ilk ibrahim sadri şiiri dinlediğimde bir ayakkabı atolyesinde çıraktım. Presci bir abinin kasediydi dinlediğmiz. O kadar çok sevmiştim ki bana hediye etmişti. Hep sevdiği kızla aynı evde kaldığı ama ona dokunmaya kıyamadığı geceyi anlatırdı büyüklere. Biz küçükler dinler karışmazdık büyüklerin dediklerine. Abi dokunsaymış o gece kıza, belkide evlendirmezlermiş başkasıyla. Onun acıklı hikayesini yıllar sonra hatırlatan o acıklı hikayede ki zalımlığı görmiyecek kadar küçük olduğuğum günleri özlememdir. Birbirini seven iki kişinin ne kadar hesapcı ve acımasız olabileceğini tam manasıyla anlatabilecek bu hikayeyi anlayamazdım o zamanlar, ama şimdi anlıyorum ne acı. O abinin adı metindi. Bir gece tek başına çalışırken atolyede çıkan yangında hayatını kaybetti. Zamanında dokunsaydı eşi olacak olan kadının haberi yokken bir kimsesizler mezarlığına defnedildi.

Cenaze töreni için.

Text
Photo
Quote
Link
Chat
Audio
Video