hopenings

Perfectionisme

Wij liggen in de zich door zijn eigen warmte heen
slepende zomer pril te wezen op het heetst van de dag
en leven op het scherpst van de snede; nergens is het gras
zo groen als het hier zijn moet, aan deze oever
in een stad die vooral bestaat uit vroeger.

Als straks de schemer valt, hopen we weer meer
aan de vooravond te staan van wat in de volksmond
voor relatie door moet gaan, maar wij liever niet noenen
bij naam. Nergens klotst het water als het hier doet
nadat een schip traag voorbij gevaren is.

Een ijsje? vraagt ze. En na veel ge-ja-maar en waar-dan
stem ik in. Wat is een slecht begin? denk ik. Vast de helft
verpest. Wij lijden aan gewens. Zijn nooitgenoeglijk ziek.
Het ijsje op. Enig verkleinwoord. Vergroot het tot ijs,
maak die lange ij nu kort. Tot het allemaal ondoenlijk wordt.

Lieve,

Ik ben vijf dagen op vakantie geweest en het was zo fijn. Met het opstijgen van het vliegtuig liet ik alles los (en met het landen kwam alles weer terug, maar hey, ik heb het goed gehad). Maandag begint het nieuwe blok en ik kan alleen maar hopen dat ik me oké blijf voelen. Vrijdag zie ik Kees weer en gelukkig luisteren zowel hij als de huisarts goed naar me. 

Kon het maar voor altijd zomer zijn.

anonymous asked:

Wordt het echt allemaal beter als je een lief hebt, weet dat er iemand is die echt van je houdt? Of lijkt het alleen maar zo?

Ik zelf vind van wel. Maar dat ligt er aan of je een ‘gezonde’ relatie hebt, of dat je slechts een lief wilt hebben omdat je denkt dat het dan beter wordt. Ik zelf merk dat ik blijer en vrolijker ben over het algemeen, natuurlijk ik heb nog steeds mijn diepe donkere avonden en nachten, en ik ga nog steeds naar therapie, en het kost nog steeds even veel moeite. Maar toch, als ik dan in zijn armen lig en hij door mijn haar gaat, denk ik stiekem toch wel ‘ja, misschien is dit wel gewoon gelukkig zijn, en moeten we niet al te moeilijk denken’.
Maar nogmaals, ik denk dat dat alleen zo is (of ook niet natuurlijk, kan ook, maar ik spreek nu voor mijzelf) als je niks forceert bijvoorbeeld, of niet zodanig gefocust wordt op zo snel mogelijk ‘een lief krijgen’ dat je al je hopen daar van af laat hangen. En vooral niet te afhankelijk worden van één persoon als die persoon helemaal niet van jou zelf houdt, maar bijvoorbeeld je alleen die indruk geeft om te voorkomen dat je jezelf iets aan doet (zoals bij mij was). Maar daar wordt je echt niet beter van, geloof me, alleen maar slechter juist, en je vertrouwen in mensen gaat tot 3 verdiepingen ondergronds als je dat soort dingen ontdekt. 

mist

in een nevel van tranen
is een kind aan het hopen
dat wat het mist zomaar in
dichte mist zal vergaan en
wanneer tijd is verlopen
door zachtjes wiegen van wind
zon na de regen verschijnt
en het donker zal vervliegen
dat nu de wolken omlijnt

Zaterdag 25 april

11:30
Mijn mama heeft me wakker gemaakt. Ik ben heel snel naar beneden gegaan om het ontbijt klaar te maken. Want vandaag gaan we naar Duitsland!

12:30
Ik heb gedoucht en mijn tanden gepoetst. Na het opfrissen heb ik mijn kleren en mijn hoofddoek aangedaan. Ik heb ook mijn tas klaar gemaakt voor een lange reis.

13:00
Omdat we pas over 1uur gaan vertrekken. Heb ik nog het huishouden gedaan. Bed opgemaakt, afwas gedaan en ook nog mijn kleren gestreken.

14:30
Na dat ik lang heb gewacht op mijn mama gaan we eindelijk vertrekken. En nu hopppp naar de bus!! :D. Hopen maar dat we niet te laat zijn.

15:00
We zijn eindelijk bij de bus(dubbeldekker). Iedereen was blijkbaar op ons aan het wachten… Hahahah oepss! Alle geluk dat er nog plaats is van achter bij mijn vriendinnen.

16:00
We zijn onderweg. Het gaat een reis van 3 uur zijn. Het klinkt vermoeiend maar met vriendinnen is het altijd superr natuurlijk!!!! :D

17:45
We gaan nu 10min. pauze nemen aan het tankstation. Ben met mijn buddy’s efkes gaan rond wandelen. En toen de pauze gedaan was gingen we weer vertrekken.

19:00
We zijn einedlijk aangekomen. Het was de grootste moskee(vakif) van Duistland. En er is een conference.

19:30
We zijn moe en willen ergens hangen. Omdat het een grote plaats is hebben we heel het gebied rond gewandeld. We zijn nu met de meisjes aan het zitten in een openlucht.

20:00
We hebben honger en willen iets gaan eten…
Ze verkopen hier döner. Na lang wachten in de rij gaan we eindelijk eten. Smullen maar! :D

21:30
Nog steeds zijn we buiten aan het hangen. We hadden weer honger en we gaan nu naar de kleine supermarkt van de moskee zelf. We hebben wat snacks gekocht.

22:30
Na al dat lachen en eten zijn we terug naar binnen gegaan. Het is echt druk hier!! Amaiii..als we maar kunnen ademen.

23:45
Omdat het binnen drukker en drukker wordt zijn we terug naar buiten gegaan.
Het is al pik donker maar het is wel goe weer buiten. Dus we zijn nu weer zoals derjust aan het chillen/hangen met de meisjes.:D

00:30
Wij gaan nu het laatste gebed doen voor vandaag. We moeten ook nog ons klaarmaken. Want over een halfuur gaan we vertrekken. Bye bye Duitslanddd :((

1:00
We gaan nu vertrekken !! Iedereen is bek af. Maar toch is iedereen in de bus aan het roepen en zingen Hahaha..:D😄

2:00
De bus zelf heeft tv’s en we zijn nu een film aan het zien namelijk ‘2012’. De helft is niet eens aan het kijken maar aan het slapen. :D Ik daarentegen geniet van mijn muziek..

2:30
We nemen nu een pauze van 10min.
Efkes naar buiten gaan om wat frisse lucht te gaan halen. En wat bewegen want al dat zitten…amaii.

3:00
We zijn nog steeds onderweg. En ik luister nog steeds naar muziek. Ik ben al bijna in slaap aan het vallen.

4:00
We zijn eindelijk aangekomen. Het was echt de leukste, vermoeiendste reis EVER!!..
Nu naar huis en slapen -_-.

4:30
We zijn nog steeds niet thuis omdat ik en een paar van mijn vriendinnen nog mensen thuis moesten brengen die geen vervoer hadden. En maar wachten, en wachten..

5:00
We zijn thuis geraakt!!!
En slapen maar..
Goodnight! :)

Ik wil er achter komen waarom ik nog steeds op hem blijf wachten en hopen.”

Met mijn handen op het warme stuur, kijk ik vanuit mijn ooghoeken afwachtend naar haar voordat ze zachtjes verder gaat;

“Misschien helpt dat mij met het ontdekken hoe ik hem uiteindelijk los kan laten.

—  Haar ogen gericht op de brede horizon vol mogelijkheden.

Even een momentje voor de Nederlandse politieserie ‘Smeris’. Het is zooooo geweldig goed en zo mooi. Heel veel actie met humor en de nodige romantiek. Ik hou ervan! Heb net misschien een halfuur lang gekeken terwijl ik mn adem inhield, zo spannend was het. Nu hopen dat het snel zondag is. Ik wil aflevering 5 zien. En ik hoop op een seizoen 3, kan geen genoeg krijgen van 'theo’ en 'willem’.

Maandag 27 april: Vaak hebben de merken bij UPR geen eigen persdossier en vragen ze aan ons om dit te maken. Zoals je op de foto kan zien, is dit de persmap voor Club Med. In dit dossier zitten 2 persberichten , één in het Nederlands en in het Frans. Deze persmappen zullen dan worden uitgedeeld tijdens de mediadagen. Zo kunnen de journalisten alles thuis nog eens nalezen. Kim en ik hopen zo het verhaal duidelijk weer te geven!

2

Het begint koud te worden. We slaan dekens om ons heen en hopen dat de grijze lucht geen druppels laat vallen. De neefjes hebben een Ipad en zoeken afgrijselijke foto’s op van het centrum. Ik herken plekken waar ik de dag daarvoor nog liep. Even later showen ze een foto van een vulkaan. Er zijn vandaag twee uitbarstingen geweest in Chili en een in japan. De neefjes zijn bang voor het einde van de wereld. Oom zegt rustig. “We can’t decide what will happen. Please don’t worry.” Even later vinden ze een lijst met overledenen. Ze blijken een iemand te kennen. Stilte.

Om de stilte te doorbreken begint oom over mijn stage. Hij blijkt de mensen van Sarwanam te kennen en groot fan te zijn. Hij verteld dat hij zelf gedichtjes schrijft en dat hij schreef vlak voor de aardbeving uitbrak. Grofweg vertaald kwam het op het volgende neer:

Waarom voel ik me verdrietig
Het onverwachtse weer maakt mij verdrietig.
Je kiest niet wanneer ik je ontmoet
Of wanneer iemand je voor het laatst begroet.

Vervolgens begint hij liedjes te zingen. Dit liedje gaat over jou zegt hij.
Hij heeft een mooie kwetsbare stem en zijn angst van vandaag lijkt erin door te klinken. “You have a silver skin and golden hair. When you have no color people project on you. Don’t be scared, don’t hide away. Be proud of you’re beautiful silver skin and golden hair.
De onderburen beginnen te klappen.
Ze gaan met z’n 3en op een rijtje zitten en beginnen te zingen.
Liedjes voor de goden.
Oom vertaalt.
God, red ons. Vergeef ons voor onze fouten. Je kan ook een slechte man vergeven om hem beter te maken. Geef ons ook zo’n kans. Geef ons nog een andere dag.
Het is meer stemmig en prachtig. Eigenlijk ben ik een beetje jaloers op hun geloof. Zij kunnen nu iets doen wat in hun idee helpt. Ik zit en aanschouw. Dankbaar dat ik er deel van mag zijn. Maar het geeft mij niet de troost die het hen geeft.

Om 24:00 is Chitra nog niet thuis. Het begint te miezeren. We besluiten onder het kleine afdakje te slapen zodat als er een naschok komt we snel in het open veld kunnen zijn. We gaan naar boven en slepen matrassen en dekens naar beneden. We gaan met z’n achten liggen (ik tel de mopshond ook mee). De onderburen beginnen te zingen. Het zwangere buurmeisje zegt dat ik tegen haar aan mag liggen. Het ruikt naar bloemetjes, mopshond en angst.

Als we even liggen en ik bijna slaap is er een schok. Binnen tien seconden staan we met z’n alle in de tuin.
We gaan weer terug. Ik zie hoe de bloempot wiebelt. Onderburen verzekeren me dat hij niet naar beneden flikkert. Ik vertrouw ze. Onderbuurman en oom gaan in gesprek. De vreemde klanken zijn een fijne melodie waarop ik in slaap val.

Vier uur later schrik ik wakker. Een heftige naschok. Half slapering sta ik in de tuin. Chitra is thuisgekomen. Hij geeft me een knuffel. Happy we’re save.
Het is 5 uur, ik heb het meest geslapen van iedereen. We zitten in de tuin en kijken een beetje duf voor ons uit. Chitra verteld dat dit een ramp is voor Nepal. Er is veel hulp dat wel. Maar mensen slapen massaal op straat.

Als je ligt voel je de grond zachtjes wiebelen. Ik en jonge neef checken keer op keer bij elkaar of het echt trilden of dat we onszelf nou gek maken.

Het lijkt rustig te blijven de rest van de dag. We gaan het huis weer in maar nooit echt voor lang. Na een tijdje komt jonge neef naast me zitten. Hij zegt dat Japanse adviseurs hebben gezegd dat we de komende twee dagen zo moeten blijven leven. Hij zegt dat hij normaal heel stoer doet maar dat zo’n situatie de angst in je naar boven haalt.

We eten wat, zelfs in zo’n situatie krijg ik het meeste, wordt er voor mij opgeschept en mag ik niet helpen met de afwas.

Ik check mijn mail en zie een mail van school. Als het veilig is om te reizen moet ik naar huis. Waarschijnlijk wordt er voor dinsdag een vliegtuig geregeld. Aan de ene kant voelt  het fijn. Er hangt hier constanten spanning en de vloer vind geen rust. Aan de andere kant voelt het slecht hier mensen achter te laten. Wetend dat als er niet snel iets verandert er geen water en eten is, ik denk dat mijn familie het wel red maar ja niks is zeker. Ik kan lekker vluchten naar verwestiestan. Ik hoop dan ook binnen een maand weer hier terug te zijn en het kan me niet schelen wat maar ik wil iets doen.


Ik ga op de veranda zitten om te schrijven. Terwijl ik dit blog schrijf barst een vrouw in het kamp wat tegenover ons huis is ontstaan in huilen uit. Ze lijkt totaal in paniek. Ze wordt weggesleept door de andere kampeerders.

Het doden aantal is opgelopen tot boven 1900.
Ik zit en wacht en wacht.
Er is niks wat ik kan doen behalve zitten en toekijken
En als je denkt dat het over is, ren weer naar buiten voor een naschok