bahlul

Auzubillahi mina shaytanir rajim BismillahirRahmanirRahim Bahlul Dana is one of the Saints. He was living in the time of Harun al-Rashid, a rightly guided Khalifa, Rahmatullah Alayh. And Harun Rash…

Лоди Бахлул
http://civilization-history.ru/post/114766598286

Вторжение великого завоевателя Тимура (Тамерлана), правителя Самарканда, в Северную Индию привело к тому, что она долгое время оставалась раздробленной на постоянно враждующие между собой мусульманские государства. Одним из них был Делийский султанат, владения которого находились в среднем течении Ганга. Чисто номинально он являлся вассалом персидских тимуридов.
Постоянным соперником Дели являлось сильное в военном отношении мусульманское княжество Джаунпур. Его правители в истории индийского Средневековья были настолько воинственны, что умудрялись почти беспрерывно вести войны с двумя своими могущественными соседями - Делийским и Бенгальским султанатами.
В 1451 году в Дели произошла смена верховной власти. Вождь одного из влиятельных афганских кланов Лоди Бахлул, опираясь на племенное конное войско и действуя решительно, захватил город Дели. Последний делийский султан из династии Сайидов, не сумевший вооруженной рукой или тайной дипломатией той эпохи защитить свой престол, был свергнут.
Лоди Бахлул, опиравшийся на воинов - афганцев, сделал заявление себя султаном Дели, благо никто у него трон не оспаривал. Едва устроив свои дела в столице, он отправился на войну, которая велась на пртяжении всего его царствования. Или, говоря иначе, с первого года своего правления новоиспеченному султану сразу же пришлось столкнуться с княжеством Джаунпур, которое не собиралось складывать оружие.
Войны делийцев против мусульманских правителей Джаунпура больше нпоминали разорительные набеги на вражескую территорию. Захваченные селения и города подвергались разграблению, а большое число плененных людей уводилось с собой. Больших сражений не случалось, но бои &ету. И воинов в них гибло немало.
Султан Лоди Бахлул имел несомненные способности не только волевого и решительного полководцв, но и большие способности военного реформатора. При нем традиционно сильная делийская армия стала намного мощнее. В отличие от своих предшественников на делийском престоле, Лоди Бахлул сделал ставку в войнах против Джаунпура на пехоту.
Султан изменил организационную структуру своего пешего воинства. И постарался, не жалея казны, вооружить многие тысячи своих пеших воинов более разнообразно, а значит, и более устрашающе для любого противника. Однообразия в вооружении пехоты Лоди Бахлул не вводил. Это было чисто индийское оружие: всевозможные боевые топоры и секиры, звездные палицы, ударные палки, окованные железом, боевые цепи, стальные метательные койты и многое другое.
Если раньше индийские воины предпочитали на войне лук с легкими бамбуковыми стрелами, то теперь делийская пехота все чаще начинала сражения рукопашными схватками. Раньше битвы начинали конные и пешие лучники. Теперь же на поле брани конница и боевые слоны (счет которых порой шел на тысячи) доминировали все реже, часто отходя на вторые роли.
Постепенно становилось очевидным, что армия делийского султана - афганца превосходит немалое войско джаунпурцев своей организацией и разнообразием тактических действий. Лоди Бахлул изменил главное в стратегии войн Делийского султаната против княжества Джаунпур: от тактики грабительских набегов он перешел, говоря современным языком, к крупномасштабным операциям по захвату и закрплению за собой земель неприятеля.
Если раньше делийцы при взятии города неприятеля разграбляли его и уводили работоспособную часть населения к себе, то теперь они такое делали все реже и реже. Султан Лоди Бахлул после захвата джаунпурских городов оставлял в них сильные гарнизоны. То есть города противной стороной закреплялись за собой так, чтобы они не вернулись обратно к правителю Джаунпура, как то бывало раньше. Однако при этом султанская армия без военной добычи не оставалась.
История свидетельствует: военное противостояние Делийского султаната и княжества Джаунпур при афганском правителе Лоди Бахлуле продолжалось свыше 20 (!) лет. Война эта закончилось полной победой полководца Лоди Бахлула. В 1487 году последние джаунпурские земли были окончательно завоеваны делийскими мусульманами.
Воцарившийся в 1489 году сын воинственного султана - Сикандар - еще больше упрочил могущество и престиж государства, доставшегося ему в наследство. Но основа его силы была заложена в правление Лоди Бахлула, большого мастера ведения войн в эпоху индийского Средневековья.

Лоди Бахлул
http://civilization-history.ru

Вторжение великого завоевателя Тимура (Тамерлана), правителя Самарканда, в Северную Индию привело к тому, что она долгое время оставалась раздробленной на постоянно враждующие между собой мусульманские государства. Одним из них был Делийский султанат, владения которого находились в среднем течении Ганга. Чисто номинально он являлся вассалом персидских тимуридов.
Постоянным соперником Дели являлось сильное в военном отношении мусульманское княжество Джаунпур. Его правители в истории индийского Средневековья были настолько воинственны, что умудрялись почти беспрерывно вести войны с двумя своими могущественными соседями - Делийским и Бенгальским султанатами.
В 1451 году в Дели произошла смена верховной власти. Вождь одного из влиятельных афганских кланов Лоди Бахлул, опираясь на племенное конное войско и действуя решительно, захватил город Дели. Последний делийский султан из династии Сайидов, не сумевший вооруженной рукой или тайной дипломатией той эпохи защитить свой престол, был свергнут.
Лоди Бахлул, опиравшийся на воинов - афганцев, сделал заявление себя султаном Дели, благо никто у него трон не оспаривал. Едва устроив свои дела в столице, он отправился на войну, которая велась на пртяжении всего его царствования. Или, говоря иначе, с первого года своего правления новоиспеченному султану сразу же пришлось столкнуться с княжеством Джаунпур, которое не собиралось складывать оружие.
Войны делийцев против мусульманских правителей Джаунпура больше нпоминали разорительные набеги на вражескую территорию. Захваченные селения и города подвергались разграблению, а большое число плененных людей уводилось с собой. Больших сражений не случалось, но бои “местного значения” не поддавались никакому учету. И воинов в них гибло немало.
Султан Лоди Бахлул имел несомненные способности не только волевого и решительного полководцв, но и большие способности военного реформатора. При нем традиционно сильная делийская армия стала намного мощнее. В отличие от своих предшественников на делийском престоле, Лоди Бахлул сделал ставку в войнах против Джаунпура на пехоту.
Султан изменил организационную структуру своего пешего воинства. И постарался, не жалея казны, вооружить многие тысячи своих пеших воинов более разнообразно, а значит, и более устрашающе для любого противника. Однообразия в вооружении пехоты Лоди Бахлул не вводил. Это было чисто индийское оружие: всевозможные боевые топоры и секиры, звездные палицы, ударные палки, окованные железом, боевые цепи, стальные метательные койты и многое другое.
Если раньше индийские воины предпочитали на войне лук с легкими бамбуковыми стрелами, то теперь делийская пехота все чаще начинала сражения рукопашными схватками. Раньше битвы начинали конные и пешие лучники. Теперь же на поле брани конница и боевые слоны (счет которых порой шел на тысячи) доминировали все реже, часто отходя на вторые роли.
Постепенно становилось очевидным, что армия делийского султана - афганца превосходит немалое войско джаунпурцев своей организацией и разнообразием тактических действий. Лоди Бахлул изменил главное в стратегии войн Делийского султаната против княжества Джаунпур: от тактики грабительских набегов он перешел, говоря современным языком, к крупномасштабным операциям по захвату и закрплению за собой земель неприятеля.
Если раньше делийцы при взятии города неприятеля разграбляли его и уводили работоспособную часть населения к себе, то теперь они такое делали все реже и реже. Султан Лоди Бахлул после захвата джаунпурских городов оставлял в них сильные гарнизоны. То есть города противной стороной закреплялись за собой так, чтобы они не вернулись обратно к правителю Джаунпура, как то бывало раньше. Однако при этом султанская армия без военной добычи не оставалась.
История свидетельствует: военное противостояние Делийского султаната и княжества Джаунпур при афганском правителе Лоди Бахлуле продолжалось свыше 20 (!) лет. Война эта закончилось полной победой полководца Лоди Бахлула. В 1487 году последние джаунпурские земли были окончательно завоеваны делийскими мусульманами.
Воцарившийся в 1489 году сын воинственного султана - Сикандар - еще больше упрочил могущество и престиж государства, доставшегося ему в наследство. Но основа его силы была заложена в правление Лоди Бахлула, большого мастера ведения войн в эпоху индийского Средневековья.

🔰🌷✔
■◎■◎■◎■
✔AMBILLAH PELAJARAN, WAHAI ORANG YANG BERAKAL!!

📆Dihikayatkan bahwa ada seorang bernama “Bahlul” seorang lelaki gila pada masa khilafah abbasiyyah Harun ar Rasyid…

Pada suatu hari, Khalifah Harun ar Rasyid melewatinya, dalam keadaan Bahlul sedang duduk di salah satu kuburan.

Maka khalifah Harun berkata kepadanya:
“Wahai Bahlul…Wahai Majnun…kapan kamu akan berakal?!

Maka Bahlul pun lari kemudian memanjat pohon yang paling tinggi, kemudian iapun menyeru kepada Harun dengan suara yang paling tinggi:
"Wahai Harun…wahai Majnun…kapan engkau akan berakal?.

Maka Harun pun menghampirinya di bawah pohon, dalam keadaan beliau menunggang di atas kudanya dan berkata kepada Bahlul:
"Aku yang gila ataukah engkau yang duduk di atas kuburan?

Maka Bahlul berkata kepadanya:
"Bahkan aku orang yang berakal !!
Berkata Harun:
"Bagaimana bisa demikian?!

Berkata Bahlul:
"Dikarenakan aku mengetahui bahwa ini semua akan lenyap (sambil mengisyaratkan ke istana Harun).
Adapun ini akan kekal (sambil mengisyaratkan ke kubur).
Akupun sudah terbiasa tinggal di sini, sebelum aku akan benar-benar akan tinggal di sini (kuburan).

Sementara engkau terbiasa hidup di istanamu.
Engkau pun meninggalkan dari mengingat kubur, engkau juga tidak suka untuk berpindah dari istana kepada kehancuran, dalam keadaan engkau mengetahui bahwa itulah tempat kembalimu. Bukan perkara yang mustahil, tapi pasti…
Bahlul pun menimpali: "Maka katakan kepadaku, siapa orang yang GILA?!

Maka Harun ar Rasyid pun bergetar hatinya, kemudian menangis sampai basah jenggotnya.
Lalu berkata: "Sungguh engkau benar…”

Kemudian Harun berkata:
“Tambahkanlah kepadaku nasihat, wahai Bahlul !!”

Bahlul pun berkata:
“Cukup bagimu Kitabullah, berpegang teguhlah dengannya!!”

Harun berkata:
“Apakah engkau memilki kebutuhan, sehingga aku akan memenuhinya untukmu?”

Bahlul berkata:
“Iya. Aku punya 3 kebutuhan…
Kalau engkau mampu untuk memenuhinya, maka aku akan sangat berterima kasih kepadamu.
Berkata Harun:
Mintalah !!

Berkata Bahlul:
"Apakah engkau mampu untuk menambah umurku?!
Harun menjawab:
"Aku tidak mampu.”

Bahlul berkata lagi:
“Apakah engkau mampu menjagaku dari malakul maut!!
Harun menjawab:
"Aku tidak mampu.”

Bahlul berkata:
“Apakah engkau mampu untuk memasukkanku ke dalam al Jannah dan menjauhkan aku dari an Naar?!
Harun pun menjawab:
"Aku tidak mampu…”

Berkatalah Bahlul:
“Maka ketahuilah, engkau hanyalah seorang raja dunia…engkau bukanlah Raja yang sesungguhnya (Allah ta'ala).
Aku tidak butuh kepadamu.

📕Uqalaul Majanin-Abul Qasim al Hasan bin Muhammad bin Habib an Naisaburiy (Wafat 406H).

■◎■◎■◎■
🔰🌠Forum Salafy Purbalingga

Ada berita: wanita diperkosa 9 org di arab, malah wanitanya kena vonis hukum pancung…

😕
😕
😕
😕
😕
😕
😕
😕
😕
😕
😕
😕

Blas rak paham piye mksdte…
Bahlul tenan… – View on Path.

Sebuah Pelajaran

🔰🌷✔
■◎■◎■◎■
🌷✔AMBILLAH PELAJARAN, WAHAI ORANG YANG BERAKAL!!

📆Dihikayatkan bahwa ada seorang bernama “Bahlul” seorang lelaki gila pada masa khilafah abbasiyyah Harun ar Rasyid…

🌈Pada suatu hari, Khalifah Harun ar Rasyid melewatinya, dalam keadaan Bahlul sedang duduk di salah satu kuburan.

🔸Maka khalifah Harun berkata kepadanya:
“Wahai Bahlul…Wahai Majnun…kapan kamu akan berakal?!

🌴🔹Maka Bahlul pun lari kemudian memanjat pohon yang paling tinggi, kemudian iapun menyeru kepada Harun dengan suara yang paling tinggi:
"Wahai Harun…wahai Majnun…kapan engkau akan berakal?.

🔸🌾Maka Harun pun menghampirinya di bawah pohon, dalam keadaan beliau menunggang di atas kudanya dan berkata kepada Bahlul:
"Aku yang gila ataukah engkau yang duduk di atas kuburan?

🔹Maka Bahlul berkata kepadanya:
"Bahkan aku orang yang berakal !!
🔸Berkata Harun:
"Bagaimana bisa demikian?!

🔹Berkata Bahlul:
"Dikarenakan aku mengetahui bahwa ini semua akan lenyap (sambil mengisyaratkan ke istana Harun).
Adapun ini akan kekal (sambil mengisyaratkan ke kubur).
Akupun sudah terbiasa tinggal di sini, sebelum aku akan benar-benar akan tinggal di sini (kuburan).

Sementara engkau terbiasa hidup di istanamu.
Engkau pun meninggalkan dari mengingat kubur, engkau juga tidak suka untuk berpindah dari istana kepada kehancuran, dalam keadaan engkau mengetahui bahwa itulah tempat kembalimu. Bukan perkara yang mustahil, tapi pasti…
🔹Bahlul pun menimpali: "Maka katakan kepadaku, siapa orang yang GILA?!

🔰💦Maka Harun ar Rasyid pun bergetar hatinya, kemudian menangis sampai basah jenggotnya.
Lalu berkata: "Sungguh engkau benar…”

🔸Kemudian Harun berkata:
“Tambahkanlah kepadaku nasihat, wahai Bahlul !!”

🔹Bahlul pun berkata:
“Cukup bagimu Kitabullah, berpegang teguhlah dengannya!!”

🔸Harun berkata:
“Apakah engkau memilki kebutuhan, sehingga aku akan memenuhinya untukmu?”

🔹Bahlul berkata:
“Iya. Aku punya 3 kebutuhan…
Kalau engkau mampu untuk memenuhinya, maka aku akan sangat berterima kasih kepadamu.
🔸Berkata Harun:
Mintalah !!

🔹Berkata Bahlul:
"Apakah engkau mampu untuk menambah umurku?!
🔸Harun menjawab:
"Aku tidak mampu.”

🔹Bahlul berkata lagi:
“Apakah engkau mampu menjagaku dari malakul maut!!
🔸Harun menjawab:
"Aku tidak mampu.”

🔹Bahlul berkata:
“Apakah engkau mampu untuk memasukkanku ke dalam al Jannah dan menjauhkan aku dari an Naar?!
🔸Harun pun menjawab:
"Aku tidak mampu…”

🔹Berkatalah Bahlul:
“Maka ketahuilah, engkau hanyalah seorang raja dunia…engkau bukanlah Raja yang sesungguhnya (Allah ta'ala).
Aku tidak butuh kepadamu.

📕Uqalaul Majanin-Abul Qasim al Hasan bin Muhammad bin Habib an Naisaburiy (Wafat 406H).

■◎■◎■◎■

(KISAH) MAKSUD DI SEBALIK PERKATAAN “BAHLUL“ YANG MASYARAKAT KITA SUDAH SALAH ERTI

(KISAH) MAKSUD DI SEBALIK PERKATAAN “BAHLUL“ YANG MASYARAKAT KITA SUDAH SALAH ERTI



(KISAH) MAKSUD DI SEBALIK PERKATAAN “BAHLUL“ YANG MASYARAKAT KITA SUDAH SALAH ERTI merupakan pengeluaran semula artikel, berita dan maklumat yang berorientasikan perkongsian informasi dari sumber percuma di internet. Para pembaca di laman Glepor perlu menilai secara wajar dalam menyatakan maklumbalas dan penyebaran bahan demi kegunaan adil untuk Sumber asal entri (KISAH) MAKSUD DI SEBALIK PERKATAAN “BAHLUL“ YANG MASYARAKAT KITA SUDAH SALAH ERTI.





Perkataan ’Bahlul’ sering kita dengar diucapkan oleh masyarakat setempat terutamanya untuk menyatakan seseorang itu bodoh atau lurus bendul. Tapi tahukah anda asal usul perkataan Bahlul itu sendiri? Tahukah anda yang sebenarnya asal-usul orang-orang terdahulu melemparkan perkataan ’Bahlul’ kepada seseorang itu adalah sebagai satu doa yang baik?


Bahlul merupakan satu perkataan yang berasal dari arab dan ia berasal dari satu nama jolokan yang diberikan kepada seseorang yang bernama Wahab ibn Amr. Wahab ibn Amr atau Bahlul hidup pada zaman Khalifah Harun Al-Rasyidin. Sebenarnya Wahab ibn Amr terkenal sebagai seorang hakim dan juga ilmuan Islam pada zamannya. Dia dikenali sebagai Bahlul kerana dia telah meninggalkan kekayaannya dan hidup dengan gaya yang selekeh.

Terdapat banyak kisah-kisah yang memaparkan kebijaksanaan Bahlul sendiri. Disini kami paparkan tiga cerita berkenaan bahlul.

Cerita 1
Pada suatu hari, Khalifah Harun Al-Raysid bersama isterinya lalu dihadapan Bahlul yang sedang membuat rumah dari tanah liat. Maka Harun berlakukan dialog antara Al-Rasyid, isterinya dan Bahlul.

Harun : Hey Bahlul, kau buat apa?
Bahlul : Aku sedang buat rumah rumah syurga.
Isteri Harun : Boleh aku beli?
Bahlul : Boleh..
Isteri Harun : Berapa?
Bahlul : 10 Dirham
Isteri Harun membayar jumlah tersebut kepada Bahlul.
Harun : Kau dah kena tipu hidup-hidup dengan Bahlul.

Pada malamnya Harun Al-Rasyid bermimpi satu rumah besar yang tersangat cantik yang tertulis nama isterinya, Siti Zubaidah di dalam syurga. Harun cuba untuk masuk ke dalam rumah itu tetapi dihalang oleh pengawal di rumah itu.

Harun : Ini rumah isteri aku.
Pengawal : Memanglah, tapi ini bukan rumah kau.

Bagun pada pagi berikutnya Harun Al-Rasyid bangun dan kelam kabut pergi mencari Bahlul.

Harun : Bahlul, aku nak beli rumah kau.
Bahlul : Boleh.
Harun : Berapa?
Bahlul : 10,000 Dirham.
Harun : Eh, kenapa semalam 10 Dirham?
Bahlul : Semalam kau tak nampak..Hari ni kau dah nampak!

Cerita 2
Pada suatu hari, Harun Al-Rasyidin memberikan Bahlul sebatang kayu dan berkata, “Batang kayu ini ya Bahlul, milik seorang lelaki yang paling bodoh atas muka bumi ini. Jika kamu terjumpa dengan seorang lelaki yang lebih layak memiliki kayu ini lebih dari kamu, berikanlah kepadanya”. Dan Bahlul menjadi bahlul mengambil batang kayu tersebut.

Beberapa tahun selepas itu, Harun Al-Rasyid jatuh sakit dan tak ada sebarang ubat-ubatan yang boleh menyembuhkannya. Bahlul datang untuk melawan Harun Al-Rasyid untuk bertanya khabar dan terjadi satu perbualan yang menakjubkan.

Harun : Tak ada apa yang boleh menyembuhkanku!
Bahlul : Kau mahu ke mana?
Harun : Aku akan pergi ke dunia lain.
Bahlul : Kedunia lain? Berapa lama kau akan pergi? Bila kau akan balik?
Harun : O Bahlul! Tak ada siapa yang akan kembali selepas ke dunia itu.
Bahlul : Jadi kau mesti dah buat persiapan rapi untuk perjalanan ini. Perjalanan yang kekal. Kau dah siapkan tentera untuk tunggu kedatangan kau? Sebagai persiapan apabila kau sampai disana?
Harun : Tak ada yang pergi dengan kau Bahlul. Dan aku tak membuat sebarang persiapan.
Bahlul : Ya Amirul Mukminin, sebelum ini kau menghantar tentera sebagai persiapan rapi untuk satu perjalanan yang hanya berjumlah sehari dua! Dan kini kau akan pergi ke satu tempat yang kau akan tinggal disitu selamanya. Dan kau tidak membuat sebarang persiapan untuk menghadapinya?
Bahlul : Nah ambil batang kayu ini. Nampaknya aku dah jumpa seseorang yang lebih layak untuk memilikinya.

Cerita 3
Berikut pula adalah kisah Bahlul dengan Sheikh Junid, seorang ulama sufi dan juga wali Allah. Satu hari Syeikh Junid Al-Baghdadi bertemu Bahlul lalu meminta nasihat. Bahlul lalu bertanya:

Bahlul: Bagaimana kamu makan?
Junid: (Menerangkan adab2 makan berdasarkan Sunnah dan doa2 makan)
Bahlul: Bagaimana kamu berpakaian?
Junid: (Menerangkan adab2 makan berdasarkan sunnah dan doa berpakaian)
Bahlul: Bagaimana kamu tidur?
Junid: (Menerangkan adab2 tidur mengikut sunnah dan doa2 tidur)
Bahlul: Sebenarnya jawapan2 kamu tidak tepat. Sekiranya kamu makan mengikut adab dan doa sekalipun tapi sekiranya makanan itu dari sumber yang haram buat apa? Sekiranya kamu berpakaian dengan adab dan doa tapi tidak menutup aurat serta sumbernya adalah haram buat apa? Sekiranya kamu tidur dengan adab dan doa tapi di hatimu masih menyimpan dendam dan kebencian sesama Muslim buat apa?

Menurut dari tiga cerita ini jelas sekali Bahlul bukanlah seorang yang bodoh atau lurus bendul. Dia sebenarnya bijak dan juga sarkastik. Sedangkan Sheikh Junaid sendiri pun datang mengadap Bahlul untuk mendapatkan nasihat dan dari cerita yang ketiga jelas Bahlul ini seorang wali Allah.


Suatu ketika Khalifah Harun al Rasyid yang sedang meminum arak, bertanya kepada Bahlul al Majnun yang datang berkunjung kepadanya mengenai arak. 
Sang Khalifah bertanya kepada Bahlul, “Apakah haram memakan anggur?” Bahlul menjawab, “Tidak”



Sang Khalifah bertanya lagi, “Bagaimana jika, setelah memakan anggur, seseorang itu meminum air?” Bahlul menjawab, “Tidak ada masalah”
“Setelah memakan anggur dan meminum air, seseorang itu berjemur di bawah mentari?” tanya Sang Khalifah lagi. Bahlul menjawab, “Tidak ada masalah”
Sang Khalifah kembali bertanya, “Lalu, mengapa apabila anggur dicampur air yang dibiarkan di bawah mentari bagi tempoh tertentu menjadi haram?” 



Bahlul kembali bertanya kepada Sang Khalifah, “Apabila tanah diletakkan di atas kepala seseorang, apakah ada bahayanya?” Sang Khalifah menjawab, “Tidak”
Bahlul menyambung lagi pertanyaannya, “Setelah itu, air disiram ke atas tanah di kepala itu, apakah akan mengakibatkan kesakitan?” Sang Khalifah menjawab, “Tidak”



Bahlul lalu menyoal lagi, “Dan jika tanah itu digaul dengan air untuk dibuat bata, lalu dilontarkan ke kepala seseorang, apakah akan menyebabkan kesakitan?” Sang Khalifah menjawab, “Benar, bahkan akan mencederakan kepalanya”
Bahlul lalu menjelaskan, “Sepertimana tanah dan air yang diadun untuk menjadi bata bisa mencelakai seseorang, begitulah juga campuran anggur dan air yang menjadi sesuatu yang memudharatkan yang oleh syariah dilarang dan ditetapkan sebagai tidak suci. Meminum arak membawa kemudharatan dan peminumnya wajib dihukum”.



Sang Khalifah berasa sangat tertekan dengan jawaban Bahlul, lalu mengarahkan pelayannya membawa pergi arak tersebut.


Hari ini penggunaan perkataan bahlul telah disalah ertikan oleh masyarakat yang menggunakanan perkataan itu untuk menyatakan seseorang itu bodoh. Sebenarnya perkataan itu dilemparkan oleh orang-orang tua kepada seseorang seperti ibu kepada anak adalah sebagai satu doa yang baik. Mengharapkan orang itu menjadi seperti Bahlul. Namun apabila lama kelamaan perktaan itu disalah ertikan oleh masyarakat kita. Wallahualam.. - #Panas di (KISAH) MAKSUD DI SEBALIK PERKATAAN “BAHLUL“ YANG MASYARAKAT KITA SUDAH SALAH ERTI