diepgaand

“Wie weet heeft de maatschappij ons het gevoel verliefd zijn gewoon opgelegd, en bestaat er alleen maar lust. Alsof er bij de eerste mensen al verliefdheid was. Toen was er alleen maar lust. En opeens zouden mensen verliefd worden op elkaar? En zouden ze de rest van hun leven met elkaar willen spenderen? Neen, we zijn nog altijd beesten. En maar enkele diersoorten blijven de rest van hun leven bij elkaar. Mensen horen daar niet bij.”

Scheef zijn, maar toch de diepste en meest awkward gesprekken kunnen voeren. Gesprekken waar ge de dag nadien nog altijd over ligt na te denken. 

youtube

A not very serious interview with the band Dakterras I did.

Ik mis mezelf

Ik mis mezelf
nu
en morgen

Ik mis mezelf
en weet je,
ik maak me zorgen

Doe ik het goed?
Kan ik het beter?

Het gevoel onder
mijn voeten
wordt steeds heter

Ik mis mezelf
gisteren
en vandaag

Ik mis mezelf
en weet je,
de tijd gaat zo traag

Kan ik sneller?
Kan ik nog stoppen?

Het liefst zou
ik mezelf
vestoppen

Ik mis mezelf
deze week
en volgende maand

Ik mis mezelf
en weet je,
alles is te diepgaand

Kan ik open zijn?
Kan ik gewoon zo zijn?

Alles wat ik zeg
Alles wat ik doe
is eigenlijk maar schijn

Muren die Deuren zijn

De titel van deze blog klinkt erg diepgaand maar ik bedoel het letterlijk. Het het huis waar ik nu verblijf is een traditioneel Japans huisje. Je doet je schoenen uit als je binnen komt en in plaats daarvan trek je slippers aan. De kamers zijn van elkaar gescheiden door muren die kunnen schuiven en daardoor dus ook deuren zijn. Daardoor kan je heel snel van een grote woonkamer, een iets kleinere woonkamer en een slaapkamer maken. Gaaf, maar zeker verwarrend, soms doe ik de muur dicht om daarmee ergens anders weer een deur open te maken (per ongeluk).

Ik ben nu dus aan het WWOOFEN bij een Japanse familie. Voor de mensen die niet weten wa WWOOFEN is, het komt neer op werken op een biologische boerderij in ruil voor eten en onderdak. Mijn taak hier is het knippen van mini aubergines (nasu), ze moeten tussen de 80  en 100 gram zijn. Vrij saai. Gelukkig is dat niet het enige. Ik moet ook de tomatenplanten bijknippen. Die groeien als een malle, en moeten dus bijgehouden worden. Nieuwe scheuten in de bladoksels moeten eraf, en de hele plant moet met een soort clipjes geherschikt worden. Dit werkje vergt wat meer nadenken, en je ziet daadwerkelijk resultaat. Een chaotische plant wordt weer een frisse mooie plant. Deze taak bevindt zich op de grens tussen wetenschap, kunst, en hard werken in een warme kas.

Na het werken fiets ik vaak met de andere WWOOFERS (Lloyd uit Zwitzerland en Casey uit Amerika) naar een supermarktje waar we wat extra dingetjes te eten kopen (deze gozers eten veel chocola!!) en soms een paar goedkope japanse biertjes. Op de terugweg fietsen we door de rijstvelden. Er wordt voor ons gekook door onze host Rika. We eten vrij verschillend: veel vlees en vis, en al helemaal veel rijst. Rijst wordt zoveel gegeten dat het woord voor rijst en maaltijd in het japans hetzelfde is: gohan.

De host familie bestaat dus uit Rika-san, en haar man Matsuri-san. Verder nog Opa (otaa-san) en Oma (obaa-san). Alleen Rika spreekt Engels dus de communicatie is vrij lastig! Gelukkig kunnen Lloyd en Casey wat Japans en kunnen die dus als tolk fungeren. Verder werken er ook nog een paar Japanners hier. Een daarvan moet even genoemd worden. Ikari-san is een gekke vrouw die blijft en blijft schreeuwen in het Japans en volgens mij niet doorheeft dat we haar niet begrijpen. Vervolgens ligt ze zelf helemaal in en deuk en kijken wij elkaar een beetje aan, niet begrijpende wat er gebeurd. Het is een interessant figuur. Daarnaast is ze ook een vluchteling in eigen land, ze woonde vroeger naast de kernreactor in Fukushima. Ze kan daar niet meer wonen door de 2011 tsunami. Ik was onder de indruk, en wist eigenlijk niet dat die ramp nog steeds zovel invloeg heeft!

Later meer! En voor een paar fotos, zie hieronder!

‘EU weigert zwarte Amerikaanse asielzoekers’

In een vermakelijke column in de Washington Post houdt columniste Karen Attiah ons een leerzame spiegel voor. Hoe zouden de media reageren als de rellen in Baltimore in een ander Amerika zouden plaatsvinden? Ze weeft haar verhaal rondom het thema ‘Amerikaanse Lente’, bruut neergeslagen door een meedogenloze, racistische politiemacht. 

De VN zou aldus reageren: “Wij veroordelen de militarisering en het politiegeweld dat we de afgelopen maanden in Amerika hebben gezien, en we roepen de Amerikaanse staatsveiligheidstroepen op een diepgaand onderzoek in te stellen naar de dood van Freddie Grey in Baltimore.” Het Britse ministerie van buitenlandse zaken eist dat het Amerikaanse regime’ de staatspolitie terugfluit in het ‘geweld tegen Amerikaanse minderheden.’

Is de Europese Unie bereid meer asiel te verlenen aan zwarte asielzoekers die hun leven wagen om het Amerikaanse staatsgeweld te ontkomen? “Een EU-woordvoerder voor mensenrechten zegt: ‘Meer zwarte vluchtelingen? We zitten al met onze eigen Middellandse Zee-crisis, dus dit kunnen we er nu niet bij hebben. Bovendien geloven wij in Amerikaanse oplossingen voor Amerikaanse problemen.” Wat had de columniste gesmuld als ze het Nederlandse debat over bed, bad en brood had gevolgd.

De rellen in Baltimore zijn ongetwijfeld een dieptepunt in de moderne Amerikaanse geschiedenis. De tragiek is dat het hier niet gaat om blank tegen zwart, maar om zwart tegen zwart: het waren groepen Afrikaans-Amerikanen die elkaar, na de dood van arrestant Freddie Grey, te lijf gingen. Tegelijkertijd is dat een onterechte simplificatie, want de zwarte gemeenschap in de Verenigde Staten loopt in sociaal en economisch opzicht ver achter op de blanke gemeenschap.

Dat is krankzinnig. De Amerikaanse apartheid werd 51 jaar geleden afgeschaft. En zwarte Amerikanen zijn geen allochtonen. De meeste Afrikaans-Amerikaanse families zijn minstens zo verankerd met het land als de blanken. Sociologen, psychologen, etnologen, politici en journalisten komen met allerhande theorieën over de oorzaken van de achterstand: racisme, cultuur, slecht onderwijs, onverschilligheid, slapheid van Obama, drugs en psychopathische politieagenten. Volgens acteur Morgan Freeman spelen de media daarin een bedenkelijke rol. De Daily Beast geeft hem gelijk: niet alle protesten waren gewelddadig, maar de camera’s stonden alleen daar waar het bloedig verliep, ‘op bijna pornografische wijze.’ 

De media moeten het vrijwel altijd ontgelden als er spanningen of ongeregeldheden zijn. Niemand zal ontkennen dat journalisten sneller op rellen afkomen dan op een vreedzame demonstratie, of liever politici laten zien die elkaar in de haren vliegen dan een Kamerdebat waar iedereen het met elkaar eens is. Natuurlijk, sensatiezucht speelt een rol, maar conflicten zijn vrijwel altijd belangrijker dan momenten van harmonie, omdat ze de tegenstellingen blootleggen waarmee de samenleving worstelt. Je kunt ervoor kiezen geen camera’s en microfoons in Baltimore te gebruiken. Dat is censuur, waarmee het verhaal van de ‘Amerikaanse Lente’, zo schitterend opgetekend door Karen Attiah, ons zou ontvallen, evenals de spiegel die zij ons voorhoudt.

EC wil breed onderzoek naar dominantie techconcerns VS

EC wil breed onderzoek naar dominantie techconcerns VS

Internetconcerns zoals Google, Microsoft en Yahoo zullen het onderwerp worden van een diepgaand onderzoek door Europese toezichthouders om te bepalen of zij transparant genoeg zijn in hoe zij zoekresultaten tonen…

Het Belmewel-Register, de tool waarmee de consument leveranciersrelaties kan beheren, geeft marktinformatie van andere newsfeeds door.

Voor het originele artikel EC wil breed…

View On WordPress

En ik heb nog een diepgaande foto die ik noem “sloopwerkzaamheden in delft onder een grijze lucht”

Ik vind het echt prachtig *tears of laughter*