benestar

Fotografía de Margaret Bourke-White, publicada a la revista nordamericana “LIFE” el 1937, a l'època de la “Gran Depresió”.

A la instantànea podem veure un grup d'afectats per una gran riuada, a Louisville (Kentacky), fent cua per aprovisionar-se de roba i menjar, amb una idílica imatge al darrere glossant les mels de “L'Amèrican Dream”, un somni que només quedaba a l'abast de poques persones, i ben lluny de les minories.

El “American Way” de la família blanca de classe mitjana, amb els fills, el cotxe i fins i tot el gos, i el reclam de “World’s highest standard of living”, com a l'única manera d'aconseguir el desitjat benestar no era (ni és encara) accessible per a moltes persones. La dualitat i els extrems s'imposen com a norma, i l'exclusió queda més a prop que el somni del benestar.

BENESTAR E RECORTES

                                                   Fonte: Luis Dávila
                                                   http://obichero.blogspot.com.es/

O presente artigo non pretende discutir ou analizar o producto do pleno extraordinario do congreso do 11 de Xullo do 2012. Si ben é certo, a ocasión é óptima para facer unha análise xeral do contexto no que nos atopamos actualmente; un contexto caracterizado por recortes semanais, cuxo obxectivo é satisfacer aos “mercados”.

Todos temos unha definición máis ou menos precisa sobre o Estado de Benestar. Incluso me atrevería a dicir que un número significativo de persoas non entenderían a función dos Estados sen esa función “social”, de procurar o benestar para os cidadáns. Cando falamos de Estado de Benestar rapidamente pensamos en educación, sanidade, pensións…subvencións en xeral, pero tamén é necesario prestar atención ao finanzamento para ditos fins. É enton cando entran en escena os impostos sexan directos ou indirectos. Os impostos actuais dependen da tradición de cada Estado, e o mesmo imposto aplícase de maneira distinta e cun tipo impositivo diferente segundo residamos nun país ou noutro.

Agora ben, temos que sinalar que España está na cola dos país europeos en canto a gasto público e gasto social se refire. Ambolos dous rankings son elaborados polo Eurostat en base ao PIB que cada Estado gasta (INVIRTE) en sanidade, educación… Pois ben, ditos resultados esclarecen que España non só se afasta da media dos países europeos senón que marca os últimos postos do ranking. Pero e que ademais, isto leva sendo así durante anos, con gobernos do PSOE e con gobernos do PP. De feito si atendemos as porcentaxes de gasto nas partidas sociais, observamos que son practicamente as mesmas, o cal fala bastante do sistema bipartidista do Estado español que evoluciona cara un sistema PPSOE, con acordos e pactos entre os dous principais partidos, e políticas semellantes, afastadas das etiquetas “socialista” e “popular”.

Afastandome da última valoración persoal, quero recuperar o motivo desta entrada. O por ques dos recortes sabémolos tod@s… “satisfacer os mercados”, o que a maioria non sabemos (e creo que nos gustaría saber) é o para que. Cal é o fin de todo isto? Estamos ante un Estado que penaliza sempre aos mesmos: pensionistas, estudantes, mileuristas… porque son os que non teñen os recursos para defraudar. Pagan os que pagaron sempre, porque como sinalou o Ministro Montoro “quien tiene que pagar no lo hace”.

Estamos sacrificando ao Estado de Benestar para satisfacer as demandas dos mercados baixo a dirección da UE. As necesidades da sociedade, a soberanía do pobo e o propio benestar quedan nun segundo plano. Estase encarecendo o nivel de vida para os sectores de poboación máis vulnerables. Cada día hai novas medidas que afectan aos mesmos. A gran derrotada da crise é a Democracia e o Estado de Benestar, cuxos desmantelamentos producense lentamente. Unha vez conclúan, atoparemonos baixo unhas condicións de vida afastadas das actuais e cun Estado o que poderíamos denominar do “Benestando”, cunha importante brecha entre ricos e pobres, retornando a situación do século XIX, no que a sociedade estructurábase en clases.

La Llei de l'embut (ample per a mi, estret per a tu)

Aquest cap de setmana blasfemeu, avorteu si així ho decidiu vosaltres, caseu-vos amb les vostres parelles del mateix sexe i digueu ben alt que és un “Matrimoni” amb totes les de la llei, gaudiu de l'educació pública hui divendres els que tingueu fills, de la sanitat pública els que necessiteu fer ús d'ella, tingueu sexe amb qui us apetisca encara que no estigueu cassats, etc, però sobretot gaudiu de la llibertat de poder triar i de ser feliços sense que ningú us haja de dir el que està bé, el que està malament o com heu d'anomenar a les coses. I recordeu que aquells que apliquen la Llei de l'embut (ample per a mi i estret per a tu) i ens volen aplicar també els seus principis ètics, religiosos, morals i la seua política de retallades, restriccions, privatitzacions i benefici d'uns pocs a costa de la majoria dels ciutadans, ens podran governar però mai ens llevaran el somriure ni les ganes de seguir lluitant per una societat més justa i més lliure.

                  

Anem a votar tots, que ningú no es quede a casa, i demostrem-los que som molts més dels que es pensen i que no permetrem que trafiquen amb el nostre benestar econòmic i social de tots els dies.

fortecomeloceano asked:

Buongiorno Gemma! Quanto manca all'uscita della prima raccolta? :)

Ciao!
Il primo volume è pronto.
Liberatorie arrivate tutte.
File spedito Per la stampa. Appena pronta me ne invieranno una copia cartacea per l'ultimo benestare dopodiché si darà il via alla vendita.
Si potrà ordinare on line su youcanprint e tutti gli store virtuali oppure nella propria libreria di fiducia.

Per quanto riguarda gli altri due devo aspettare che arrivino tutte le liberatorie per poter procedere come per il primo.

😊😊😊
Nonvedoloratuttoattaccato!

“La història ha demostrat que des de les institucions no es pot canviar res si no hi ha una societat disposada a fer el canvi amb les seves pròpies mans. Per tant, el paper del municipalisme popular queda definit sota els dos següents principis. En primer lloc, la lluita institucional revolucionària ha d'aconseguir que la seva feina reverteixi en la construcció i fortificació dels moviments populars, que és a qui es deu i a qui ha d'aspirar a representar. I, en segon lloc, ha de dotar eines a les classes populars per començar a gestionar les seves vides d'una altra manera.”

“Els moviments populars no necessiten representants lleials a les institucions, sinó deslleials. Perquè la lleialtat a què es deuen és a la de la gent, i les institucions només haurien de ser eines que vetllassin pel seu benestar, per la seva salut, pels seus drets, etc. No volem gent al servei de les institucions, sinó institucions al servei de la gent; i aquests són els principis de la unitat popular.”

A desigualdade revisitada: Thomas Piketty (III). A primeira recepción nos medios

Non foron poucos os comentaristas neoliberais que quedaron desconcertados tras a aparición de Le capital au XXIe siècle. Moitos deles parecen oscilar entre o menosprezo, a descualificación científica e a alarma. Retratan a Piketty como unha estrela mediática sen moita substancia, poñen en dúbida os seus datos –nos cales din atopar graves erros de transcrición e metodolóxicos, así como manipulacións–, critican de paso a súa forte ideoloxización –que se deduciría da súa inexplicábel hostilidade cara aos beneficios do capital– e caracterizan a súa tese como unha sorte de marxismo soft bastante preocupante porque pode condicionar decisivamente os debates sobre as políticas económicas.

Un argumento que aparece nestas críticas é o da sinxeleza enganosa da idea segundo a cal a causa única da desigualdade sería a concentración da riqueza, conque unha reforma tributaria que levase a que os ricos paguen máis impostos resolvería o problema como por arte de maxia. Moitos autores neoliberais tampouco teñen inconveniente ningún en negar directamente que, a partir da década dos anos setenta do século XX, tivese lugar unha concentración da riqueza, é dicir, que aumentase a desigualdade, como demostraría o feito de que as privatizacións beneficiaron as clases medias e a globalización sacou da pobreza a millóns de persoas. Falar da desigualdade como propón Piketty obedecería, en última instancia, a unha obsesión perversa. Despois de todo, só hai que ollar para Corea do Norte para ver o que significa o igualitarismo!

Desde posicións socialdemócratas repárase, obviamente, en que Piketty demostra que foi nas tres décadas posteriores á Segunda Guerra Mundial, é dicir, precisamente durante o período de dominio socialdemócrata, cando a distribución da renda e do capital foi máis igualitaria. No mundo occidental houbo un pacto entre o capital e o traballo que fixo que as rendas do traballo fosen a parte substancial da renda nacional, que se implementasen políticas fiscais progresivas, que se desenvolvese o Estado do benestar e que aumentase a taxa de crecemento económico. Ademais, saliéntase do libro a exactitude do seu diagnóstico, así como seu o acerto ao converter nun asunto político central a concentración, nuns poucos, da riqueza e dos ingresos. Piketty non pretendería ofrecer unha teoría xeral, nin do capital, nin do capitalismo, nin do neoliberalismo; nin sequera da desigualdade. Importaríanlle as diferenzas de riqueza e a conseguinte desigualdade, porque as desigualdades extremas poden pór en perigo o capitalismo (algo que, como veremos, detectan tamén moi ben os autores marxistas). Disque o libro xa se converteu nunha referencia central para non poucos socialdemócratas. É o caso, ao parecer, do contorno do líder laborista británico Ed Miliband, de quen non parece probábel, polo de agora, que saibamos se aplicaría políticas públicas inspiradas nas ideas de Piketty, dado que, tras os desastrosos resultados obtidos polo seu partido nas eleccións ao parlamento do 7 de maio de 2015, presentou a súa dimisión e non vai poder mudarse ao número 10 de Downing Street.

Os autores marxistas recoñécenlle a Piketty o mérito de presentar datos valiosos sobre a evolución da distribución do ingreso; datos que confirman, en contra do que sosteñen os apoloxistas do capitalismo, que o sistema xera unha desigualdade crecente. Pero estes autores deixan claro tamén que o libro de Piketty non é un libro marxista, basicamente porque carece de poder explicativo, ao non partir da idea marxiana de que as ganancias do capital son exclusivamente o produto da explotación do traballo asalariado. Ademais, é da constatación da existencia desta explotación de onde deriva o elemento revolucionario anticapitalista da teoría de Marx, elemento que está por completo ausente en Piketty. De feito, Piketty sería, desde unha perspectiva marxista, un autor máis ben keynesiano cuxa filiación teórica é decididamente neoclásica, porque propón medidas que procuran preservar o sistema: atenúan as diferenzas sociais, pero non cuestionan a explotación do traballo per se. De maneira que a mensaxe de Piketty estaría dirixida á clase dominante: se non queredes perdelo todo, cedede algo.

En xeral, a esquerda máis crítica –pero non sempre desfavorábel a Piketty– salienta que Le capital au XXIe siècle confunde os conceptos de capital e riqueza, sendo así que non toda a riqueza é capital produtivo. Ademais, aféalle ao autor que reduza o crecemento da desigualdade a unha lei de ferro –a desigualdade como tendencia estrutural do sistema capitalista–, cando sería un fenómeno puramente político debido, concretamente, á diferenza de poder político e económico entre o capital e o traballo. As políticas públicas neoliberais implementadas a partir dos mandatos de Ronald Reagan e Margaret Thatcher baseáronse sobre a idea de que os traballadores tiñan demasiado poder e debían ser debilitados, é dicir, sometidos a unha nova disciplina. A causa do crecemento do capital estaría así, como vimos antes, na explotación de clase denunciada por Marx, é dicir, no decrecemento das rendas do traballo. Esta correlación entre a enorme concentración do capital e o gran descenso das rendas do traballo é algo que non parecería chamar a atención de Piketty.

2º Job Day Galicia-Norte de Portugal especializada en Hostelería.

2º Job Day Galicia-Norte de Portugal especializada en Hostelería.

[dropcap] // [/dropcap]O EURES-Transfronteirizo G-NP organiza, en colaboración coa GNP-AECT, a Consellería de Traballo e Benestar e o Instituto do Emprego e Formação Profissional, o 2º JOB DAY da Eurorrexión Galicia-Norte de Portugal, co obxetivo de propiciar a contratación de traballadores transfronteirizos en empresas do sector da HOSTALARÍA.
As Asociacións de Hostalaríacolaboradoras, en…

View On WordPress

youtube

Hang Drum, un instrument especial….tanca els ulls i oblida’t de tot per un moment…

#uninstantpertu   #escullKannanda

Nuovo Post pubblicato su Milano Post Quotidiano ONLINE di Informazione e Cultura #AperturaAGiugnoDueNuoveStazioni, #AperturaStazioniPortelloECenisio, #M5, #MetroLilla, #Milano

Nuovo Post pubblicato su http://www.milanopost.info/2015/05/24/metro-lilla-due-nuove-stazioni-portello-e-cenisio-pronte-per-lapertura-a-giugno/

Metrò Lilla: due nuove stazioni, Portello e Cenisio, pronte per l'apertura a giugno

Milano 24 Maggio - Due nuove stazioni della M5 (il metrò lilla) apriranno in anticipo di quattro mesi, a giugno 2015. Si tratta di Portello e Cenisio. Il 29 aprile erano entrate in funzione cinque fermate della nuova tratta Garibaldi - San Siro Stadio, mentre altre cinque (intermedie nella stessa tratta) erano state rimandate a fine ottobre.

Tuttavia, appunto, Portello e Cenisio sono “pronte” per aprire a giugno, subordinatamente all'ottenimento del benestare della commissione di agibilità. In particolare, Portello dovrebbe aprire il 6 giugno e Cenisio il 20 giugno.

Entro fine ottobre resta programmata l'apertura delle ultime tre stazioni della tratta: Monumentale, Gerusalemme e Tre Torri. A quel punto l'intera linea M5 avrà 19 stazioni e un tempo di percorrenza di meno di mezz'ora tra San Siro Stadio e Bignami Parco Nord. (Milano Today)

Si pero non

Aquí, ali. Onde estás, boa cuestión. É realmente importante? Quen sabe. Podes estar subindo ás nubes ou agachado no inferno no cal me atopo, espiándome. Parece como si che gustase verme chorar, comprendoo, eu disfruto sufrindo, pero noutro contexto. Quizás non che dé para entendelo. Quizás prefires vivir cos ollos vendados, autoenganándote, pensando que estou mal.
Comprende que para min estar mal é o meu benestar.