İnsanlar kaybedilirken ey çocuk
İnsanlık adına
Nasıl başlar bu yeşil ve mavi yolculuk
Hangi gemi kalkar bu ülke limanlarından
Hangi mavilikler karşılar seni
Kıyılar zincir olmuş bileklerde
Dalgalar yargısız infaz
Al kalemi eline ey çocuk
Yeşilin ve mavinin şiirini yeniden yaz

anonymous asked:

Hak. Een vriend van me is uit het leven gestapt enkele maanden na een relatiebreuk. Ik stond die maanden aan z'n zijde en tijdens de laatste weken werd ik verliefd. Voor ik dat goed en wel besefte, was hij weg. Al meer dan een jaar ondertussen. Het verdriet knaagt en het gemis groeit. Ik heb vrienden die me steunen en heb sindsdien een sterke band opgebouwd met zijn ouders, maar ik voel me vanbinnen eenzamer dan ooit. Ik vecht tegen zelfmedelijden, maar mijn vertrouwen in het leven lijkt zoek...

Toen ik zeventien was zat ik met m’n twee beste vrienden in de klas. Twee jongens, één meisje. We deden werkelijk bijna alles samen.  Zij was stiekem verliefd op hem maar durfde er niks mee uit angst om iets goeds minder goed te maken. De hele school wist ervan. Iedereen, behalve hij. Na lang aandringen van mijn kant zou ze het ‘m dan toch eindelijk zeggen. Ze heeft er uiteindelijk nooit de kans toe gekregen, want plots kregen we telefoon van zijn ouders: hij was op weg naar huis met z’n fiets onder een vrachtwagen terecht gekomen. We zijn inmiddels volwassen dertigers. Allebei een relatie, kinderen, alles erop en eraan. Het leven gaat verder en het leven is fijn, maar ergens spookt hij nog steeds door haar hoofd.

Waarom vertel ik dit nou? Om je te laten inzien dat ‘al meer dan een jaar’ echt peanuts is. Dit is nog te vers. ‘t Heeft gewoon heel veel tijd nodig, en dan nog. Mijn punt is het volgende: het is perfect normaal dat je je zo voelt. Het siert je dat je jezelf niet in zelfmedelijden wil wentelen, maar het kan denk ik heus geen kwaad om er af en toe bij stil te staan dat je situatie meer dan behoorlijk kut is. Daar is niks mee want gelijk heb je. Het grootse probleem hier is denk ik een totaal gebrek aan closure zoals dat dan zo mooi heet, zeker omdat je eigenlijk behoeft hebt aan een dubbele portie: Je hebt geen afscheid kunnen nemen van een vriend die uit het leven stapte en je heb je gevoelens niet kunnen uitspreken. Heb je al eens geprobeerd om ‘m een brief te schrijven? Praat tegen hem, hou desnoods een videodagboek bij als je het moeilijk hebt. Of ga in therapie. Er zijn daarbuiten heel wat psychologen die zich specialiseren in rouwverwerking.