Marami—sobrang marami—ang pwedeng mangyari, palagi ko iyang tinatatak sa utak ko. Marami ang pwedeng mawala, marami ang pwedeng magbago at marami ang pwedeng dumating kahit sa isang patak lang ng tubig sa gripo ninyo. Alam naman natin kung ano ang meron sa atin at alam din natin ang mga bagay na pwedeng mawala pero siguro dahil minsan kampante tayong hindi ito mawawala o aalis sa buhay natin ay hindi natin binibigyan masyado ng importansya o pansin para ito ay manatili. Siguro ay malakas ang pananalig natin na tatagal ito ng panghabangbuhay pero hindi… hindi ganon ang laro ng buhay. May dadating, may mawawala, may mananatili sa ayaw man o sa gusto natin. Sa pagkakaibigan o sa kahit anong relasyon na meron ka sa isang tao, sinusubukan kayo ng pagkakataon kung hanggang saan kayang dalhin ng pananalig ninyo ang samahan ninyo. Minsan magugulat ka nalang na dahil lang sa isang stupid na argumento, mawawala ang lahat ng pinagsamahan ninyo. Minsan din dahil sa isang aksidenteng usupan, makakatagpo ka ng taong tatayo sa gilid mo at ilalaban ka sa lahat ng pwedeng manakit sayo. Minsan pa nga, kung sino pa iyong akala mo kalaban mo, iyon pa iyong totoo mong kaibigan. Marami, sobrang marami, ang pwedeng mangyari sa atin. Pwede tayong madukutan ng cellphone, pwede tayong masiraan ng kotse, pwede tayong masunugan ng bahay at pwede rin na manalo tayo sa lotto.

Pero may rason din naman lahat kung bakit may mga bagay na kinakailangang mangyari. Sinasabi nga nila na kailangan mo munang masaktan para ma-appreciate mo ang kaligayahan. Kailangan mong madapa para matutunan ang tumayo ulit. Kailangan mong mawalan ng mahal sa buhay o taong kakilala para sa panibagong dadating. Hindi man lahat naaayon sa kagustuhan natin, may rason naman kung bakit ito nangyari. Rason na baka kinakailangan nating matuto para maging matatag pa sa panibagong pagsubok. Ang buhay kasi, sa pagkakaalam ko, ay niyayakap ng samo’t-saring pagsubok at biyaya at nasa sa iyo na iyan kung paano mo ito haharapin, kung paano mo ito tatanggapin. May iba na hinaharap ito sa dahas na paraan, may iba naman na hinahayaan ang panahon, may iba rin na kahit nahihirapan, pilit pa ring lumalaban sa tamang paraan. Ako, sa sarili kong pananaw, mahirap magpakabuhay ng naaayon sa tama at sa kagustuhan ni God. Minsan kasi may nangyayari sa atin na hindi natin matanggap-tanggap at sinisisi pa natin iyong nasa itaas. Kahit mahirap, sikapin sana nating buksan hindi lang ang ating isipan kundi na rin ang ating puso. Mahirap, oo, pero iyon na ang nakatakda eh. Paniniwala ko kasi, iyong mga nangyayari ay bunga ng desisyon natin at gustong mangyari ni God. Let go and let God ika nga. Maraming tukso, maraming problema, maraming blessings ang pwede nating matanggap pero sana gagawin natin ang mga bagay na may connect sa mga iyon nang nasa tama. Masarap bumangon kung alam mong nasa tamang daan at patnubay ka.

Nakasayaw ko kagabi sa guilly’s bar. HAHAHAHAHAHA he’s name is AC from UST hindi ko naman expect na ganyan yung katawan niya. HAHAHAHAHA puta!! Yes nag-palitan kami ng number and yes magkatext kami pero hindi ko siya type pogi at maganda lang yung katawan. Yung aura niya kasi hindi pang boyfriend material eh alam niyo yun yung parang pang kama lang talaga. WAHT!! HAHAHAHA TANG INA!! okay enough said!! HAHAHAHA KAYA ANG SARAP MAG-BAR EH!! HARHAR

Buhay Commuter sa Kalakhang Maynila
ni: JRenzBarrios              

                Pipila sa sakayan ng jeep. Pipila sa terminal ng bus. Pila ulit sa ticket booth ng LRT. Pila na naman sa pagsakay ng tren. Pila sa daan. Mahabang pila ng mga sasakyan sa EDSA. Walang katapusang pag-pila.  Walang katapusang pasakit. Walang katapusang hirap. Kung isa kang commuter sa kalakhang maynila, naging hobby mo na siguro ang pagpila. Sa dami ba naman ng kailangan mong pilahan di ka pa ba masasanay? Inet, polusyon, pawis hindi lang ng sarili pati ng katabi, at gutom ilan lang yan sa mga dinadanas bawat araw ng mga commuter sa kalakhang maynila upang makarating sa kani-kanilang trabaho, eskwelahan o kung saan man ang kanilang destinasyon paroroonan. Sa laki ng bilang ng mga Pilipinong walang  sariling sasakyan at umaasa lamang sa mga pampublikong paraan ng transportansyon, tila isang malaking problema pa din ng bansa ang pagbibigay ng matinong transportasyon sa mamamayan nito. Napag-iiwanan na nga ba tayo ng ating mga karatig bansa sa timog-silangang Asya pagdating sa aspeto ng transportansyon.

                Gigising sa umaga kahit hindi pa nakasikat ang haring araw. Diretso na sa banyo. Ihanda ang gamit. Wala nang kain-kain, sa byahe na lang papuntang trabaho. Kailangan na magmadali kahit tatlong oras pa bago magbukas ang opisina kasi paniguradong traffic na naman. Ganito ang karaniwang simula ng araw ng isang dakilang commuter araw-araw. Kahit anong aga ng gising mo siguradong mahuhuli ka pa din sa trabaho dahil sa napakatagal na oras na kailangan mong gugulin para lamang makapasok. Kung ikukumpara ang estado ng transportasyon ng Pilipinas laban sa mga mauunlad na karatig bansa natin tulad ng Singapore, Malaysia, China at Japan napag-iiwanan na tayo. Kumbaga sa karera ng mga hayop masasabing tayo ay isang pagong na matagal umusad at sila ay mga kabayong kay bilis ng takbo. Abot-kamay na nila ang finish line, tayo nasa start pa lang. Malaking salik ang transportasyon sa Ekonomiya. Kapag mabagal ang transportasyon, mabagal din ang pag-usad ng ekonomiya. Bilyon-bilyon ang nawawala sa atin dahil sa mabagal na transportasyon. Maraming naisip at naipatupad na solusyon daw sa problemang ito ng bansa pero nauuwi lang rin ito sa wala. Parang ang mga nasabing solusyon ay siya pang nagpalala ng problema.

                Paypay doon, papay dito. Mainet na nga masikip pa at matagal pa ang byahe dahil sa matinding trapik. Sa dami naman kasi ng lokasyon sa mundo ang swerte-swerte natin para mapadpad pa ang bansang Pilipinas na malapit sa ekwador na direktang nasisikatan ng inet ng araw at damang-dama ang sinasabing “Global Warming”. Maswerte na kung matino ang aircon na sinasakyan mong bus ngunit parang kahit anong lakas ng aircon wala pa rin itong panama sa dami ng taong nagsisiksikan sa loob nito. Hindi na kataka-taka kung bakit tagaktak ang pawis ng mga manggagawa at estudyante sa tuwing oras ng pagpasok. Pero kahit anong gawin nating reklamo wala rin tayong maggagawa kung ayaw mong magtiis sa inet bakit hindi ka magtaxi o kaya sana bumili ka na lang ng sarili mong sasakyan.

               Hindi na rin ako magtataka kung bakit nagiging hindi kaaya-aya ang amoy na sumisingaw sa loob   ng mga tren ng LRT at MRT tuwing rush hour. Milyon-milyong pilipino ang dumidipende sa mga tren para makapunta sa kanilang paroroonan. Sa haba ng pila mula sa pagtse-tsek ng dala mong bagahe papasok sa estansyon hanggang sa pila ng bilihan ng ticket at hanggang sa platform o hintayan ng tren aabutin ka na ng siyam-siyam. Kapag masusulyapan na ang paparating na tren, nagtratransform na ang mga pasahero sa isang mandirigma. Gagawin ang lahat para lang makapasok. Bawal ang babagal-bagal at dapat mabilis ang bawat galaw. Magbubukas ang pintuan ng treng kanina pang hinihintay ng mga naipong pasahero. Mag-uunahan ang mga mandirigma sa pagpasok. Swerte ka kung makakapasok ka bago tumunog ang alarma na hudyat na magsasara na ang mga pintuan. Kung mamalasin ka, maghintay ka na lang ulit at humandang makipagdigma muli. Kapag nasa loob na, ang mga kaninang mandirigma ngayon ay mistulang sardinas na. Siksikan sa loob ng tren. Ang pawis na tumatagaktak ang nagsisilbeng sauce medyo maasim nga lang isipin na lang natin na sinigang flavor. Ang sardinas ang mga tao. Ang bagon ang nagsisilbeng lata na naglalaman ng sardinas. Bawal manigarilyo, uminom at kumain sa loob. Sa sobrang sikip ba naman sa loob maiisip mo pa bang kumain at mag-ayang makipag-inuman sa katabi mo.

               Kung ayaw mo sa masikip at mainet na byahe subukan mong magtaxi, problema nga lang ay mas mahal ang iyong babayaran. Ang taxi ang sasakyan para sa commuter na medyo nakakaluwag-luwag at hindi para sa pasaherong sakto lang ang baryang dala para sa pamasahe. Pero kahit ganun hindi ka pa din ligtas sa problema ng transportasyon sa bansa. Katakot-takot na trapiko pa din ang iyong kakaharapin pero kahit papaano ay komportable ka, may musika mula sa estasyon ng radyong palaging sinasabeng sila raw ang numero uno hindi lang sa kalakhang maynila kundi pati na sa buong bansa o kung gusto mong makipagchismisan kay Manong driver tungkol sa paborito mong artista o tungkol sa lovelife mo pwede rin.

               Hinding-hindi mawawala ang traffic sa bawat pangunahing kalye at daan sa Metro Manila. Kaya hindi na nakakapagtaka kung bakit tinanghal ang lungsod ng Maynila bilang “World’s 3rd worst city for driving” ng CNNGo.com noong taong 2012. Trapik na nga mas lalo pang naging trapik dahil sa mga inaayos na daan na ayos naman talaga pero sinira para ayusin ulit. Mas lalala pa ito lalo kapag umulan. Ang problema sa mga kalsada sa atin kaunting buhos lang ng ulan babaha na agad. Wrong timing pa ang pag-ulan at pagbaha sakto sa uwian ng mga estudyante at manggagawa. Dahil sa baha, maiistranded ang mga pasahero dahil maiipon ang mga pampasaherong behikulo dahil nga sa traffic na bunsod ng baha. Mas lalong hihirap ang pagbyahe. Paniguradong pahirapan ang paghanap ng sasakyang masasakyan. Kumbaga sa isang laro naglevel-up ang challenge naging level 2. Kung wala ka pa ding mahanap na sasakyan, wala kang ibang pedeng pagpilan kung hindi ang maglakad pauwi.

               Buhay commuter ay hindi madali. Madaming hirap ang kailangan mong danasin sa bawat araw. Kung ngayon ay mahirap na paniguradong sa mga susunod pang taon ay lalala ang problema sanhi ng patuloy na pagtaas ng populasyon sa bansa. Dadami ang mga pasahero at dahil dito mas lalo pang iinet at mas lalo pang sisikip. Hanggat hindi nabibigyan ng matinong solusyon ang problema sa tansportasyon ng bansa mananatiling alipin tayo ng problemang ito. Patuloy pa rin nating dadanasin ang hirap. Patuloy pa rin tayong magtitiis sa mabagal na sistema. Mananatili pa ding hadlang ito sa patuloy na pag-unlad ng ekonomiya sa bansa.

Photographs by: Gary Salova

"Saka mo lang malalaman yung tunay na halaga ng isang bagay kapag nawala na ‘to sa’yo." Tunay na nasa huli ang pagsisi kung kaya’t dapat lang ay maging wais tayo pagdating sa paggawa ng mga desisyon. Subalit gayunpaman, hindi na kinakailangan ng isang bagay na mawala pa, malaman lang ang kanyang halaga. Dahil kung alam mong mahalaga ‘to sa’yo, sisikapin mong hindi ‘to mawala sa’yo.

Maaring may mga bagay na hindi sinadya para manatili sa’tin. Pero kung tutuusin, ang pagkawala ng ilang mga bagay sa atin ay isang paraan lang sa pagmumulat sa’tin sa kung ano ang totoo.

Daming LOVERS dito sa Sementeryo.

May naghoholding hands, may nagyayakapan at naghaharutan. Haays bigla kong naalala yung EX ko, pangarap ko din kasi na makasama siya sa sementeryo ♥. Yung tipong yayakapin ko siya ng pagkahigpit-higpit mula sa likod. Yung tipong di na siya makahinga at tuluyang malagutan ng hininga para maibaon ko na siya sa lupa at maipagtirik ko din siya ng kandila. De joke lang. Ambitter ko naman pag ganun.Haha.

10
PCOCMU

So pumasok ako sa COC para ngumanga. Wala namang prof. Pero masaaya kasi nakasama ko yung mga kaibigan ko. Plus nakita ko na ulit si princeofanguish at zenniebitch huhu.

4:00 yung meet up. Dumating si juantangaaa, dun ko lang siya nameet sa personal. Tapos nung around 1:00 PM palang naglolokohan na kaming magkakaklase since ang dami naming blogger sabi namin habang magkakasama kami “guys eto na yung meet up o, tayo tayo lang yon”

Tapos may dalang camera si khiminaj, syempre dahil hindi kami masyadong mahilig magpicture, nag-photoshoot kami. Ang tagal namin dun. Hanggang sa napagod nalang kami. Tapos nung malapit na mag-four dumating na ang ilan sa mga bloggers, galing coc, main atbp. Nagumpisa na siya. Dun kami sa isang bakanteng room, pakilala, blah blah blah blah.

After non lumabas kami sa carpark para mag picture. Tapos nganga nalang. Naglaro-laro kami. Then yung iba nagusap-usap. Nakakahiya kasi mag-approach. Pero masaya siya. Masayang makakilala ng ibang tao. :)

After nun, kumain kami nina warkwuwie zenniebitch janggago juantangaaa lalakisaseptictank princeofanguish sa SNR sa Cubao. Tapos kwento kwento kwento. Tawa tawa tawa. Hahaha.

Tapos magkasabay kami sa bus ni Eman, Mer at Jer. Kwento kwento kwento ulit. Over all masaya talaga siya.

MAHIYAIN TALAGA AKO DI LANG OBVIOUS. :)))))

Photo credits to khiminaj andangpananong 

Dramarama sa Kusina.
  • <b><b></b> <b></b> Ako:</b> (Nagluluto ng chicken sotanghon, hinawakan ang takip ng kawali ng biglang napaso) Awww sheet ang init!!! wooooohuhuhu :'(<p><b>Mama:</b> Anong nangyari? Ayan, di ka kasi nag-iingat eh yan tuloy nasaktan ka.<p><b>Ako:</b> Okay lang ako ma, sanay naman ako na laging nasasaktan, hindi na to bago saken. Wala to kumpara sa sakit na naranasan ko nung iwan niya ako. At walang assurance na kapag nag-ingat ka ay hindi ka na agad masasaktan.<p><b>Mama:</b> Nak, nagdadrugs ka ba?<p><b>Kapatid ko:</b> Kung sino ka mang masamang kaluluwa na sumapi sa katawan ng kuya ko inuutusan kitang lumayas ngayon! Alis!<p><b>Ako:</b> HAHAHAHAHA<p><p><p>