Het grote geheim van Lourdes...

… is ongetwijfeld de kracht van een glimlacht, de heling van een omhelzing, de grote betekenis van een klein gebaar. Dat en veel meer lezen we in onderstaande brief van een aantal jongeren uit bisdom Gent.

Lieve Verse Vissers,

Te Lourdes op de bergen… Een stadje in Frankrijk waar we reeds talloze verhalen over hoorden. Tijd dus om ons eens helemaal in de wereld van Lourdes te laten onderdompelen. En vorige maand was het zover! We trokken met een grote groep jongeren van het bisdom Gent naar Lourdes. Enerzijds om er de zieken en hulpbehoevenden een hart onder de riem te steken, anderzijds om te proeven van wat Lourdes als bedevaartsoord te bieden heeft. We willen onze ervaringen graag met jullie delen!

Zes dagen lang kregen we de unieke kans om op weg te gaan met een 100-tal zieke en oudere mensen. In Lourdes luisterden we de vieringen op en duwden we rolstoelen voort, we dienden het ontbijt op en poetsten de kamers, we baden met de bedevaarders en bezochten samen met hen de vele souvenirwinkels… Naast de kaarsjes- en sacramentsprocessie vormde de ziekenzalving het hoogtepunt van de bedevaart: het was prachtig om te zien hoe de zieken en ouderen ernaar toeleefden, zich ervoor openstelden en er een immense bron van kracht uitputten. We vonden het een eer om hen op dit mooie moment te mogen bijstaan.

De ontmoeting met de oudere mensen deed ons denken aan het interview van enkelen onder jullie met paus Franciscus eind maart. Hij sprak over de wegwerpcultuur in de samenleving: de oudere generatie wordt aan de kant gezet, omdat ze geen dienst meer bewijst aan onze samenleving. De paus benadrukt dat het net dié mensen zijn die hun kennis, de erfenis van hun generatie, kunnen doorgeven aan jonge mensen; aan de jongeren die de toekomst vorm zullen geven. En ja hoor, gedurende ons verblijf in Lourdes vertelden de ouderen ons hun verhaal, hun unieke levensweg. Vaak een weg vol hindernissen, vaak ook een weg die ze moeilijk konden aanvaarden, maar steeds was het geloof hun houvast. Hoe mooi en inspirerend…

Het lijkt soms alsof we als jongere weinig kunnen doen om onze zieken en bejaarden te helpen. Moeder Teresa zei ooit: “Wat wij doen, is slechts een druppel in de oceaan. Maar als we het niet deden, zou de oceaan kleiner zijn vanwege deze ontbrekende druppel”. Met een klein gebaar, vaak een tedere omhelzing of een glimlach, hebben we geprobeerd om iets kostbaars mee te geven aan onze oudere medemensen: hoop en liefde. We boden hen een luisterend oor en gaven hen schouderklopjes. Het was wonderlijk om te zien hoeveel deze kleine gebaren voor hen kunnen betekenen. Nadat een oudere vrouw van ons een nachtzoen kreeg, riep ze enthousiast uit: “Dit was net wat ik nodig had!”…

Voor onze kleine tekenen van genegenheid kregen we echter nog zoveel meer terug. “Geef en je zal gegeven worden”: deze woorden uit de Bijbel werden werkelijkheid. De eindeloze dankbaarheid in de ogen van deze mensen was hartverwarmend! Getuigen daarvan zijn ook de bedankingskaartjes die we achteraf toegestuurd kregen: “Heel erg bedankt om de mooie gesprekken. Ik ben blij om de meerwaarde die jullie voor ons verblijf betekenden.”

En diezelfde dankbaarheid ervaren wij ook: we zijn dankbaar om de verrijkende ontmoeting met deze fantastische mensen! We hebben hen in onze harten gesloten…

JoLo (Gino, Heidi, Bram, Karen, Bart, Myra, Koen, Benjamin, Sara, Elien, Annemie, Andrzej, Sara, Tiffanie, Sven, Caroline, Dries)

 

image

image

Restaurant de Nederlanden in Vreeland

Door omstandigheden was ik heel lang niet bij de Nederlanden geweest in Vreeland. Ik val meteen met de deur in huis : als Michelin ze in november een tweede ster zou schenken ben ik helemaal niet verbaasd of verrast.

Het is daar geweldig. De patron cuisinier voert een beleid van constant verbeteringen maken in de keuken en dat zie je terug in de proportionering en in de  kwaliteit op het bord. Ook wil de baas dat rond de voortreffelijke maître, tegenwoordig met baard Teun IJff, er rust en continuïteit  heerst. Niek Groen, nog steeds het grootste gastheertalent, heeft zijn contract deze week met twee jaar verlengd tot medio 2016. Alleen voor een giga transferbedrag mag hij naar een ander toe. De gasten zullen dit zeer op prijs stellen. Bij het binnenkomen voor de lunch in een volle zaal ontmoette ik na lange tijd weer misschien wel de beste kok die Nederland ooit heeft gehad, Paul Fagel. Onze omhelzing was even gemeend als emotioneel. Beiden zijn we heel heel ziek geweest en beiden zijn de dans der dood voorlopig ontsprongen. Paul Fagel is een gigant waar heel veel nieuwe generaties zich aan zouden moeten spiegelen.

Mijn lunch was van superieure kwaliteit te noemen. De krab is een spécialité de la maison en de smaken die men er bij opdiende zijn ongekend lekker. Ik koos voor een bouillabaisse, omdat ik daar een liefhebber van ben en de smaken dansten nog lang na op je tong. Vooraf komt er een  superieure parade van amuses langs, net als de parade van lekkernijen bij de koffie. Mijn tafelgenoot koos voor de krab (noblesse oblige) en de bavette, een weinig gepresenteerd stuk vlees met een specifieke smaak. Meestal is mijn tafelgenoot zeer spraakzaam, maar het genot der smaken deed hem zwijgen. Lyrisch was hij over de keuze van de wijn door de sommelier. Natuurlijk betaal je fors voor twee gerechten de man, maar als je ziet wat je daar allemaal voor krijgt dan is het alleszins redelijk te noemen.

In de Nederlanden heeft aan de Vecht ook een prachtig terras en een heel soepel terrasbeleid, iets waar veel andere restauranteigenaren iets van kunnen opsteken.

Eten is een feest, een groot feest. Je kan er ook blijven slapen, maar dat is niet logisch als Amsterdam een kwartier rijden is van deze prachtige locatie. Top gegeten, Paul Fagel weer begroet, topbediening, mijn dag is weer helemaal goed. We komen snel weer langs als het mag.

 

en al de sterren die jij doet oplichten wanneer de hemel zich donkert voelen als kleine fakkeltjes, een heel klein beetje warm. ach nee ik weet dat jij geen zeg hebt over sterren, ballen met lava en anatomen waar ik geen verstand van heb, maar het is koud genoeg buiten om de lucht die ik uitademen te zien en een klein beetje warmte zou me wel fijn lijken. gewoon een klein beetje warmte van jou, maar die gedachte is als proberen hoop te vinden in die sterren een beetje vergezocht, de wereld is best koud, onze laatste omhelzing was koud, de eerste zucht van bijna herfst liet zijn regen vallen op mijn gezicht en ik ga weer naar binnen. ik zet thee, jij krijgt ook een kop, warm je. warm mij. maar vooral, droom even met me mee, heel even, ik mis je soms heel erg.

Text
Photo
Quote
Link
Chat
Audio
Video