Antaŭ nelonge mi retrovis mian malnovan poŝkomputilon Psion Revo. Mi ĝis nun amas ĝin kaj taksas Psionoj la plej perfektaj poŝkomputiloj.

Ĝi neniam bone funkciis — de tempo al tempo ĝi subite malŝaltiĝis sen ia kialo. La veran kialon mi sciis — malĝusta skemo de ŝarĝo. Sed mi toleris ĉion. Finfine ĝi tute rifuzis. Kaj mi akiris novan, pli modernan poŝkomputilon. Sed mian kara Revon mi ne elĵetis — ĝis nun ĝi kuŝis en kesto kun diversaj porkomputilaj kaj telefonaj malnecesaĵoj.

Finfine mi retrovis ĝin kaj ŝarĝis ĝian akumulatoron. Finfine, ne sen problemoj, ĝi ekfunkciis. Mi eĉ sukcesis meti tien necesan softvaron kaj instali ĝin. Nun mi denove ludas kun ĝi. Probable, mi donos ĝin finfine al mia filino, kiu ŝatas ludi kaj pentri surkomputile — ŝi jam petis min pri ĝi.

Saluton el Ruapehu!
Jen la foto de mia nova laborejo.
Mi restis tie ĉi dum preskaŭ semajno.
Mi amikiĝis kelkajn japanulojn kaj miajn karajn kunlaborantojn. Mi laboris dum kvar tagoj jam. Mi laboras kiel “Glacfrapisto”. Mi grimpadas la turojn de la skiseĝoj, kaj forfrapas la glacion. Terurege!

2

La difino de beleco neniel rilatas al sekseco. Kaj sekseco neniel rilatas al hontigo.

Virinoj kaj viroj belas propramaniere. Ili komprenas kion signifas sekseme umi, ĉu foti sin, ĉu filmi sin, ĉu fari ion ajn kun iu ajn. Homoj estas homoj kaj ties decidoj devas esti respektataj. Ĉiuj rajtas fari ĉion ajn tiu volas fari kun sia sekseco kaj seksemo.

Sed neniu rajtas senpermese kaj tutfuŝe perforti tiun decidon pere de hakrimedoj.

Jes, ja, Jennifer Lawrence belegas kaj seksallogas, kaj jes, ja, ŝi sin fotis nuda kaj eble ŝia koramiko ankaŭ ŝin fotis nuda, sed neniel, nenial, sen ties permeso, tiuj fotoj devus esti publikaj.

Kvankam mi estas fiulo, mi ja hontas pri homoj kiuj invadas privatecon.

Multaj personoj sin fotas kaj eble ili mem alŝutas siajn fotojn en interreton, sed estis ties decido. Se vi volas vidi nudajn personojn estas MULTEGE da paĝoj en interreto dediĉitaj al tio. Iru al porna paĝo, ne invadu personan poŝtelefonon por akiri la nudajn fotojn de iu ajn. Damne.

7

Simonov monaĥejo estas vira monaĥejo, fondita en la jaro 1370 apud Moskvo ĉe la bordo de rivero Moskvo. La monaĥejon fondis nevo kaj disĉiplo de Sergio Radoneĵskij sur la tero, kiun oferdonis bojaro Stepan Ĥovrin. La lasta, fariĝinte monaĥo, prenis nomon Simon (Simeono), pro tio la monaĥejo nomiĝas tiel.

En 1379 la monaĥejo estis translokigita al ĝia nuna loko. Sur la antaŭa loko restis nur preĝejo de Naskiĝo de la sanktega Dipatrino en Malnova Simonovo, kie en la 18a jarcento oni trovis tombojn de herooj de Kulikova batalo — Aleksandr Peresvet kaj Rodion Oslabja.

Novaj muroj kaj turoj de la monaĥejo estis konstruitaj en 1630. Dum longa tempo Simonov monaĥejo protektis Moskvon de malamikoj (kiel ĉiuj aliaj tiutempaj monaĥejoj, ĝi estis ankaŭ bona fortikaĵo). Ĝi estis fama kaj estimata monaĥejo en Rusio. Multaj nobluloj trovis ripozon en ĝia tombejo: Simeono Bekbulatoviĉ — ĥano de Kasimov, kiu laŭ kaprico de Ivano la Terura portempe fariĝis «caro kaj grandprinco de Rusio», ankaŭ Konstantin — la plej juna filo de Dmitrij Donskoj (venkinto de la Batalo de Kulikovo)… Multaj princoj kaj bojaroj estis enterigitaj ĉi-tie. Ĉi-tie ankaŭ troviĝis tomboj de poeto Dmitrij Venevitinov, verkisto Sergej Aksakov, komponisto Aleksandr Aljabjev k.a.

Ĝis nun restis nur eta parto de la monaĥejo — en la jaro 1930 bolŝevikoj eksplodigis la monaĥejon: 5 el 6 preĝejoj, kampanilo kaj 2 turoj el 5 kune kun la muroj inter ili estis detruitaj. Kaj la preĝejo de Naskiĝo de la sanktega Dipatrino estas tute ĉirkaŭita per konstruaĵoj de fabriko «Dinamo».

Text
Photo
Quote
Link
Chat
Audio
Video