gitaren

2

Ik loop enorm achter met de varkens. In 2015 heb ik volgens mij al zeker drie varkens gekregen. Deze kreeg ik in november 2014, een wild zwijn van de Veluwe. Het is een speldje. De inscriptie op de achterkant kan ik niet goed lezen. 

Ooit ging ik met een kennis naar een bandje in Utrecht kijken. Ik ging er heen omdat het bandje me wel leuk leek, hij ging vooral omdat hij de gitarist heel goed vond. Die gitarist speelde op een gitaar van een merk waar die kennis nogal dol op is. Hij is lid van een online forum voor liefhebbers van die gitaren. Bij het optreden waren ook een paar andere leden van dat forum aanwezig. Een ervan had een overhemd aan waarvan alle knoopjes gitaartjes waren. Ik moest daaraan denken toen ik dit speldje kreeg. Sommige mensen sparen varkens, anderen gitaren.

Echte muziek

Over mijn muzikale voorkeur
Laat ik geen gras meer groeien
Als er geen gitaar in zit
Dan kan het me niet boeien

Met banjo’s en violen
Probeerde men me al te paaien
Maar ik laat me nog liever
Door de duivel naaien

Dus plug de kabel in je versterker
Laat de distortion los op je snaren
Want zeg nou zelf, echte muziek
Is niet compleet zonder gitaren

youtube

/ Buckethead // Brewer in the Air /

Dit is een Gibson uit 1997 en niet goedkoop (3500 dollar), maar is prachtig te bespelen. Met de verschillende knoppen kan je een uniek geluid produceren, iets wat bij andere gitaren moeilijker gaat.

Cobain: Montage Of Heck

(Een documentaire van Brett Morgen)

De muziek stond zo hard dat je erin gezogen werd als water door het putje wanneer je het bad leeg laat lopen: een draaikolk van poppenhoofden, darmen, mensen, ingezoomd, uitgezoomd, snerpen van gitaren, afgewisseld door plotselinge stiltes.
Wazige filmbeelden van rokende, drinkende, dansende, zittende, pratende, lachende, mensen. Van baby’s en stukgesmeten gitaren en nog meer gitaren en een opstijgend vliegtuig en zonsondergang. Dagboekfragmenten die te snel van het scherm dwarrelden om te kunnen lezen, dagboekfragmenten die lang genoeg bleven staan om te kunnen lezen.
Animatiebeelden kabbelend over het scherm als golven van een zee die zich voorbereid op tsunami, sterrenhemels en gitaren en cassettes en telefoontjes en jongens onder een brug en wiet. Fucking poppen. Veel fucking en veel dood dood dood en een zinnetje, Abort Christ in Kurt Cobains handschrift telkens opnieuw en opnieuw en opnieuw.
Plotselinge stiltes afgewisseld met haarscherpe beelden van mensen die voor je ogen dertig jaar ouder worden, plotseling dik zijn, plotseling volwassen en vermoeid de camera in kijken, praatten met die afwezige toon, blikken gericht op iets achter de camera zoals zo typisch is voor documentaires.
Dan weer: muziek. Snerpende gitaren en gillende mensenmassa’s. iemands leven in stemopnames. De stem van iemand die dood is, zo overtuigend ongelofelijk dood is galmend door een bijna lege, ijskoude bioscoopzaal.
Nooit nooit nooit helemaal het moment aanvoelen komen waarop de achtbaan naar beneden stort, plotseling tot halt komt, begint op te klimmen, nooit de top te zien, nooit het begin van de looping te voelen enkel plotseling je maag die zich omkeert, darmen kronkelend over het scherm, drugs, heroïne in krantenkopletters, de media die je met elk woord groot uitgelicht meer gaat haten.
Muziek langzaam verdwijnend naar de achtergrond, terugkerend, dan: zwart scherm. Witte letters. De aftiteling verschijnt. Namen rollen over het scherm. Lichten blijven uit. Niemand beweegt, haalt luid adem, pakt tassen, begint te praten, hoest, kucht, geeft een teken van leven.
Aftiteling stopt. Lichten blijven uit. Stilte houdt aan.
Er volgt een interview. Met elk woord verdwijnt meer van het spanningsveld, lekken de emoties weg, keren we terug in de werkelijkheid. Alles wat er goed is aan de film van overweldigendheid tot intimiteit wordt gevat in de woorden van de maker. We zien kartonnen dozen. Mannen met witte handschoenen bladerend door iemands leven, luisterend naar iemands meest persoonlijke gedachten op cassettes die niet bedoeld waren voor onze oren.
De lampen gaan aan.
Ik herinner me dat er popcorn in mijn tas zit, dat ik het dopje van mijn flesje water kwijt ben. Ik blijf zitten. Ik wacht tot de film opnieuw begint, maar de lampen blijven aan en de weinige mensen in de zaal gaan weg en het meisje naast mij trekt haar schoenen aan en ik zeg dat de lampen aan zijn (of zoiets) en ze knikt (of zoiets).

2

Onkelen min er nok det galeste og rareste men også skjønneste og mest interessante mennesket jeg vet om. På gitaren hans har han festet en speilbit som han pleier å bruke til å blende en utvalgt person i publikum gjennom hele konserten. 

Fans nemen afscheid van B.B. King

Fans nemen afscheid van B.B. King

In Las Vegas hebben honderden fans afscheid genomen van blueszanger B.B. King, die vorige week op 89-jarige leeftijd overleed. De hele dag stond er een lange rij voor het uitvaartcentrum waar King ligt opgebaard. De kist van King werd aan weerszijden geflankeerd door een van zijn bekende gitaren, door hem steevast Lucille genoemd. Ook sommige fans hadden een muziekinstrument meegenomen, zoals Wan…

View On WordPress

Endtroducing..... Plato!

Door Wouter van der Kemp

Een caleidoscopische mix van drums, gitaren, strijkers, orgels, blaasinstrumenten en vocalen uit verschillende genres en in verschillende tempo’s. Het blijkt lastig om ‘Endtroducing…..’ van DJ Shadow op een terechte manier te beschrijven en in een hokje te plaatsen. Dit ligt in de essentie van het album: sampling. In de muziek wordt dit gezien als het nemen van een gedeelte (sample) van een geluidsopname en dit hergebruiken als een geluidsopname of instrument in een nieuw muziekstuk. Het album van DJ Shadow bestaat voor 100% uit samples en kan dus, in navolging van Plato, worden gezien als een imitatie, van een imitatie van een imitatie. Plato bekritiseert op deze manier het werk van DJ Shadow indirect als onwerkelijk en onnuttig. Zou ‘Endtroducing…..’ wel zo mogen worden afgewezen als kunst?

De kritiek van Plato stamt uit het tiende boek van 'De Staat’. Hierin onderscheidt hij de fenomenale werkelijkheid zoals die zich aan de mens voor doet en de werkelijkheid van de zuivere vormen of ideeën, de ideële wereld. Zodoende is de fenomenale werkelijkheid een imitatie van de ideële werkelijkheid. Volgens Plato moet kunst zowel waarheidsgetrouw als moreel verrijkend zijn, waarbij een ideaal streven is naar het Ware, het Schone en het Goede. Binnen Plato’s definitie van de kunsten vallen zowel de ambacht, de producerende kunsten, en kunst in zijn huidige betekenis, de imiterende kunsten. De kunstenaars baseren zich op de fenomenale wereld zoals die aan hen voorkomt, waar ambachtslui baseren zich op de ideële wereld. Een kunstwerk is daarom een imitatie van de fenomenale werkelijkheid, dat op zichzelf een imitatie is van ideële werkelijkheid. Kunst wordt zo als imitatie veroordeelt en gezien als moreel verwerpelijk, onwaar en minderwaardig aan de ambacht (Van den Braembussche, 2012).

Dit zou betekenen dat 'Endtroducing…..’ zelfs als minderwaardige kunst gezien zou moeten worden, aangezien het werk tot in de derde graad een imitatie is van de ideële wereld. Er zijn hier echter twee belangrijke kritieken op te vinden. Allereerst het feit dat kunstvormen als sampling en scratching een hoog niveau van muzikaal en technisch begrip vereisen. De samples in de compositie moeten kloppen binnen de compositie qua toonhoogte, lengte, volume. DJ Shadow is al sinds zijn middelbare schooltijd bezig met het vergaren van dit begrip (DJ Shadow, 2015). De kunstvormen kunnen dus gelijk worden gesteld aan een ambacht, waarbij ook jaren van begrip is vereist totdat een goed product kan worden vervaardigd. Ten tweede is er de kritiek van Nelson Goodman. Hij betoogt dat een perspectief variabel is omdat de visie van een object afhangt van de eigenschappen van de beschouwer en zijn omgeving. Er kan dus geen ware imitatie van de ideële wereld worden gemaakt omdat er niet zoiets als één enkele waarneming bestaat (Van den Braembussche, 2012).

Hoewel 'Endtroducing…..’ een imitatie is van de werken waarvan het zijn samples leent, kan het niet worden weggezet als onwerkelijk en onnuttig. Immers, het werk is een perspectief op de ideële wereld van een ambachtsman als DJ Shadow en kan in die zin als volwaardige, moreel verrijkende en waarheidsgetrouwe kunst worden gezien.

Referentielijst:

DJ Shadow (1996). Endtroducing….. San Fransisco: Mo'Wax

DJ Shadow (2015, 17 mei). About | DJ Shadow | Official Website [website auteur]. Beschikbaar via http://djshadow.com/about/.

Van den Braembussche, A. (2012). Denken over kunst. Een inleiding in de kunstfilosofie. Bussum: Uitgeverij Coutinho.

Woorden:

503

Zaterdagse muziekuitjes

Vorig weekend was ik bij mijn schoonouders op bezoek voor het Paasweekeinde. Omdat zij nou niet bepaald om de hoek wonen bleven mijn lief en ik er gezellig een nachtje slapen. Die zaterdag zou het gebeuren namelijk…. Ik zou met mijn schoonvader, die minstens net zo gek is van gitaren als ik, naar een muziekhandel in Nijmegen gaan die handelt in tweedehands instrumenten. Hij had zijn oog laten vallen op een Gibson Les Paul, en zag zijn Fender Telecaster als goed ruilmateriaal. Zo gezegd, zo gedaan. Op zaterdagochtend vond deze asfaltrocker dat er al lang genoeg uitgeslapen was en wekte ons door zijn gitaar in te pluggen, zijn versterker op een aardig volume te zetten en een aardig riedeltje te spelen. Later in de winkel aangekomen plukte hij twee gitaren van de wand af en zonderde zich even af om ze uit te proberen. We waren de enige klanten in de winkel dus ik had de rest van de winkel voor mij alleen. Na al het elektrische schoon bewonderd te hebben dook ik de akoestische hoek in. Ik heb mijn wensenlijstje voor mijn volgende(n) ook al in m'n hoofd zitten dus ik wilde het een en ander uit proberen. Onder andere een twaalfsnarige gitaar. Uiteindelijk zou ik ook nog een 43-jarige Hofner jazz gitaar bespelen… Och och och wat mooi en wat ongelooflijk moeilijk om zonder gitaar onder m'n arm die winkel uit te lopen. Maar wat niet is…

Ook deze week stond de zaterdag in het teken van muziek. Ditmaal van muziek op vinyl. Dit weekend is de cd- en platenbeurs in de Jaarbeurs in Utrecht. Maar daar ging ik niet naartoe, want dat kan mijn eigen beurs niet aan vrees ik. Via via ben ik in contact gekomen met iemand die een aantal Queen LP’s verkocht. Na een tijd heen en weer mailen was het nu eindelijk zo ver. Ik kon ze op komen halen in Utrecht. Naast deze persoon had ik nog iemand gevonden die mij aan nog een Queen LP kon helpen, ook in Utrecht. Dus daar ging ik, hup naar Utrecht. Tijd om mijn Queen LP collectie zo goed als compleet te maken. Na de twee adressen af te zijn geweest, wat geld armer, maar 6 LP’s rijker te zijn, reed ik zo blij als een kind weer terug naar Amsterdam. Uitkijkend naar dat moment om het vinyl uit de hoes te halen, een doekje er over heen te halen en op de draaitafel te leggen. Heerlijk! Overigens heb ik met dit deze aankoop nog een goed doel gesteund ook. De ‘via via’ mevrouw geeft het geld weg aan het AIDS fonds. Toch mooi om te weten dat mijn muziekverslaving nog een goed doel kan dienen.

(Origineel gepost op www.facebook.com/Maxazine 2015-04-11)