di fantasmi (titolo bellissimo che riprende una frase più volte ripetuta dal Wallace nel corso della vita) opta per una duplice soluzione che è al contempo epistemologica e stilistica. Da un lato Max segue una narrazione strettamente cronologica che procede dalla nascita a Ithaca, New York, nel 1962, fino agli anni californiani passando per la giovinezza in Illinois: «ogni storia ha un inizio e questa comincia così» sono le parole che aprono il libro. Dall’altra si affida a un utilizzo massiccio delle fonti, caricando la prosa di dettagli che, se ne attenuano in parte l’energia narrativa (il testo non avrebbe patito di un editing un po’ più severo), tuttavia hanno il pregio di restituire un grado elevatissimo di aderenza ai fatti o, meglio, alle loro contraddittorie interpretazioni. Nella sezione dei ringraziamenti si legge infatti che «la biografia è uno sforzo congiunto», e proprio in questa pluralità di voci, in questo rumore umano di fondo che circonda una vita, si muove Ogni storia d’amore.

Il risultato è uno sguardo a distanza zero del mondo che la biografia racconta: la lente attraverso cui Max guarda l’oggetto del proprio studio diventa invisibile, ed è lo stesso studio a trasformarsi con il procedere del libro in un atto di appropriazione emotiva in cui cadono le distanze tra voce narrante, voce delle fonti, voce dello stesso Wallace. Quello che viene a mancare è una visione dall’alto, un quadro concettuale che dovrebbe inserire il singolo evento in un percorso per spiegarlo (di fatto Ogni storia d’amore non fornisce nessuna argomentazione critica, e nel timore di tradire il proprio materiale imponendo un punto di vista finisce per optare per un’orizzontalità quasi totale). E tuttavia forse proprio per questo è capace di restituire la sostanza emotiva della vicenda umana che racconta, ed è capace di farlo senza retorica, senza moralismi, con delicatezza e sobrietà. L’unico vero commento della voce di Max alla parabola di Wallace è la frase che chiude il libro, riferita al suicido e che rappresenta di nuovo un atto di sospensione del giudizio: «non era l’epilogo che ci si aspettava per lui, ma è l’epilogo che ha scelto». Di tutte, questa è forse davvero la cosa più importante che si possa dire.

Alles behalve drama!

image

Recensie door: Bas van der Weerden

F verdient met ‘Drama op de dansvloer’ 5 van de 5 sterren!

Vorige week donderdag ( 9 oktober) bracht de Haagse band F de videoclip van hun nieuwste single ‘Wat een leventje’ uit. En één week later is diezelfde video al meer dan 200.000 keer bekeken. Hoe komt dat nu?

Het begon allemaal in 2006. Toen werd F, bestaande uit Nik van den Berg (zang en bas), Damion Grey (rap), Lars van Zanten (gitaar) en Richie Bleijenberg (Drums), toen gemiddeld zo’n 17 jaar oud, opgericht. Nu, acht jaar later, bestaat de band nog steeds. Sterker nog, ze zijn beter dan ooit tevoren! Een mega grote verandering is sowieso de stap van Engelstalig naar Nederlandstalig. Afgelopen zomer (12 juni) bracht F hun derde album, Drama op de Dansvloer, uit.

Fans

Dat grote succes van de videoclip heeft de band waarschijnlijk te danken aan de fanbase die F door de jaren heen heeft opgebouwd. Ook krijgen ze veel steun van Spuiten en slikken-presentator Tim Hofman. Via Twitter deelde hij de video meerdere malen.

De kont van Geraldine

Dat de clip zo’n groot succes is, heeft ook nog een andere reden. De billen van BNN-presentatrice Geraldine Kemper komen duidelijk in beeld. En zoiets verkoopt natuurlijk als een malle. Er werd zelfs een heuse hashtag opgericht voor het achterwerk van Geraldine. Via #TEAMKONTGERALDINE kun je mee twitteren over het lichaam van de presentatrice.

De muziek

Maar het komt natuurlijk niet alleen door de fans of de kont van Geraldine dat de videoclip zo’n groot succes is. De muziek is ook zeer goed. Het hele derde album van F is een blijvertje. Met Drama op de Dansvloer zet F een eigen diverse sound neer. En divers is het zeker. Liefhebbers van pop, disco, synths en rap komen ruim aan hun trekken met de dertien tracks. Alle nummers hebben een groot ‘meezing gehalte’. Het verbaast me dan ook enorm dat klappers als ‘Geen fuck om jou’, ‘Laat het langsje’ en ‘Wat een leventje’ nog niet hoog in de Nederlandse hitlijsten staan.

De teksten zijn echt van een hoogstaand niveau, maar dat is hier helemaal niet erg. Het maakt de tekst herkenbaar en, zoals net al even werd genoemd, na één keer zing je hem bijna volledig mee. Dat is de kracht van de teksten van F op dit album. Ze zijn simpel maar o zo goed bedacht: “Vanavond gaat het allemaal om jou, hoe komt het dat ik nu al zoveel van je hou? Maar in de ochtend nadat we hebben gegeten, en je de deur uitloopt ben ik je alweer vergeten.” Top!

Er is alleen één negatief kantje. De live versie van ‘Wat een leventje’ is eigenlijk nog veel beter! Het negatieve hieraan is natuurlijk dat de versie die op het album staat dus iets minder goed is. Maar nog steeds een top nummer. En laten we eerlijk zijn: een minpuntje op een CD met dertien tracks, dat is natuurlijk bijna niks. Zelfs bands als Coldplay en Pearl Jam, die bekend staan om het maken van goed album, zullen daar jaloers op zijn.

Kortom, met ‘Drama op de dansvloer’ heeft F een top album afgeleverd. Ook al houd je niet van Nederlandstalige muziek, hier word je blij van!

Check F op:

www.fmusic.nl

Twitter

Facebook

‘Drama op de dansvloer’ beluister je hier.

Recensie: 'IJskoud' - Corine Hartman (2014)

Een brief die het verleden volledig op zijn kop kan zetten, en je verplicht om alle puzzelstukjes bij elkaar te rapen. Jessica Haider weet er alles van en lokt daarom een keiharde confrontatie met haar verleden uit. Nadat Jessy weer met beide benen op de grond is gezet na een ‘break’ in de wereld van politie en justitie na de dood van haar collega David, krijgt ze in haar functie als politierechercheur weer groen licht van haar teamleider Lambaert. Meteen wordt ze geconfronteerd met een moord op mediamagnaat Mats Garlini, die onderaan de trap van zijn roemrijke villa door een explosie van geweld om het leven werd gebracht. Zijn vrouw Leonie, die voor dood werd achtergelaten, lijkt voor Jessy het eerste aanknopingspunt in deze vreemde moordzaak.

image

Read More

image

image

Flying Lotus: “Pharrell durfde niet mee te werken aan You’re Dead!

Flying Lotus’ nieuwe album You’re Dead! komt uit op 6 oktober, en is net als voorganger Until The Quiet Comes (2012) weer doorspekt met samenwerkingen met andere musici. Zo hebben Kendrick Lamar, Snoop Dogg en Herbie Hancock een bijdrage geleverd. Ook Pharrell Williams stond op de lijst met potentiële collaborators, maar bedankte uiteindelijk vriendelijk uit angst voor het thema van het album… Lees meer & luister de eerste single van You’re Dead! na de klik, plus recensies van Aphex Twin, Leonard Cohen, Lenny Kravitz en The Juan MacLean!

Read More

Recensie: Sacred 3

Sacred 3 is alweer het derde deel in de toch vrij middelmatige Sacred-reeks. De game is niet zozeer een vervolg op het tweede deel, maar moet gezien worden als Sacred Citadel 2. De game laat de roots van het eerste en tweede deel compleet los en slaat de weg in die de ontwikkelaars kozen met Sacred Citadel. Sacred 3 is een hack and slash brawler van een top-down perspectief. Hierdoor lijkt het…

View On WordPress

Druk, druk, druk. En dan je albumrecensie in Maxazine niet opmerken

Druk, druk, druk. En dan je albumrecensie in Maxazine niet opmerken.

Halverwege. De muziek ligt aangenaam in het gehoor. Paul is een prima gitarist en de songs zitten goed in elkaar. De teksten zijn soms bedachtzaam, soms komisch en er blijkt een grote mate van zelfspot uit. Paul heeft een wat lijzige stem, waarmee hij wat achter het ritme van de liedjes aan lijkt te zingen. Hierdoor ontstaat een relaxte sfeer, die wij ook kennen van mensen als J.J. Cale. De basis van Pauls muziek is duidelijk de blues, maar je hoort ook duidelijk invloeden uit de Amerikaanse folk en country. Zijn teksten doen me af en toe denken aan die van Lennaert Nijgh, vooral de herkenbaarheid en alledaagsheid. Een leuke cd. Grappige en herkenbare teksten vervat in leuke song. Het is duidelijk dat Paul de bedoeling van de klassieke blues begrijpt en weet uit te dragen. (Eigen beheer) (7,5/10)

View On WordPress

Een boek over Hardlopen

Hardlopen van Thor Gotaas behandelt de geschiedenis van het hardlopen en dan vooral het langeafstandslopen. Het boek is verdeeld in twee delen: de periode van de Oudheid tot de moderne Olympische spelen in 1896, en van 1896 tot heden.

Persoonlijk vind ik het stuk over de Oudheid het interessantst. Gotaas vertelt hoe hardlopen bij de Inca’s vooral uit praktisch oogpunt gebruikt wordt:de boodschappers kunnen zo hard rennen dat ze verse vis binnen een paar uur van de kust naar het opperhoofd brengen. Ze leggen makkelijk 250 km per dag af en brengen nieuwsberichten mondeling of door middel van een touw met koorden en knopen eraan over, elke kleur staat voor een betekenis en een knoop voor een getal. In Griekenland lopen naakte jonge meisjes hard over pas verbouwde grond om vruchtbaar te worden.

De Vikingen gebruiken hardlopen om jongens tot sterke krijgers te maken en trainen hun snelheid door tegen paarden te lopen. Hardlopen wordt bij de Vikingen alleen als vermaak en training gezien. Als krijger is het belangrijker om goed te kunnen paardrijden, aangezien te voet wegvluchten voor de vijand als laf wordt gezien. Gotaas wijdt ook een hoofdstuk aan wedlopen tegen paarden bij de Ieren en de Vikingen. Hij heeft het hier over de Tailteann-games die gehouden werden ter ere van de overleden koningin Tailté. Het is jammer dat hij hier (of ergens anders in dit hoofdstuk) niet verwijst naar het bekende verhaal over Macha. Dat verhaal had perfect in het hoofdstuk gepast. In het verhaal wordt verteld hoe Macha’s man, Crunnchu mac Agnoman, opschept dat Macha sneller kan rennen dan de snelste paarden van koning Conchobor. Conchobor dwingt de zwangere Macha dan te rennen tegen zijn paarden. Macha wint en bevalt op de finishlijn van twee kinderen. Ze vervloekt de mannen van Ulster hierna en zorgt ervoor dat zij op kritieke momenten in de strijd last krijgen van weeën. Dit verhaal is in verschillende manuscripten te vinden. Het is jammer dat Gotaas, zoals in dit geval, weinig primaire bronnen gebruikt en veelal naar onderzoeken en boeken van andere auteurs verwijst.

Het tweede deel van het boek gaat over het moderne hardlopen. Gotaas noemt o.a. de Finse school van Paavo en werkt zo naar recentere hardlopers toe. Daarnaast bespreekt hij de opmars van de Afrikanen en het gebruik van doping. Al met al geeft Gotaas een interessant overzicht van de rol van hardlopen in verschillende culturen door de jaren heen. Het boek is zeer leesbaar voor mensen die niet veel van hardlopen weten, voor liefhebbers zal het nog interessanter zijn!

Naschrift: Hardlopen van Thor Gotaas, vertaald door Wouter de Jong, Athenaeum, Amsterdam 2011. Thor Gotaas (1965) is historicus en schreef eerder over de geschiedenis van het skiën en langlaufen.

Sherlock Holmes: Game of Shadows [RECENSIE]

Het detective duo uit le fin de siecle, ontsproten aan de pen van Sir Arthur Conan Doyle maakt weer zijn opwachting in de tweede film Sherlock Holmes film van Guy Ritchie. Robert Downey Junior speelt de titulaire detective en Jude Law is Dr. Watson, het klankbord en de rechterhand van de briljante detective.

Vingen we in eerste film enkel een glimp op van de nemesis van Holmes, in de tweede film worden we uiteindelijk voorgesteld aan zijn aartsvijand, de wellicht even briljante prof. Moriarty (Jared Harris, Ulysses S. Grant in de opkomend film Lincoln van Spielberg). Holmes en Moriarty zijn gevangen in een dodelijk spel schaak, waarin de geliefden van Holmes de stukken vormen.

Read More

youtube

Singer/songwriter Leslie Feist, al is al langer actief in het wereldje. In 1991 stond ze met haar all girl punkband in het voorprogramma van The Ramones, en toen ze na vijf jaar touren haar stem naar de vernieling had geholpen ging ze aan de slag als gitarist bij onder andere Broken Social Scene. In 1999 ging ze solo verder als Feist. Vorige week kwam Metals, haar vierde album, uit.

Metals is een heel ingetogen folkalbum geworden. Voor de liefhebber van mooie luisterliedjes is het een erg makkelijk te beluisteren plaat. Haar vorige album, The Reminder uit 2007, is erg poppy met een paar dansbare nummers. The Reminder werd dan ook een behoorlijke hit in de alternatieve scene. Met dit album doet Feist geen enkele moeite om fans die ze toen heeft opgedaan te geven wat ze verwachten. Het zijn fluisterliedjes die met een minimale muzikale begeleiding gespeeld worden.

Toch is Metals geen saai album. Er is in de verschillende nummers genoeg dynamiek te vinden. In The Commotion komt er plots een mannenkoor om de hoek kijken, het nummer Graveyard komt met mooie hoge uithalen van de zangeres zelf en ook in andere nummers experimenteert ze met verschillende muzikale technieken.

Metals is een erg sterk album. De teksten zijn mooi, de muziek ingetogen, de effecten verrassend en de stem heerlijk hees. Een perfecte plaat voor regenachtige dagen.

« JV

De plaatjesrubriek

"Winnetoe" van Doe Maar

Doe Maar, een band die niet mag beschouwd worden als het Nederlandse equivalent van Clouseau, heeft bij mij twee indrukken nagelaten. Hits die schreven ze aan de lopende band. “Eén nacht alleen”, “Sinds een dag of twee”, etc. zijn blijvers. Dit zijn liedjes die worden gedraaid op de hoogmis van een 35 jaar getrouwd koppel. Liedjes die pas gespeeld worden als het publiek genoeg gedronken heeft.

"Winnetoe" is van een andere orde. Veel complexer. Meer reggae, minder pop. Minder maandstonden. Meer kracht. Heerlijke plaat. "Winnetoe" doet mij denken aan lang vervlogen tijden. Aan het feit dat ik mijn vroegere pleziertjes moeilijk kan evenaren. Aan de tijd toen ik als student graag eens hippie was.

Genoeg gezever. Volgende zomer leg ik een paar winnetoe’s op de barbecue.

melliwkonniw

Adventureland is een prachtige film met een fijne cast (Jesse Eisenberg, Kirsten Stewart, Ryan Reynolds, Martin Starr, Bill Hader, Kirsten Wiig). Een verhaal over die periode tussen kind en volwassen zijn, de zomer na college, en natuurlijk over liefde. Een grappige film die soms wat duistere kantjes oppikt maar bovenal heerlijk wegkijkt. Met een verrassingsrol voor Ryan Reynolds die in deze film op heel interessante wijze een likeable maar ook nogal skeevy mislukte muzikant neerzet.

[…] de jaren ’80 is mijn favoriete tijdperk voor films, of ze nu ook echt in dat tijdperk zijn gemaakt of gewoon in die tijd spelen. De kids en de cultuur hebben nog een fijn old school sfeertje dankzij de minimale technologie die toen beschikbaar was (CD’s begonnen net pas hun intrede te maken en telefoneren, dat deed je gewoon met de huistelefoon), luisteren over het algemeen naar goede muziek (mensen die denken dat de ’80s slechts Wham en Culture Club was zijn niet goed bij hun hoofd). Het is allemaal nog dichtbij genoeg om niet al te ver van mij, een kind van de ’90s, af te staan, en toch is het zo anders.

lees meer

Text
Photo
Quote
Link
Chat
Audio
Video