2

Pony a Day: Day 117 

Party Time, from the Party Gift Pack! Like Gingerbread from yesterday, this pony is prone to spotting; in her case, it is called “regrind”. Regrind is what happened when Hasbro recycled older plastic by grinding it up and mixing it in with the plastic to make the new ponies. As it ages, those bits of “other” plastic start to break down, appearing as hot-pink dots. 

10

If someone asks why we need more diverse representation in Transformers media and retail offerings, remind them that what GoBots three decades ago STILL HASN’T BEEN TOPPED.

(Why is Nancy here? Because no other Cybertronian women had speaking roles in the original Transformers cartoon. We checked.)

Inspired by this post. Toy images from Counter-X and CollectionDX.

Δε θελω πολλα

Να ‘ναι γυμνη, ανετη διπλα, αντιφασιστρια, να μου την μπαινει. Και να μου σπαει τα νευρα, για να 'χω λογο να διπλασιαζω τα συναισθηματα μου καθε βραδυ. Να μου δινει καπνο οταν δεν εχω. Ή να ξαπλωνει πανω μου και να με αγγιζει στην πλατη οταν ποναω. Και να πουλαει τσαμπουκα, στον φασιστα που θα μου την μπει. Αλλα να χαιρεταει τη γιαγια μου καθε φορα το ιδιο, κι ας μη τη θυμαται μεχρι την επομενη. Να δαγκωνει το σκυλο μου, οσο φιλικα την δαγκωνει κι αυτος. Να μεγαλωσει παιδια με στυλ και ιδεες, με μαγκια εγκεφαλικη, ορεξη για τα παντα και καυλες για ζωη.

Να βαραει τατου, αν αυτο ειναι που σου την δινει. Να ξυριζει τα πλαγια, αν αυτο ειναι που σου την δινει. Να κυκλοφοραει αχτενιστη και αβαφτη, να τρυπαει μυτες, αν αυτο ειναι που σου την δινει. Ή να κανει οτι γουσταρει απο μονη της, ακομη και τιποτα απο τα παραπανω, χωρις να την νοιαζει αν σου την δινει. Και ο κολλητος μου να εγκρινει.

Να φτυνει, να πινει, να απλωνει το ποδι της στον ελευθερο αυτοκινητοδρομο, εξω απ’ το παραθυρο. Να φοραει τα καλυτερα φορεματα, που θα της εχω επιλεξει. Με σταρακια απο κατω, ετσι για να μη ξεχνιομαστε και να στην δινει. Και να σ’ αγαπαει, να μ’ αγαπαει, ν’ αγαπαει το παιδι μου, οσο τον αστεγο. Ουτε σπιθαμη παραπανω. Οσο θα μισει την χωρα σαν χωρα, αλλα θ’ αγαπαει τον κοσμο σαν πατριδα. Το καταλαβες, ή να βαλω στην αγαπη υποτιτλους και να στεναχωρεσω τον Παρη;

Να τα χεσω τα συνορα, η μουσικη μας ενωσε προπολλου. Νιωθω Αφροαμερικανος και με το δικιο μου, ειναι το καλυτερο μου. Νιωθω Ασιατης σαμουραι, ή σα να 'χω ερθει απο το Τεξας, μονο για τα ναρκωτικα. Και τελευταια φορα που κοιταξα, οσο κι αν μ’ εβρισες, συνεχισα να σε κοιταω γελωντας, με την σκεψη οτι ολοι θα πεθανουμε, κι εσυ ακομη ζοριζεσαι και σπαταλας ωρες θυμου εν ζωη. Η κοπελα μου μισει τους μπατσους, και τους ασφαλιτες, αλλα αγαπαει τους προστατες. Και αγαπαει τον εαυτο της, οσο τις ιδεες που φοραει και υποστηριζει σ’ εκεινο το καφε, στην Ηλιουπολη το βραδυ. Που μονο το μυαλο μου δεν εχασα.

Γυρναει μαζι μου στα Εξαρχεια, ιδρωμενη απο το αλκοολ. Παμε περπατωντας ως την Θεσσαλονικη και σταματαμε στην Αλβανια, για να δουμε τις μνημες του θειου μου, εργατη στα καπνα. Και απο 'κει στο Λιβανο, να δουμε τις υπολοιπες. Αγγλια, στα σκατοβροχια, σε μια ταρατσα με μια ομπρελα και δυο μπουφαν, φωναζει τη λεξη “αναρχια” και την ακουνε οι των δρομων, φωναζοντας “εισαι γκομεναρα”, στην αντιστοιχη γλωσσα. Και ζηλευω, ενω γουσταρω, ενω ζηλευω. Απο την Αμερικη, στην Αλαμπαμα, στην Ανταρκτικη και πισω στην Τουρκια. Ξεχασαμε ν’ αναψουμε ενα να το γιορτασουμε, οταν τους διακοψαμε την φασιστικη ταυρομαχια.

Αλλα ειμαστε ακομη στο δωματιο μου. Χωρις στεναχωριες και καταθλιψεις, χωρις το γκριζο και πολλα λογια. Και ειναι ακομη γυμνη, αντιφασιστρια, ανετη μαζι μου - μου στριβει, με φιλαει, γελαει με τις μαλακιες που γραφω και με παροτρυνει να το πουλησω, γιατι “παραειναι καλο για να το δωσω τζαμπα”. Αλλα ειναι καλος ο καφες, ειναι καλο το πικ-απ, ζουμε ακομη στο '70 κι εχω κεφια, καυλες και κεφαλι. Επισης ειμαι ανυπακουος, στριβω καλυτερα και σπαταλαω ευκαιριες, αρα παρ’ το ετσι για εκδικηση, να το.

Μου ζητανε ταυτοτητα και βγαζω μια εικονα του Μαρτιν Λουθερ, δυο γραμμαρια και ενα κωλοδαχτυλο. Μιλα μου για επανασταση βρε μαλακα ελεγκτη.
-Γ.