The Song of the Seven
read it on the AO3 at http://ift.tt/1tdX7rW

by Walkinthegarden

While Queen Sansa sings her daughter to sleep, she remembers her childhood at Winterfell and the people that died.

Words: 1177, Chapters: 1/1, Language: English



read it on the AO3 at http://ift.tt/1tdX7rW
Defour: ‘Hadden 1-3 moeten winnen’

Steven Defour baalde stevig na de late gelijkmaker van Galatasaray. Maar hij wist ook dat Anderlecht indruk heeft gemaakt. ‘Ik denk dat we hebben laten zien dat we meer kunnen dan de vierde plaats.’

‘Dit is heel zuur’, vertelde Defour. ‘We hadden hier minstens 1-3 moeten winnen. We namen een perfecte start en hebben goed gespeeld. We speelden zoals we hier moest spelen, kwamen eruit op momenten dat we eruit moesten komen. Of we nu op de derde plaats mogen mikken? Ik denk dat we wel hebben laten zien dat we meer kunnen dan de vierde plaats. Nu moeten we rustig blijven en gewoon verder werken zoals we bezig waren. Of we thuis revanche gaan pakken? Absoluut!’

image

Bron: Het Nieuwsblad

Relativeren

Soms heb ik wel eens momenten dat ik denk: wat doe ik op deze aardbol? En dat ik denk dat het leven niet veel meer waard is om geleefd te worden. Dan ben ik na een dagje werken doodop. Hetzelfde ritueel volgt dan: sleutel in het slot, deur open, rollator in de keuken, tas op de grond, eten in de magnetron en bij de piep eruithalen, op een bordje mikken, een sloot aan medicijnen innemen, uitgeteld op bed tv kijken en nog net genoeg energie om het eten naar binnen te werken om daarna het licht uit te doen en een paar uurtjes te gaan slapen.

Bij het wakker worden is het tijd voor het journaal. En dan tot m’n ogen dichtvallen kijk ik tv of lees ik wat op de iPad.
Maar vooral geen huishoudelijke klusjes doen, geen boodschapjes halen of lekker in de tuin wroeten. Laat staan om de sociale contacten te onderhouden.
Nee, helemaal niks.
Op die momenten denk ik wel eens: “Is dit het leven wat ik wil leiden? Het gevoel dat ik een oudje van 80 ben wat oud en versleten is terwijl ik nog een heel leven voor me heb?” Dan kan ik alleen maar zwart denken ipv. wit, groen, geel of blauw.

Vandaag sprak ik met een vrijwilliger over haar verleden. En wat voor afschuwelijke dingen ze als jonge vrouw allemaal had doorstaan. Te wreed om hier te noemen.
M’n hersens werken dan op volle toeren. Alles neem ik dan in me op en probeer me te verplaatsen hoe het moet zijn om huis en haard te moeten verlaten, een nieuw bestaan op te bouwen. En daarnaast het vertrouwen in mensen te verliezen wegens misbruik. Hoe zie je dan nog een lichtpuntje in je leven om überhaupt verder te kunnen?

En toch had ze dat ene lichtpuntje gevonden. Zij was er weer bijna bovenop. Ze had haar leventje zover op de rails dat ze zelfstandig woonde en veel vrijwilligerswerk kon doen. Daar putte ze energie uit. En uit haar hele houding en de dingen die ze vertelde straalde een vechtersbaasje. Iets wat bij haar zo veel kracht uitstraalde.

Tja, als ik dat zie, dan schaam ik me diep. En denk ik meteen: laat ik de dagen, dat ik een keer moe ben en doodop op bed plof, gewoon voor lief nemen. Ik mag blij zijn dat ik nog in een veilige omgeving op bed kan ploffen. Dat ik werk heb met leuke collega’s, lieve vrienden en een aantal leuke hobby’s. Dat ik dus gewoon het leven kan leiden in een stabiele en veilige omgeving. Waar vrouwen wel veilig zijn, waar geen oorlog is en geen honger heerst. Waar een mensenleven nog van waarde is.

Het gesprek met de vrijwilliger zette me gelijk met beide benen weer op de grond. Alles is zo relatief. Zo cliché maar ook zo waar.
Laat ik van de mooie dingen, die op m’n pad komen, daarom dubbel genieten op de momenten dat ik er energie voor heb. En dan kom ik heel snel tot de conclusie dat de balans doorslaat naar de mooie momenten in m’n leven. En dat de momenten die ik soms door de plee kan trekken, het niet waard zijn om daar nog veel negatieve energie in te steken.

Dan zeg ik: bladzijde omslaan, niet meer terugkijken en morgen komt vast weer een mooie dag!

Vergeten een foto te maken dus bij deze het recept! Een gezonde hartige taart. Ik dacht slim te zijn en m’n overige courgette gewoon in de taart te mikken. Daar werd de boel veel te vochtig van met als gevolg een drassige ineenstortende, maar wel lekkere taart. Better luck next time!

I’ve always loved my mikken creatures because they’ve been with me for a long time. They came from a REALLY bad story idea that I had in late middle school but were salvaged and transferred to a later story since, even though they’re pretty simple, I liked them a lot. They’re honestly the oldest current OCs that I have.

And the weird thing is that they haven’t changed either. They have changed conceptually but, visually, they are almost exactly the same as they were 5/6 years ago. The name is even the same.

I even went and dug up an old drawing of one that, while not dated, I assume I drew at least five years ago

Text
Photo
Quote
Link
Chat
Audio
Video