The Church of U2

image

Joshua Rothman on the band’s religiosity:

“Even critics and fans who say that they know about U2’s Christianity often underestimate how important it is to the band’s music, and to the U2 phenomenon. The result has been a divide that’s unusual in pop culture. … To some people, Bono’s lyrics are treacly platitudes, verging on nonsense; to others, they’re thoughtful, searching, and profound meditations on faith.”

Photograph by Clemens Rikken/Hollandse-Hoogte/Redux

Dit is mijn locker! Jammer genoeg niet zo eentje als in Amerika‚ waar ze van die grote lockers hebben‚ maar hier ben ik ook wel blij mee!!!
Hij zit precies op oog hoogte wat ik wel fijn vind‚ want zo is die wat overzichtelijker. Zoals jullie zien heb ik hem van binnen een beetje leuk gemaakt. Dat mini white bord heb ik van iemand gehad. Ik had zelf misschien een andere kleur gekozen. Maar het maakt me niet zo uit. Hoe ziet jou locker d’r uit???
XX Olive

Expand

Opdracht: zeven foto’s gekaderd in groep

Tijdens deze opdracht zijn er meerdere aspecten in mijn gedachtegang naar boven gekomen. Welke zaken zijn storend in de afbeeldingen maar mogen toch gezien worden. Voornamelijk is er gekaderd met strakke lijnen. Dit is gedaan om het aspect van de flat in de kaders terug te laten vloeien.

Na het kaderen zijn verschillende composities gemaakt. Er kwam een geweldige denkwijze opgang tijdens dit beeldend proces. Wat wil ik hiermee zeggen, wat wil ik overlaten komen.

De realiteit is los gelaten. De vorm waarin de kaders liggen is de lengte. Dit staat voor de massa en hoogte van de flat. Oneindigheid met een begin vanaf de lantaarnpaal die bewust bovenaan staat. De kaders zijn door elkaar gehusseld en liggen in geen enkele logische volgorde van de flat zelf. Het lijnenspel van de kaders heb ik bewust laten verschillen. Samen zijn zij bijna abstract van vorm.

De ingang is in het centrum te zien. Vanuit hier komt men binnen -en uit de flat. Natuurlijke elementen en objecten rondom de flat zijn in deze compositie gecombineerd.

In één oogopslag is dit de Salesianenflat zonder haar bewoners!

Genomen 14 september 2014

Gekaderd 21 september 2014

Gepubliceerd 21 september 2014

anonymous said:

Zouden ze bij de taarten van abel een reserve taart hebben? Voor als het kind valt als hij naar de "gelukkige" gaat om de taart te brengen?

Wie je ook bent ik houd van jou, want ik heb hier laatst nog over nagedacht terwijl een jongetje een taart voor zijn ex-beste vriend aan het maken was.

Ik denk dat omdat de personen die de taart in ontvangst gaan nemen niet op de hoogte zijn van het feit dat ze een taart in ontvangst gaan nemen, ze geen reserve taart klaar hebben.

MAAR, ik denk wel dat ze een schoonmaakploeg stand-by hebben staan, gewoon, voor de zekerheid. In het geval dat het eens ‘mooie’ baksel als een crème gele be-glitterde, be-chocolade maar goedbedoelde hoop ellende op de grond ligt. Dat die schoonmakers hem razendsnel oprapen en opvegen en wegspoelen voordat de toekomstige taarteigenaar het door hebben.

Wanneer het meisje of jongetje dan ontroostbaar is omdat zijn/haar taart niet meer is, stel ik me voor dat Abel in zijn taartwagen aan komt rijden en er dan ook altijd binnen 5 minuten is. Daarna krijgt het meisje of jongetje een ijsje en gaan ze gezellig met een kop warme chocola een andere taart maken.

Waar komt mijn eetstoornis vandaan?

Lieve allemaal,

Tijd om jullie weer even op de hoogte te brengen van mijn vorderingen gedurende de behandeling. Vandaag ben ik gestart in week 7 en dus in fase 2 van de behandeling!. In mijn vorige blog konden jullie lezen dat er tijdens deze fase nog niet heel veel veranderd, behalve het zelf smeren van mijn boterhammen met beleg. Dit was vanmorgen mijn eerste uitdaging. Ik eet in de ochtend 4 boterhammen. De kaas en de vleeswaren lagen al klaar op mijn bord. De zoete belegjes mocht ik zelf gaan smeren, inclusief de boter. Het smeren van de boter gaat goed. Mijn moeite zit hem meer in het smeren van moeilijk beleg als hagelslag, pindakaas en chocoladepasta. Vanmorgen moest ik smeren met appelstroop en pasta. Om achterdeurtjes voor mezelf te sluiten, heb ik een meisje uit de groep gevraagd om mijn boterham te controleren. Ze vertelde dat ze de pasta wat “veilig” gesmeerd vond, maar ze gaf toe dat ze het zelf ook zo zou smeren. Ik vond het voor dat moment een goed gesmeerde boterham. Thuis ben ik ook gestart met het smeren uit potten. In het begin hield ik de cupjes nog aan en was ik angstig om de controle te verliezen. Ik wilde zeker weten dat ik maar 15 gram aan zoet broodbeleg op mijn boterham had. Inmiddels gaat ook dit met kleine stapjes vooruit.

Ik wil even terugkomen op de titel van mijn blog. Waar komt mijn eetstoornis vandaan? en wat is de functie ervan?. Afgelopen week heb ik tijdens PMT inzicht gekregen in de achtergrond van mijn eetstoornis. Tijdens het spiegelen is mij een hoop duidelijk geworden. Ik kwam de kamer binnen en de spiegel stond al opengeklapt. Ik merkte dat ik dit lastig vond omdat ik meteen geconfronteerd werd met mijn eigen ik en lichaam. Ik probeerde het in de spiegel kijken te vermijden door in contact te gaan met mijn therapeut. Ik bleef haar aankijken en vermeed zo mijn eigen zelfbeeld. Ze vroeg me waar mijn negatieve zelfbeeld vandaan kwam. Ik wist hier niet meteen een antwoord op te geven. Ze vroeg me wat ik zag in de spiegel. Ik vertelde dat ik probeerde om het ondergewicht te zoeken. Ik merk, nu ik mezelf beter voel, dat ik mijn ondergewicht wat ga onderdrukken. Ik voel me beter, dus het ondergewicht valt ook wel mee…Haa! daar is Betsie weer even. Betsie laat mij geloven dat het zo wel oké is. Ik hoef niet meer bij te komen. Ik functioneer toch goed? ik voel me toch goed? waarom zouden er dan nog meer kilo’s bij moeten?. Het was even geleden dat ik Betsie zo duidelijk heb horen praten. Op sommige momenten denk ik dat ze weg is. Maar op veel momenten is ze nog wel heel sterk aanwezig. Ik heb vorige week ruzie gehad met een chocoprins!. Het was 4 uur en ik moest mijn aanvulling gaan nemen. Ik had zin in iets lekkers en zag een chocoprins in mijn snoep trommeltje liggen. Ik wist dat ik deze vroeger erg lekker vond. Ik heb minimaal 20 minuten voor de kast staan draaien om te beslissen of ik hem wel of niet zou gaan eten. Tijdens deze 20 minuten schoten er allerlei gedachten door mijn hoofd: “een chocoprins is slecht voor je!”, “als je dit eet, kom je gelijk 1 kilo aan!”, “waarom zou ik dit eten? dat is toch zonde!”, “een chocoprins is niet verantwoord!, pak liever een appel”…Hier is duidelijk Betsie aan het woord. Op dat moment kon ik niet meer bij mijn eigen gedachten en liet ik Betsie overnemen. Ik, of eigenlijk Betsie, besloot hem dan ook niet te eten. Later was ik zo boos op mezelf. Ik was teleurgesteld dat Betsie nog zo aanwezig was. Ik had gehoopt sterker te zijn. Op deze momenten merk ik dat ik er nog lang niet ben. Ik ervaar mijn moeite nog dagelijks. Gelukkig gaat de strijd met Betsie niet meer de hele dag door. Ik kan ook naar mijn eigen stem luisteren. Nou heb ik zelf nogal een kritische stem, wat ook niet altijd helpend is!. Toch weet ik elke keer een hoop helpende gedachten uit te spreken wanneer ik weer eens strijd heb gehad met Betsie. Deze gedachten helpen mij om rationeel en realistischer te denken.

Dit was even een klein afwijkend stukje over Betsie. Ik wil jullie nog even mee terug nemen naar de PMT zaal. Het kijken in de spiegel was moeilijk voor me. Ik probeerde te kijken naar mijn lichaam. Ik was vrij star en vertelde dat ik meer benen, billen en buik zag. De PMT docent zag dat ik mezelf niet in mijn eigen ogen keek. Ze vroeg me of ik dichter bij de spiegel wilde gaan staan en eens letterlijk in mijn eigen ogen wilde kijken. Ze “dwong” me een gevoel af te lezen aan mijn ogen. Het kijken in de spiegel duurde nog geen 5 seconden. Ik kon het niet. Ik kon mezelf niet aankijken. Ik voelde afschuw en walging. Tegelijkertijd voelde ik een heleboel emoties boven komen. Het raakte me enorm dat ik zoveel moeite heb met het in de spiegel kijken naar mezelf. Tranen rolde over mijn wangen. Ineens leek het duidelijk waarvoor ik mijn eetstoornis gebruikte. Ik wilde niet op deze wereld zijn. Ik wilde mezelf letterlijk onzichtbaar maken. Stukje bij beetje heb ik mezelf naar de achtergrond geschoven. Dit was voor mij een heftige ontdekking. Het heeft veel in me los gemaakt. Eindelijk weet ik wat de functie van mijn eetstoornis is. Maar ben ik al klaar om deze los te laten?. Ben ik al klaar om letterlijk meer aanwezig te zijn en gezien te worden?. Dat is de weg die ik op dit moment aan het bewandelen ben. Het is voor mij erg belangrijk om mezelf te gaan accepteren. Want als ik mezelf accepteer, ga ik ook mijn eigen lichaam accepteren. Dit lichaam is namelijk onderdeel van mij….en mezelf accepteren, betekent ook mijn lichaam accepteren. Naast het mezelf letterlijk onzichtbaar maken, ben ik ook enorm perfectionistisch. Ik wil alles perfect doen. Ik ben in mijn leven meerdere malen teleurgesteld. Ik was net niet goed genoeg, minder dan de ander, blonk nergens in uit, was niet de mooiste/knapste/slankste etc. Mijn eetstoornis heeft me iets gegeven waar ik goed in was. Wauw! ineens was ik perfect in afvallen. Ik kreeg hier een kick van. Nu is het aan mij om opzoek te gaan naar dingen in mijn leven waar ik die kick ook uit kan halen. Stukje bij beetje beginnen de puzzelstukjes in elkaar te vallen. Er is nog weinig ruimte om echt met mezelf bezig te zijn. Ik ben voornamelijk bezig met aankomen en zorgen dat ik niet onder mijn groeilijn kom. Ik hoop dat ik gedurende deze 20 weken ook nog tijd krijg om aan de achterliggende problematiek te werken. Genezing van een eetstoornis kan wel 7 jaar duren…zover ben ik nog lang niet, maar ik kom wel elke dag een stapje dichterbij.

image

Liefs, Mandy

Update 1!

Mischien is het een idee om covers te plaatsen?! Mischien ken ik wel iemand die dat wilt doen. Ik hou jullie op de hoogte! Laat in de reacties achter of het een goed idee is en kijk wat ik kan doen!

- Denise.

Een normaale dag in SA

Wat gebeurt er als een stuk gevlochten leer met hoge snelheid in aanraking komt met de menselijke huid? Het eerste contact vindt plaats ter hoogte van de opperhuid, die zich vrijwel onmiddellijk openvouwt tot een rode kloof. Door de snelheid van het leer zal deze kloof zich binnen een fractie van een seconde verdiepen, waardoor de onderliggende lederhuid wordt bereikt, ook wel dermis genoemd. Gelijktijdig met het uiteenspatten van de daar aanwezige bloedvaten, worden de zenuwen blootgelegd, die signalen van hevige pijn naar de hersenen sturen. Wanneer ook de lederhuid zich dieper heeft ontvouwd, zal het gevlochten leer zich een weg banen naar het onderhuidse bindweefsel. Dit onderhuidse bindweefsel zal tenslotte worden opengereten, waarna het wit roze vlees van de spieren zichtbaar wordt. Dit, maar dan duizend keer, is wat blogger Raif Badawi uit Saudi-Arabië te wachten staat. Hij is veroordeeld tot duizend zweepslagen. Twintig weken lang, vijftig zweepslagen na het vrijdaggebed. Bovendien kreeg hij een gevangenisstraf van 10 jaar opgelegd. Alleen omdat hij blogt. 

O, trouwens. Dit stond op de site van Amnesty.

Leuk he?

Te veel.

Ge weet het niet. Het is niet dat ge niet weet hoe het op te lossen, eerder dat ge niet op de hoogte zijt van de inhoud . Toen zijn ex hem van facebook wou verwijderen omdat het te pijnlijk was, draaide zowel hij als ik met onze ogen. Ik zit nu al dagen te twijfelen of ik dat ook niet zou doen. Ik weet dat ge met u ogen zou draaien, zoals mij, en dat het de dingen misschien alleen maar erger maakt maar ge moet begrijpen dat als ge afkomt met de zin ‘ik heb geen tijd’ - ik zie meer dan eens foto’s passeren met de rest in Parijs, aan zee,wat hangend op het gras, ik kom u zelfs tegen op café - dat ik weet dat ge sterker zijt geworden in het liegen van mensen, of misschien is het alleen mijn, gezicht. Ge lijkt er zelfs geen moeite voor te doen.

Godverdomme wat is dat hier.

'Uw moeder zou wel uw medicatie ergens moeten bijhouden waar ge er niet aan kunt. Ze kunnen een omgekeerd effect hebben, dus dat is veiliger.' Heel de doos witte tabletten zit al dagen vanaf mijn nachtkastje naar mij te roepen. Badjas, rechter zak.

10

De Paladijn, Nijmegen West | Deel 1

Op zoveel mogelijk verschillende manieren heb ik dit gebouw proberen vast te leggen. In de eerste instantie heb ik geprobeerd het grote plaatje vast te leggen zodat mensen die het gebouw niet kennen, zich kunnen orienteren. Maar zelf houd ik het meest van de abstracte, vervreemdende foto’s waarin een evenwichtige vlakverdeling, het lijnenspel en/of de kleurencombinatie de belangrijkste rol spelen. De orientatie ontbreekt hier juist. Het gaat dan niet om het gebouw zelf, maar om het isoleren van een bepaald kenmerk van de nieuwbouwarchitectuur.

De eerste foto uit deze serie is mijn favoriet. Het ‘Romeinse’ beeld, de sobere belichting en het lijnenspel spreken me aan. De uitsnede heeft een vervreemdend effect; het lijkt alsof het beeld zich op de grond bevindt, terwijl het in werkelijkheid op 3 a 4 meter hoogte aan het gebouw bevestigd is, op een voetstuk. In deze foto lijkt het beeld bijna menselijk. Tot slot vind ik het contrast tussen strakke vormen van de architectuur en de ronde, organische vormen van het beeld interessant.

Nieuwe voorstelling in de maak

image

Na een heerlijke zomer gaat LouterNacht vanaf september weer aan de slag met een nieuwe voorstelling.

We houden je op de hoogte!

Arrivo a Palermo ♥

Hey iedereen,

Ik zal een blog beginnen om iedereen een beetje op de hoogte te houden van la mia vita in Italia :) Ik,zal proberen er regelmatig iets op te posten, maar ik weet niet zeker of ik dat wel zal volhouden.

Oke zaterdagochtend vertrok ik dus om 4h ‘s ochtends naar de luchthaven van Zaventem. Justine en Silke kwamen mee om mij gedag te zeggen :) Van daar vertrok ik dan naar Rome, want daar zouden we eerst nog een orientatiedagje hebben met alle andere trimesterstudenten die naar Italië gingen.

We kwamen aan in het hotel rond 8h, maar we kregen geen ontbijt. Iedereen leerde zo direct al een eerste zinnetje italiaans: ‘ho fame’ (Ik heb honger). Om 2h gingen we dan middageten, het voorgerecht was een groot bord pasta en daarna kwam er nog vlees en dessert, iedereen zat propvol, maar ja, cuisina italiana hè! In het begin waren we met 21 studenten die van over de hele wereld kwamen, maar 18 ervan waren Belgisch!!!  Later in de middag kwam dan ook groep 2, uit andere werelddelen, maar daarvan was de meerderheid Russisch. Het was wel allemaal heel gezellig en ‘s avonds ging iedereen dan ook supermoe slapen.

De volgende ochtend moest iedereen op een apart tijdstip opstaan. Ik moest om 6h30 opstaan, omdat ik nog naar de luchthaven moest om mijn vliegtuig naar Sicilië te nemen. Op de luchthaven kwam ik ook de jaarstudenten tegen en leerde ik zo ook direct de mensen van mijn Comitée kennen. 

In Palermo werd ik met open armen ontvangen door mijn gastgezin, ze zijn allemaal echt super vriendelijk! Om met hun te communiceren was het toch wel wat moeilijker, ze kunnen namelijk net zo goed engels, als dat ik Italiaans kan: niet dus! Ik probeerde met een mengeling van de Italiaanse woorden die ik al kende, Franse woorden en handgebaren duidelijk te maken wat ik bedoelde, dat moet er echt belangelijk uitgezien hebben!!!

Direct al naar la spiaggia (het strand) gegaan, dat op 5 minuutjes van mijn huis is. Daar kende mijn zus al heel veel vrienden, dus zijn we met hun gaan zwemmen en gaan  beach volleyballen :) We hebben ook iets typisch Siciliaans gegeten: Brioche (een soort zoet broodje) met ijs, raar maar lekker! Voor de rest hebben we nog allemaal specialiteiten van Palermo gegeten: Fichi d’India (een roze fruitsoort) ,allerlei soorten fingerfood en Canoli (soort dessert met pannacota). (zie foto’s onderaan blog)

Vandaag zijn we gaan shoppen en heb ik mijn busabbonoment al gehaald, want vanaf 16 september zal ik met de bus naar school gaan.

Zometeen gaan we terug naar het strand!                                                   Ciaooo, Alexia!

image

Dit is brioche met ijs, daarnaast mijn gastzus :)

image

In het vliegtuig met het Palermo comitée

image

Mijn gastgezin- ze hadden zelfs bloemen voor mij mee! 

image

Sicily, airplainvieuw

image

Het ontbijtpakket dat we mee naar de luchthaven van Rome kregen, was verschikkelijk. Dus kochten Charlotte en ik Pizza als colazione (ontbijt)

image

 Dit was op de orientatiedag in Rome

image

 Cannoli!!!

image

Palermo comtée is the best!!! Waiting @ airport Roma :)

2.

Mensen die een beetje weten hoe ik in elkaar steek, weten dat ik graag vrienden om me heen heb en nieuwe mensen leer kennen.
Dat nieuwe mensen leren kennen, is heel breed interpreteerbaar.
Zo vind ik het heerlijk om via Facebook op de hoogte te blijven van de leuke en minder leuke dingen in het leven van mijn contacten. Verjaardagen zijn makkelijker bij te houden en van je lijsten af te strepen, speciale gebeurtenissen overzichtelijk op een rijtje… ik houd d’r van!

Maar zo heb je ook het onbedoelde nieuwe mensen leren kennen. Niet dat het onaardige mensen zijn, maar als het niet persé hoeft….

Een voorbeeldje is de UPC monteur. Er was net een hele aardige jongeman, die in zijn vrije tijd waarschijnlijk niet achter zijn PS4 weg te slaan is en een voorraad Clearasil in de badkamer opslaat.
Maar hij kwam mijn probleem met de huistelefoon verhelpen. Ik heb namelijk een heel fijn abonnement, waarbij je gratis belt naar vaste én mobiele nummers. Met zoveel oppassen en kinderen in huis leek me dat onder de streep toch wel voordeliger (en dan zijn ze nu nog niet eens op de leeftijd dat ze met hun vriendjes en vriendinnetjes moeten bellen).
Alleen….3 van de 4 weken per maand werkte het niet.
Ondertussen heb ik, geloof ik, een eigen hotline bij de UPC, die direct doorklinkt naar iemand met mijn decimeters dikke dossier en een Q&A lijst om me zo snel mogelijk weer tevreden van de lijn af te hebben.

Van alle storingen die ik ervaar met UPC (grootse drama is het niet hebben van WiFi en de huistelefoon, waarbij mensen mij niet kunnen horen als ze mij bellen of als ik hen bel en ik blijf luisteren naar iemand die “Hallo….Hallo….hoor je mij? HALLO!” naar me roept), bel ik maar één op de vijf keer. Dat doe ik niet alleen om niet in een constante staat van frustraties te vervallen, maar ook zodat ze niet bij het UPC team mijn hotline met fulltimers hoeven te bemannen.

Anyway, nu liep mijn mobiele telefoonrekening zó hoog op van het steeds weer moeten terugbellen, dat ik nog maar eens naar mijn vrienden van UPC had gebeld.
Zoals altijd vriendelijk en behulpzaam, boden ze aan een monteur langs te sturen. Wel een kleine waarschuwing dat als het probleem niet aan de apparatuur blijkt te liggen, alle kosten door mij zullen moeten worden betaald. Goh….dan hoop ik maar dat jullie ontdekken dat er iets mis is met jullie hyper geavanceerde producten, waar Johnny de Mol zo blij reclame voor maakt, want ik betaal helemaal niks noppes nada!

Ondertussen had ik ook iemand weten te strikken die naar mijn WiFi kwam kijken (lees: een router installeren, waarvan ze in de winkel met een licht honende toon opmerkten dat elke randdebiel dit kon, want het is ‘gewoon’ Plug & Play en waar 3 mensen bij zijn geweest voordat het hele handeltje het deed….).
Allebei kwamen ze vanmorgen en allebei waren ze hartstikke vriendelijk. Beide specialisten hebben uitgevoerd waar ze voor kwamen. De WiFi is duidelijk helemaal in orde en ik zie dat dit functioneert.
Van de UPC monteur weet ik dat de wandcontactdoos moest worden vervangen, omdat deze ‘hevig verouderd’ was en geen signaal kon doorsturen (even voor de duidelijkheid; ik woon in een nieuwbouwwoning van net 10 jaar oud en dus niet in een monumentaal pand met koperen bedrading en zo…).
De tijd zal het leren of hiermee het probleem verholpen is. Vooralsnog geef ik hem het voordeel van de twijfel.

Wat is nu het verschil tussen deze mensen die vanochtend mijn woonkamer bevolkten? De UPC monteur is een vriendelijke jongeman, die ietwat ongemakkelijk een hand uitsteekt als ik de deur opendoe en me stotterend keurig met ‘u’ blijft aanspreken ook al probeer ik hem ervan te overtuigen dat ik me daardoor ouder voel dan ik ben of wil zijn ;-) .
De ander is ook een vriendelijke jongeman, maar dan een waar je een spontane knuffel van krijgt, even met je dochter kletst en thuishoort in je vrienden-c.q. kennissenkring. Hij komt na een ‘PLEH-appje’ van mij met een grote glimlach het probleem fixen. Hij is dan ook onze held van de dag :-)

Bij het uitzwaaien van de UPC monteur kon ik ook van harte zeggen, dat ik hoopte hem voorlopig niet meer te hoeven begroeten. Hoe keurig hij ook was ;-)


XxX

Overvliegfeest bij Scouting JMC

ZOETERMEER – Komend weekend gaat het seizoen 2014-2015 bij Scoutinggroep John McCormick (JMC) van start met het jaarlijkse overvliegfeest. Tijdens dit feest schuiven alle jeugdleden die een bepaalde leeftijd hebben bereikt, door naar een volgende speltak (leeftijdsgroep).

image

Vrijdagavond 26 september om 19.00 uur verzamelen alle leden zich bij clubhuis De Chute in het Van Tuyllpark. Na het openen worden de tenten opgezet en is er per leeftijdsgroep een avondspel. Voor de oudste scouts zelfs een 3 uur XL game met 3 levels waarbij stukken land moeten worden veroverd.

Vervolgens overnachten de jongste leden in het clubhuis en de overige leden in tenten.

Na een gezamenlijk ontbijt worden er allemaal stoere activiteiten gedaan. Zo is er onder andere een kabelbaan, hoogte parcours, klimboom, kano wedstrijd, blokken stapelen en waterrakketten schieten.

Zaterdag 27 september om 13.00 uur start het werkelijke overvliegen. Natuurlijk zijn hierbij ook alle ouders en andere geïnteresseerden van harte welkom. Op welke spetterende manier er dit jaar wordt overgevlogen houden de explorers, die het evenement organiseren, nog even geheim.

De oudste bevers (5-7 jaar) gaan over naar de welpen (7-11 jaar), de oudste welpen gaan naar de scouts (11-15 jaar), de oudste scouts vliegen vervolgens naar de explorers (15-18 jaar) de oudste explorers gaan over naar de roverscouts (18-21 jaar) en als laatste vliegen de oudste roverscouts naar de nieuwe Palo Stam voor leden vanaf 21 jaar.

Na deze bijzondere dag starten de nieuwe speltakken bij scoutinggroep John McCormick. Elke week houden ze hun twee uur durende opkomsten in en om clubhuis De Chute in het groene Van Tuyll sportpark. Naast deze opkomsten wordt er een enkele keer een weekend gehouden en als afsluiting van het seizoen is er een zomerkamp van een week.

Door het overvliegen van de oudste scouts van elke speltak komt er bij een aantal leeftijdsgroepen plek voor nieuwe leden en begeleiding. Meer informatie over scoutinggroep John McCormick is te vinden op de website: www.johnmccormick.nl.  

Bron: Scouting John McCormick, Zoetermeer

Brekend nieuws: Nieuw leven in pand de Leeuw

image

Wij van Ulft2020 zijn ontzettend blij. Want vanaf 1 oktober 2014 zijn er weer huurders voor de benedenverdieping van pand de Leeuw in Ulft. Dit brengt in onze ogen weer een stukje meer leefbaarheid in het oude centrum van Ulft.

Het pand De Leeuw staat al jaren (na Hotel de Sluis) met stip op plaats 2 als het gaat om ergernissen rond verpaupering in het centrum van Ulft

De nieuwe eigenaren Stephan Vieberink en Petra Schoemaker zijn van plan om volgende week al te beginnen met schoonmaken en opknappen.

image

We houden jullie via dit blog of op onze Ulft2020 Facebookpagina op de hoogte van de verdere ontwikkelingen. 

Gedachten over de bedenktermijn

De arbeidsrechtpraktijk ziet er door de WWZ over 9 maanden, per 1 juli 2015, anders uit dan nu. Dat geldt ook voor een belangrijk onderdeel daarvan: de beëindigings-/vaststellingsovereenkomst. Daarin zal in ieder geval de vergoeding op grond van de kantonrechtersformule plaats maken voor de transitievergoeding. Althans van die transitievergoeding zal reflexwerking uit gaan – vanwege de partijautonomie mogen werkgever en werknemer echter nog steeds samen een vergoeding van welke hoogte dan ook afspreken. Hierna komt aan de orde dat de vanaf 1 juli 2015 geldende 14 dagen bedenktermijn een grote rol gaat spelen bij beëindigingsovereenkomsten.



via GMW Advocaten | Weblog http://bit.ly/1C8Y3n4

Text
Photo
Quote
Link
Chat
Audio
Video