AFTELLEN GEBLAZEN

image

De Conferentie komt eraan!

Vroeger (3 jaar geleden ;-) heette het nog gemeenteweekend. Maar omdat er steeds meer mensen van buitenaf komen, hebben we het een minder ‘interne’ naam gegeven. Je wilt toch niet dat je gasten zich getolereerde indringers voelen?

Sommige mensen voelen zich dat trouwens in Twente. Die hebben schijnbaar nooit Twentse Jong en Vrijers ontmoet! Zelfs als je ze niet kunt verstaan, druipt de liefde en gastvrijheid er nog vanaf. En wie bang blieft kieken, die kriegt nen diek van ‘n knuffel. Oi vief (oh boy, als dit maar niet aanmoedigend werkt).

Ik dwaal af. De naam ‘Conferentie’ gaat de Heer natuurlijk niet beperken om onze gemeente te bouwen. Ik heb dit jaar, sterker dan ooit, het gevoel dat Jezus heel doelgericht goede plannen heeft voor Jong en Vrij zelf. Dan bedoel ik zowel persoonlijk als voor ons als geheel.

Het woordje vrijheid zingt in me rond. Loskomen. Bevrijd worden van ballast. Of dat er nu nog bewust zat of onbewust. Het weekend opgelucht en licht verlaten. En de samenkomsten daarna in het hele land van een ander level? Why not!?

Wie er niet bij kan zijn: Je kunt via de livestream thuis online live meekijken. Maar we zullen jou wel live missen! ;-)

Als ik straks maar niet jaloers ben op de thuisblijvers. Wat haal ik me op de hals met dat knuffel-verhaal? Fysieke aanraking is niet mijn liefdestaal. Straks gaan de notoire huggers uit de hele gemeente proberen mij te bevrijden? Ik zie mezelf al een heel weekend spartelen! Moest ik daarom denken aan ‘loskomen’? Wat noe? Westerling wel biedehand, moar nie wies? Help, ik wil bedenktijd! Hoe zouden de wijzen uit het Oosten dit aanpakken? Stoppen met aftellen?

Doar is ne stek an lös’.

Eeuh….draadje losmaken? Stopt dan het aftellen? J

Tot morgen!

Hoe muziek niet de oren maar de ogen opent.

Ik ben terug van weggeweest, na een lange vakantie, zonder vakantie en full-time werk, ben ik weer terug bij af. Waar is mijn blog ritme gebleven? Mijn inspiratie evenals mijn motivatie zijn drie maanden geleden gestorven, een langzame stille dood. Bij het halen van mijn Propedeuse, het vooruitzicht aan geen echte vakantie, en het opzeggen van mijn woning was mijn geest vervuild met bergen belemmerende afval, door sommige ookwel stress genoemd. 

Ik dwaal af, jullie alwel bekend. Deze blog gaat over de wedergeboorte van mijn inspiratie, doormiddel van mijn enige echte vriend, minnaar en vertolker van mijn innerlijke stem: Muziek. 

Muziek en ik kennen elkaar al een lange tijd, waar dit vroeger eerder de vriend van mijn ouders was, heb ik hem in de loop van mijn leven ook leren kennen en waarderen. Klassiek, soul, jazz, hiphop en blues, mijn raadgevers, luisterend oor en goeie raad in slechte tijden. Maar ook het gezelschap wanneer mijn onbewuste geest fietst, luistert of droomt. 

Met Clair de lune van Debussy kijk ik in stilte gevuld door piano klanken vol ongeloof en ontzag naar de oude gevels in het zonlicht, passerende mensen en de rimpels en uitdrukkingen op hun gezichten, de wolken die net geschilderd lijken, de bomen die alles zien maar niet kunnen praten.

Ik ben intens gelukkig wanneer ik dans op Got to give it up van Marvin Gay en de wereld om me heen zie zwieren als vanuit een zweefmolen. Dat mijn lichaam en geest als een rood lint op een stormachtige dag als een geheel onverstoord lijkt te bewegen. Hoe dit mensen verbind, zonder woorden, en iedereen elkaar begrijpt, omdat de muziek de conversatie is tussen de dansende mensen.

Muziek opent mijn ogen, laat me vanuit verschillende perspectieven aandachtiger kijken. Muziek maakt stilte in mijn hoofd en lichaam, en neemt me zacht bij de hand, en laat even, heel even mijn onderbewuste toe. Stilte, gevuld door muziek.

die skouer van die see

hand in hand

stap hulle

welgeluksalig op die skouer van die see

oor haar borste om weer te klim in haar nek

verby ‘n geroeste sinkhuisie

met diagonale kruise voorop vasgespyker

om die blokklippe in plek te hou

teen die fluister van die wind en sy see

hy soek haar om elke draai

sy is altyd daar

gereed om golf na golf oor hom te spoel

met alles wat sy het, soms met meer

in gedagte dwaal sy oe

View On WordPress

Doen wat je leuk vind. Dat is de standaard die ik mezelf heb voorgenomen. Ik snap ook wel dat het niet altijd mogelijk is en dat je ook af en toe iets moet doen waar je een beetje tegenop ziet. Neem nou naar de dokter gaan. Dat vind niemand super leuk maar je doet het zodat je daarna (hopelijk) weer gezond verder kan leven. Ook school is altijd iets wat mensen als stom ervaren, mij niet uitgesloten. Maar je hebt het nodig. Door die school kun je later alle dingen worden die je het allerliefste wil zijn. En eigenlijk is school zo erg nog niet want je kunt er vet veel vrienden maken en misschien zelfs de liefde ontdekken. Maar ik dwaal een beetje af van wat ik eigenlijk wou zeggen. 

Vroeger werkten veel mensen voor het geld. Je werkte hard en zonder te klagen aan een baan die je misschien helemaal niet zo leuk vond maar er moest brood op de plank komen. Maar ik merk dat er nu in mijn omgeving steeds meer mensen zijn die hun dromen achterna gaan. Er worden eigen bedrijfjes opgezet, mensen knokken op een creatieve manier voor de baan die ze zo graag willen of ze hebben een goeie baan en houden er een flinke hobby (zoals een blog of zingen) op na waar ze in hun vrije tijd al hun aandacht op richten. Het lijkt wel of mensen minder bang zijn om risico’s te nemen. Doen wat je leuk vind en daar voor gaan. Ikzelf word hier enorm door geïnspireerd en ik vind het mooi om te zien hoe mensen zo lekker hun eigen pad kunnen vinden. Jij bent degene die het beste weet waar je gelukkig van word en het is tijd om daarvoor te gaan. Dat doe ik ook. No Regrets.

Liefs Roos

Gedichtenbundel

Vandaag kreeg ik een mail van uitgeverij Kontrast met de felicitatie dat mijn gedicht hieronder geselecteerd is voor de gedichtenbundel “Blauwdruk”. de feestelijke uitreiking is op 6 september in Lelystad waarin de winnaars van de hoofdprijzen bekend worden gemaakt.

Stoere trekken

Ameland, geen land,

geen pracht, geen praal,

maar stelselmatig

door statig staal

gesneden punten

waarin ik dwaal.

Langs schapenkudden

zonder mensentaal

langs open velden

naar verbleekt en vaal

en achter lijnen

hier ingekort, lijkt

hemelhoogte

omlaag gestort.

Hier duwen wolken,

zee aan de kant,

duinbochten liggen

vragend open

hier wil een leven

zich verliezen

stoere trekken

geen hand gezwaai

enkel groeten in

snelle draai.

 

Text
Photo
Quote
Link
Chat
Audio
Video