ensceneren

youtube

Love Below Decks

Het onderwerp van mijn blog is niet geheel uit de lucht gegrepen. Ook ik heb een voorliefde voor grootse, onmogelijk lijkende (fotografie)projecten. Het past bij mijn manier van werken en ik zou het ook niet anders willen. Tijdens de uitvoer van de projecten is die overtuiging soms ver te zoeken. Vaak genoeg komen er gedachten voorbij als: “ik met mijn klote projecten” en “kan ik nou niet eens wat kleins maken”. Toch geeft het een kick als een project wel slaagt. En met dat gevoel stort ik mezelf dan weer door in het volgende grote, praktisch onmogelijke project.

Museumnacht

Afgelopen maand heb ik me wederom in een groot project gestort. Een collega van de Fotoacademie heeft me in het kader van de Rotterdamse Museumnacht gevraagd om een studiofotoshoot te doen met als thema “Ups & Downs”. Dit thema was onderdeel van het overkoepelende thema “Waterlanders”. Met deze twee thema’s in mijn achterhoofd ontstond het idee om een improvisatie soapserie te fotograferen. Dit alles geïnspireerd op The Love Boat, de populaire TV-serie uit de jaren zeventig/tachtig. Hier zaten wel wat haken en ogen aan. 

Loveboat

Het eerste probleem was dat ik een studio ter beschikking had en geen boot. De hele set moest dus van de vloer af opgebouwd worden. Tweede probleem was dat ik geen ervaring heb met setbouw. Het derde probleem was dat ik drie weken de tijd had om dit met een collega voor elkaar te krijgen. Extra moeilijkheidsgraad was dat ik niet een, maar drie decors wilde bouwen.

Groots

Dit is doorgaans het moment waarop normale mensen de handdoek in de ring gooien. Maar bij mij had zich zo'n duidelijk beeld gevormd van hoe het eruit moest komen te zien. Het zou geweldig worden en de jubelkreten van de bezoekers waren al in mijn hoofd te horen. Opgeven is geen moment in mijn hoofd opgekomen. Sterker nog, hoe meer ik me in het project vastbeet, hoe groter het project werd.

3 weken tot Museumnacht

Ik zal je vertellen over deze drie weken en de Ups & Downs die ik gehad heb. De eerste twee weken bestonden uit het maken van rekwisieten en details. De boot zou volledig uit karton worden gebouwd om het neppe karakter van een soap te versterken. Andere materialen waren onder meer plaatkarton, golfkarton, rolkarton, en karton, karton en karton. Dus ook de flessen bij de bar, de zonnebrillen, de meeuwen, de knoppen, het stuurwiel. Alles werd gebouwd van karton. En dat kost tijd. Heel veel tijd.

1 week tot Museumnacht

Na twee weken was er dus nog geen decor gebouwd. Dat betekende dat de 7 meter hoge ruimte in een week tijd tot schip moest worden omgebouwd. Bijkomend probleem was dat de studio in de tussentijd nog werd gebruikt voor lessen. Alles wat gebouwd werd op een dag, moest ’s avonds opgeruimd worden. Extra moeilijkheidsgraad was dat ik van drie naar vier decors was gegaan. In de tussentijd hadden verschillende acteurs en modellen afgezegd en zat ik met een gigantisch tekort. Tussen de bedrijven door moest ik nog op zoek naar andere acteurs die een week later tijd hadden om een nacht lang op mijn set te komen improviseren. Wat me op dat moment op de been heeft gehouden is dat ik 200% in het project geloofde. Wat ook heeft geholpen naar huis gaan en proberen te slapen. Na een goede nachtrust zag alles er veel rooskleuriger uit. Daarnaast was ik ook nieuwsgierig naar het eindresultaat. 

3 dagen tot Museumnacht


De laatste drie dagen voor de Museumnacht was de studio eindelijk leeg en kon ik aan het grote werk beginnen. Even leek het erop dat alles op tijd af zou zijn. Vrijdag - een dag voor de opening - diende de realiteit en de man met de hamer zich aan. Het karton was op. Een berekeningsfout. De vloer was nog kaal, niet alle muren waren ingepakt met karton en de balkonruimte was ook nog niet klaar. En tot overmaat van de ramp had er nog een actrice afgemeld. Ik vervloekte mijn ideeën op dat moment hardop.

De dag van de Museumnacht

Op zaterdagmorgen kwam de redding in de vorm van een collega en een gigantische rol karton. De rest van de dag is als een roes aan me voorbij gegaan. De hele dag heb ik nog geklust, ben ik bezig geweest met het klaarzetten van de lampen en het inrichten van de sets. 1 Minuut voor tijd is de laatste kabel weggewerkt. Ik was gebroken. En ik moest nog een hele nacht! De scènes moesten geregisseerd worden, de acteurs aangestuurd, de bezoekers welkom geheten en meegenomen worden in het verhaal, etc. Maar de set stond. En het was enorm indrukwekkend zo vond het publiek en ik eerlijk gezegd ook. Op zulke momenten besef ik me hoeveel het waard is om iets groots aan te pakken. Ik heb herhaaldelijk de vraag gekregen: “Het is toch zonde om iets zo groots aan te pakken voor maar een avond?”. Daar ben ik het niet mee eens. Om iets moois te maken is geen enkele moeite teveel. De moeite die je ergens instopt moet zich altijd wel ergens in uitbetalen. Dat kan in leerproces zijn of in waardering wat weer nieuwe opdrachten kan opleveren. En wanneer dat gebeurd, ben je alle sombere momenten tijdens zo een project direct vergeten. Overigens kwam een van de zwaarste momenten wel toen ik 5 minuten na het einde van de Museumnacht mijn complete decor de container in zag gaan.

Helemaal klaar met dit project ben ik nog niet, op dit moment ben ik de foto’s aan het selecteren en bewerken, ook dat is vaak nog een tijdrovende klus. Tot die tijd kan je wel alvast een kleine “making of” zien van dit project, dat ik Love Below Decks heb genoemd. 

This blog post tells a story of a recent photoproject I did. It’s about how these projects always turn out bigger then expected. In this project I built the Love Boat in a photo studio completely out of cardboard. I never built a set myself before so that also was a big challenge.