bewaking

anonymous asked:

Ervaring met bibliotheek personeel? Wat voor personen zijn het? Wat voor valse streken kan ik van ze verwachten?

Bewakers van het Publieke Intellect.

Hoe nu vedder?

Na de vorige les liep ik de les uit, met het idee om een zit plekje te creëren met de bril, maar hier was ik niet helemaal te vreden mee. Ik wilde iets creëren wat je makkelijk kan verplaatsen, en daardoor een groter bereik heeft.

- Een plant op een rollend plateu en met de tekst erop, breng mij naar een rustige plek. Dit zou met bijvoorbeeld ook nog een leuk beestje kunnen.

- Een potje met aarde erin en een bloembol, met de tekst, plant mij, of iets anders catchy’s.

- Een plek, waar je lekker kunt zitten met een strand thema.

- En de bril, hangend in een steegje op ooghoogte, en deze zou uitgebreid kunnen worden naar meerdere op een rij.

Als test, hing een kartonnen doos op met gaatjes erin, om te kijken of mensen hier dan wel nieuwsgierig genoeg van werden om erin te kijken.

Naast boze bewakers en eigenaren van de Pull & Bear, waren er mensen wel degelijk nieuwsgierig, en hebben echt een tijdje staan kijken om te ontrafelen wat er nou precies in zit. Ik had er in dit geval twee koekjes in gestopt.

Dit Idee, van een kijkdoos, wil ik uitbreiden en uitwerken, en er zo eruit laten zien dat het geen grap lijkt.

De dienst, is afleidend, laat je even stoppen, omdat hij ’’in de weg’’ hangt. Dwingt je bijna om te kijken. Hij laat je een kijkje nemen in een andere wereld, die ver is van de alledaagse drukte.

De overal theme is: Natuur.

Eerste culturele activiteit - Film

Filmfestival Cell 211

Inhoud: Cell 211 is een spaanse film over een man, Juan Oliver, die gevangenisbewaker wil worden, maar op het moment dat hij binnenkomt, breekt er een rel uit en Juan raakt gewond. De andere bewakers leggen hem in Cel 211. De gevangene zien hem later daar liggen en denken dat hij ook gevangene is, waarnaar Juan zich ook zo gedraagt. De emoties zijn heel sterk, want jij als kijker weet al dat hij geen gevangene is en dat maakt het duidelijk waarom Juan zich soms als een niet-gevangene gedraagt.

Juan maakt een vriend: Malamadre. Hij is de leider van je groep. Malamadre besluit Juan te vertrouwen en zo wantrouwt bijna niemand hem. Hij houdt de bewakers op de hoogte van alles wat er gebeurt. De film is in de Gevangenis ergens in Spanje, in 2009, waar precies wordt niet duidelijk. De personages die belangrijk zijn voor de film zijn Juan Oliver, Malamadre, Utrilla, Elena en Apache. Apache is de enige die Juan wantrouwt. Hij is ook degene die Malamadre op de hoogte brengt over wie Juan eigenlijk echt is. Elena is Juans zwangere vrouw die door Utrilla wordt doodgeslagen, wat een reactie van Juan oplevert, namelijk onthoofding.

Doordat Juan zo'n geheim achterhoud voor iedereen, is de sfeer vol spanning. De sfeer veranderd bijna niet. De sfeer zorgt voor veel spanning, altijd eigenlijk, omdat elk moment kan Juan ontmaskerd worden. In Cel 211 is er een hoogtepunt, namelijk als Malamadre er achter komt, is de spanning om te snijden omdat je wil heel graag weten hoe Malamadre er op gaat reageren.

Boodschap: De film lijkt mij wel realistisch, omdat er breken vaak relletjes uit in gevangenissen en dan worden de bewakers de jacht van de rebellen. Als Juan had gezegd wat voor beroep hij echt deed, was hij waarschijnlijk levend gevild. Het genre is actie. In de film is er geen moment dat je ogen kan dichtdoen en er is niets gebeurd. Je kan misschien missen dat iemands oor er wordt afgesneden maar verder kán je niets missen.

Vorm: Juan had nog nooit iemand vermoord, en om zich te bewijzen moest hij, iemand die van belang was, vermoorden. Hij wilde dat in de eerste instantie niet doen, dus verzon hij een verhaal om alleen een oor af te snijden. Juan is dus een good-guy, hij wil dit niet, maar omdat hij niet vermoord wil worden, vermoord hij iemand anders. Malamadre is de bad-guy in het begin, maar aan het eind overwint de vriendschap.

Juan leert hoe slecht de omstandigheden in de gevangenis uiteindelijk zijn. Als hij dat te weten komt, wil hij geen gevangenisbewaker worden. Malamadre leert hoe belangrijk vriendschap is en houd die vriendschap op nummer 1. De verhaallijn is lineair, als je het begin niet weet, kun je het eind of het midden nooit snappen en andersom.

Technieken: Het speelvlak is in Spanje in de Gevangenis, het is daar soms donker (in de kerkers) maar soms licht (in de ‘hal’ van de gevangenis). Er was weinig ondersteunende muziek, alleen in het begin toen de man die eerst in Cel 211 zat, zijn armen ging opensnijden, en op het eind toen Elena werd vermoord. De verplaatsingen van de acteurs gebeurd veel, aangezien Malamadre de leider is en iedereen in bewang moet houden.

Vanaf de galerij van de cellen was er een vogelperspectief, maar over het algemeen een ooghoogteperspectief. Bijna altijd een close-up, maar als de bewakers via een camera kijken hoe het daarbinnen aan toe gaat, is er een total-shot. De camerabeweging is altijd horizontaal en ze gebruikten een subjectieve camerashot.  

Kazerneterrein Zanderij, klaar voor vertrek naar vliegveld Zanderij, waar “vliegveld-bewaking” werd uitgevoerd door de TRIS (Troepenmacht in Suriname) vanwege z.g. “dreiging vliegtuigkaping” die toentertijd op kwam. Op de foto Theo Koning in TRIS gevechts-outfit met karabijn.

Een kennismaking tussen Plato en Dalí


Door Janneke Wienen

De maker van de Kreefttelefoon, Salvador Dalí, was een surrealist. Surrealisten stonden bekend om hun gebruik van het onderbewustzijn, dat zij zagen als een soort enorm pakhuis vol met artistieke creativiteit. Sterk beïnvloed door Sigmund Freud en zijn psychoanalyse zagen zij de ratio als een bewaker die de deur tot dit pakhuis verspert. Hierom wilden zij dan ook de meest geaccepteerde waarheden en conventies vermijden (Little, 2004 p. 118-119). Via het onderbewustzijn zochten surrealisten naar een andere wereld.

Met het zoeken naar deze tweede wereld en werkelijkheid doen de surrealisten mij toch erg denken aan Plato en daarom zal ik ook zijn theorie aan de Kreefttelefoon koppelen. Plato maakte een onderscheid tussen de werkelijke wereld en de schijnwereld. De schijnwereld is hier de zintuiglijke wereld, omdat die heel veranderlijk en chaotisch is (Van Poecke, 2015). Dalí was net als zijn medesurrealisten ook geen fan van de zintuiglijke wereld. Hoewel de schepping van de Kreefttelefoon anders ging (zie blog 1) stond Dalí erom bekend droombeelden te gebruiken om zijn kunstwerken te maken (Little, 2004 p. 118 - 119). Hij zag bij objecten meer dan alleen hun doel: de dingen die wij dagelijks gebruiken konden in zijn ogen een betekenis hebben die verder ging dan hun functie (www.bbc.co.uk, 2015) . We kunnen dus zeggen dat Dalí en Plato allebei meerdere werelden zagen, hoewel deze werelden niet precies overeen komen.

Plato zag kunst als een nabootsing van de nabootsing door deze twee werelden: het derde stadium gerekend vanaf de werkelijkheid, omdat de zintuiglijke waarneembare wereld schijn is (Van Poecke, 2015). Maar de Kreefttelefoon is geen nabootsing van de zintuiglijke waarneembare wereld. Voordat Dalí deze telefoon (al dan niet vanuit zijn onderbewuste) creëerde waren wij nog niet bekend met Kreefttelefoons. Wel met kreeften en met telefoons, maar de Kreefttelefoon an sich is een nieuw idee, een nieuwe vorm. Het is geen volmaakte weergave van de werkelijkheid, want het is geen ‘werkelijkheid’ zoals wij dat kennen. Met dit idee zou de Kreefttelefoon dus eigenlijk de oervorm van zichzelf zijn. Omdat het een nieuwe creatie is en geen mimesis zou je toch denken dat Plato zoiets wel zou waarderen. Hij waardeerde ook de ambachtsman, die bedacht hoe een bed door god geschapen zou zijn en dit vervolgens maakte - in plaats van de kunstenaar, die een bed zag en naschilderde (Van Poecke, 2015). Deze schepping van de Kreefttelefoon zou dus in principe vallen onder productieve kunst… maar door de discutabele functie van de Kreefttelefoon ben ik er niet zeker van wat Plato er nou precies van zou vinden.

Tenslotte vond Plato filosofie de hoogste kunst, omdat filosofen altijd bezig zijn met het definiëren van concepten. Zoals ik al eerder noemde waren de surrealisten sterk beïnvloed door Sigmund Freud en zijn theorieën over onderdrukte verlangens. Ook Dalí onderzocht veelal zijn onderdrukte verlangens naar seksuele activiteit in zijn kunstwerken, zo ook in de Kreefttelefoon (zie wederom blog 1) (Phillips, 2012 p. 66 - 69). Deze sterke associatie met een grote filosoof zou de werken van Dalí voor Plato ook in een beter daglicht moeten zetten.

Kortom, volgens de theorie van Plato zelf zou de Kreefttelefoon hem wel moeten behagen. Toch zijn de denkwerelden zo verschillend - laten we niet vergeten dat er aardig wat eeuwen tussen de twee zitten - dat een discussie tussen Plato en Dalí zeer interessant zou zijn om te volgen.

Literatuur:

Van Poecke, N. (2015). College 2 Kunstfilosofie: Plato – nabootsingstheorie [Aantekeningen van Janneke Wienen].

Little, S. (2004). Kunst begrijpen, Librero b.v. ISBN: 978-90-8998-342-8.

Phillips, S. (2012). Moderne en hedendaagse kunst begrijpen, Librero b.v. ISBN: 978-90-8998-343-5.

“Lobster Telephone (1936)”, 2015. [Archived page on modern masters]. Retrieved from: http://www.bbc.co.uk/bbcone/modernmasters/virtual-exhibition/dali/10-lobster-telephone.shtml

Hoogenboom’s bewakingsdiensten B.V staat garant voor elke soort van beveiliging. Voor de beveiliging van objecten, winkels of kantoren maar bijvoorbeeld ook voor evenementen of activiteiten waarbij een toegangscontrole nodig is. Van Amstelveen tot aan Hoofddorp, bij HB Bewaking is uw veiligheid in veilige handen!

Hoofdstuk 23

Damen woont in een omheinde wijk, met een toegangshek en een bewaker. Dat detail is Riley, Ever vergeten te vertellen. Toch geraakt Ever op één of andere manier binnen…

Eens ze bij Damens huis is aangekomen, zet ze haar verstand op nul. Wanneer ze binnen is geraakt, sluipt ze door het huis. Riley heeft gelijk, het is hier te leeg. Het is kaal op een bizarre en verlaten manier. Nergens ziet Ever persoonlijke spullen liggen. Geen foto’s of boeken, alleen maar donkere houten vloeren, crèmekleurige muren, lege kasten en ontelbaar veel flesjes vol met het rare, rode drankje erin. Onder de trap blijft ze stilstaan. Ze weet dat ze moet omkeren, maar iets dwingt haar om verder te gaan. Zo sluipt ze de trap op naar die ene deur die op slot zat toen Riley hier was. Nu staat hij echter op een kier. Ever grijpt de kans en gaat naar binnen.

De kamer is zo overladen, zo netjes en zo indrukwekkend, maar tegelijk zo luxueus en adelijk. Het doet haar denken aan Versailles, het paleis van Lodewijk XIV. Het kost haar moeite om alles in een keer op te nemen. De zorgvuldig geweven wandkleden, de antieke vloerkleden, de kristallen kroonluchters en gouden kandelaars. Aan de muren hangen diverse schilderijen, ze bevatten allemaal een afbeelding van Damen in kostuums uit verschillende eeuwen. Eentje waarin hij op een wit paard zit met een zilveren zwaard aan zijn zijde. Daar draagt hij exact hetzelfde jasje dat hij met Halloween aan had. Onder het schilderij hangt een kopere naamplaatje, waarop staat: Damen Auguste Esposito, Mei 1775. Ook bij de andere schilderijen hanger er kopere naamplaatjes. Op een naamplaatje leest Ever: Damen Auguste, Geschilderd door Pablo Picasso in 1902. Op het plaatje onder het volgende schilderij staat er dan weer: Damen Esposito, Geschilderd door Vincent Van Gogh. Zo gaat het verder.

Evers ogen zijn waterig en haar knieën zijn slap. Er liggen een hoop boeken rond haar heen, één van de vele is een boek voor Damen Auguste Esposito, Gesigneerd door William Shakespeare. Dit zijn niet zomaar antieke spullen, ook geen erfstukken. Dit zijn zijn persoonlijke eigendommen. Ever wil zo snel mogelijk naar huis, maar wanneer ze een gil hoort, loopt ze zonder na te denken in de richting van het geluid.

Ever had beter thuis gebleven, want wat ze hier voor haar ziet is iets dat ze nooit meer zal vergeten. Ze ziet Damen op grond, zijn kleren zijn gescheurd en zijn gezicht is onder het bloed. Onder hem ligt Haven kronkelend en kreunend van de pijn. Damen wilt het uitleggen. Hij zegt dat Ever er helemaal naast zit, dat het niet is wat ze denkt dat het is. Maar Ever gelooft hem niet. Ze schopt Damen op de plek waar het het meeste pijn doet en neemt haar mobieltje om het alarmnummer te bellen. Voor ze het weet komt Damen van achteren op haar af en neemt het telefoontje uit haar handen.
‘Ik hoopte zo dat ik dit niet zou hoeven doen.’

OMG! Dit is tot nu toe al mijn favoriete hoofdstuk ter tijden! Het zat vol spanning en ik kon niet stoppen met lezen. Damens karakter lijkt helemaal anders te zijn, maar dat is niet zo. Je moet het volledige hoofdstuk lezen om te begrijpen waarom hij zo reageert. Dit is een kleine hint.

Wat denken jullie dat Damen gaat doen met Ever en Haven? Waarom had Damen bloed op zijn gezicht? Laat me weten wat jij van dit hoofdstuk vindt!

Cell 211 (culturele activiteit 1)

Tijdens het Scholieren film festival ben ik naar deze film geweest. Het ging over Juan, een man die ging werken in Spaanse gevangenis. De dag van tevoren ging hij alvast even kijken, er vielen ineens stenen naar beneden want de gevangenen gingen in staking, hij werd in een lege cel, cel 211, gegooid omdat hij geraakt was. Zijn collega’s haalde hem er alleen niet meer uit, waardoor hij gedwongen was om zich voor te doen als een gevangene. Hij doet alsof vandaag zijn eerste dag is, want hij heeft iemand vermoord. Hij raakt bevriend met de gevaarlijkste van alle gevangenen, Malamadre. Ze gebruiken de ETA gevangene die ook in de gevangenis zitten voor onderhandelingen. De leiding van de gevangenis wilt niet dat hen iets overkomt. Juan probeert contact te maken met zijn collega’s maar het lukt niet goed. Uiteindelijk steelt hij de portofoon van Malamadre. Een vriend van Malamadre betrapt hem en gaat op onderzoek uit. Hij komt erachter dat Juan helemaal geen gevangene is, maar een bewaker die nog moest beginnen. Hij drijgt om het tegen Malamadre te zeggen. Ondertussen krijgt zijn zwangere vrouw, Elena, ook door dat er iets aan de hand is. Ze gaat naar de gevangenis toe waar ze wilt weten waar Juan is. Ze komt tussen een groep boze mensen te staan en wordt heen en weer geslingerd. Juan kan dit allemaal zien via de tv waar het wordt uitgezonden maar dan valt ze en kan hij haar niet meer zien. Juan slaat door en wilt weten wat er met haar aan de hand is. Omdat de leiding niet wilt zeggen wie er gewond zijn bedenkt Malamadre dat het een goed idee is om een ETA gevangene te vermoorden, Juan zegt: we kunnen beter alleen zijn oor eraf halen, dit moet hij dan zelf doen. Uiteindelijk krijgt Malamadre een telefoon waar een filmpje opstaat dat een andere bewaker, Utrilla, Elena slaat met een stok en haar op de grond laat liggen. Juan wilt dat Utrilla naar ze toekomt, en hij komt ook. Utrilla verteld dat zijn vrouw dood is, samen met hun kindje. Hij vermoord Utrilla en laat zijn lichaam voor de camera aan de leiding zien. De leiding geeft dan een mapje aan Malamadre waarin staat dat Juan eigenlijk een bewaker is, maar hij gelooft het niet. Malamadre raakt ernstig gewond en Juan helpt hem maar krijgt uiteindelijk zelf een spijker in zijn rug en sterft.  

Door de titel ga je er toch al een beetje met spanning heen, het gaat over en gevangenis, dat kan nooit goed zijn. Wat je ook ziet in de film is een heel oude gevangenis, ze hebben alles overhoop gehaald en gesloopt wat wel meehelpt om de spanning erin te houden. Ik heb van het begin tot einde met spanning gezeten. Ze filmde ook telkens close-ups van iemand die bijvoorbeeld boos was, waardoor je niet weet wat er gaat gebeuren. Ik denk dat de filmmaker wilt overbrengen hoe het er soms aan toe kan gaan in gevangenissen in Spanje, het is wel een beetje vergezocht dat ze zo’n bewaker niet gelijk eruit zouden halen en dood laten gaan. Ik denk niet dat dat in het echt zou kunnen gebeuren.

(we moesten het kaartje inleveren)

In de bioscoop

kenzocean asked:

We waren er 5 voor 8, lekker op tijd dus. En ja nou ja helemaal voorin stond er bewaking voor de golden circle toen pas kwamen we er achter dat we verkeerd stonden

Oh haha nice! Voorprogamma was ook ziek. Aah vandaar naja beter wat later er achter komen dan pas na het concert.. Wij waren er pas 9 u dus wel de helft van voorprogamma gemist maarja..

Stedelijk Museum Amsterdam

In de laatste week van de Malevich tentoonstelling besluit ik maar eens een bezoekje te brengen aan het Stedelijk Museum in mijn woonplaats Amsterdam. Om de drukte te vermijden kies ik ervoor om op maandagochtend te gaan.

Het is inderdaad erg rustig. De paaltjes die de rij begeleiden lopen tot buiten, maar ik kan meteen doorlopen tot vlakbij de kassa. Het lijkt een goed systeem. Het is goed aangegeven hoe de rij zich dient te vormen en de drie kassa’s voorzien in rap tempo iedereen van een kaartje. Er zijn geen kaartjescontroleurs in dienst, poortjes met scanners nemen deze taak over. Wel zijn er bewakers aanwezig om alles in goede banen te leiden.

Eenmaal binnen kan ik mijn jas kwijt bij de garderobe. Het is nog rustig dus ik krijg meteen mijn kaartje, waar ik na mijn bezoek mijn jas weer mee op kan halen. Voor tassen en waardevolle spullen zijn zelf bedienbare kluisjes aanwezig. Helaas waren er alleen Engelse folders aanwezig. Als een Nederlands museum vind ik dat er op zij minst Nederlandstalige folders aangeboden moeten worden, maar ook in de behoefte van niet-Engelssprekende toeristen werd niet voorzien.

Het is een bijzonder gebouw. In de tegenstelling tot de zeer moderne buitenkant zijn er binnen ook veel klassieke gedeeltes te vinden. De indeling zorgt ervoor dat je zonder daar op de hoeven letten langs alle schilderijen geloodst wordt. Dit is erg prettig, tot je middenin opeens naar de wc moet. Het is een enorm gezoek naar de uitgang zodat ik uiteindelijk aan de bewakers de weg moet vragen. Ik geval van nood zijn er genoeg uitgangen, maar normaal gesproken zijn veel doorgangen afgesloten om maar te zorgen dat iedereen de goede kant op gaat.

Bij elk kunstobject staat een bordje met kunstenaar, naam, datum en eventuele verdere informatie. Het is soms alleen even puzzelen welk bordje bij wel kunstwerk hoort. Vooral als een beeld een stukje van de muur afstaat moet er even gezocht worden naar de bijbehorende informatie. Na de normale collectie gezien te hebben begin in aan Malevich. In de folder staan zijn grootste werken uitgelicht. Ook staat er een plattegrond in waar moeilijk wijs uit te worden is.

Er is voor gekozen niet alleen werken van Malevich te tonen, maar hem te plaatsen te midden van zijn tijdgenoten van de Russische avant-garde. Het is leuk de werken te vergelijken, maar het hangt wel erg kriskras door elkaar voor mijn gevoel. Er zijn ook schetsen van Malevich te zien. Voor de kenner is dit misschien interessant, maar ik heb snel genoeg gezien. Informatie is er genoeg, van tekst op de muur tot filmpjes.

Als liefhebber van moderne kunst vond ik het een interessant uitstapje, en het was leuk de werken van Malevich gezien te hebben. Het hoogtepunt vond ik misschien wel de kinderruimte, waar aan de hand van magnetische geometrische vormen van de muur een kunstwerk gemaakt kon worden. Malevich reist alweer door een ander museum, maar het Stedelijk blijft zeker de moeite van het bezoeken waard.