Dagje uit: Arsenaal in Vlissingen

Ahoy maatjes. Niets te doen in de vakantie? We zijn voor jouw naar het Arsenaal geweest. Kijk snel hoe het daar was. #dagjeuit #vakantie

Ahoy maatjes! Tja, praat als een piraat dag is alweer een tijdje voorbij, maar in onze vakantie hadden we nog meer meegemaakt rond deze kleurrijke figuren. Tijdens een regenachtige dag (overigens 1 van de 2 regenachtige dagen die we gehad hebben in onze vakantie) besloten wij de boot te pakken en vanuit Breskens naar Vlissingen te gaan. Bestemming: Arsenaal!

Het idee was leuk…met de boot naar…

View On WordPress

Dit is een zeer inspirerend voorbeeld voor Ulft 2020!

Voor ons project Ulft2020 ben ik constant op zoek naar inspirerende voorbeelden. Net kwam ik het voorbeeld tegen van Het Arsenaal in Doesburg. Dit is precies wat wij met Ulft2020 ook willen! 

Dus als het in Doesburg kan waarom zou het in Ulft dan niet kunnen lukken?

Klik hieronder op de link voor het inspirerende Doesburgse filmpje

Chelsea Match Report: Arsenal vs Chelsea 0-0

It is consecutive London derby draws in the league for Chelsea who earned this point with a much-changed side.

For the second game running our opponents hit woodwork twice in the game and had the better chances. Good approach work by Chelsea was too often let down by inaccurate passing in the final third.Cold analysis will say this is a better point for Arsenal but a healthy unbeaten run continues for the Blues who were on top for spells and showed some committed defending. 

Team news 
There were eight changes to the side that began against Barcelona. At the back Jose Bosingwareplaced suspended Branislav Ivanovic and Ryan Bertrand was handed his third Premier League start.

Michael EssienOriol Romeu and Florent Malouda came into midfield, the Spaniard making his first start since January, and flanking Fernando Torres up front were Daniel Sturridge andSalomon Kalou.

Following on from their home defeat against Wigan, Arsenal made changes too with Laurent Koscielny and Kieran Gibbs in for Johan Djourou and Andre Santos at the back. Aaron Ramsey replaced injured Mikel Arteta and Alex Oxlade-Chamberlain came in for ineligible Yossi Benayoun.

First half 
There was no great tempo to the game early on and the first shot was just before the five-minute mark, from Tomas Rosicky - low and bobbling but straight at Cech.

A minute later Romeu picked up the ball and slid a pass forward for Kalou to run onto. Song had a bite at the Chelsea striker inside the area, a possible foul, but Kalou stumbled on with the ball running away out of play. Kalou’s next contribution was a good-looking cross toward Torres who had strayed a yard offside.

On 13 minutes Essien conceded a free-kick in a dangerous position for a foul on Oxlade-Chamberlain and from it, Walcott curled a ball towards a crowd at the back post where Van Persie side-footed it against the post.

Chelsea had survived our first real scare but were enjoying far more of the attacking play than on Wednesday night against Barcelona. We might have made more of a Cech-initiated counter-attack had Torres spotted an unmarked Malouda.

Vermaelen tested the state of Terry’s ribs with an off-the-ball barge as Cech collected a high ball but was only spoken to by the ref before midway through the half, Chelsea won consecutive corners. From the second, after a Torres shot had been blocked, Cahill sliced a difficult chance high over the bar.

A theme of the half was the problems Chelsea were causing Arsenal with quick balls forward. Bosingwa had set Sturridge on the attack with one and then on 26 minutes, Kalou turned past his marker and chased Malouda’s pass. He beat Szczesny to the ball but his touch past the keeper was not strong enough and a very promising attack fizzled out.

Rosicky was the first player booked, for slicing down Essien from behind in the middle of the park and approaching half-time, Chelsea were clearly the more promising side.

Arsenal mistakes were increasingly met by rumblings of discontent from the home support, however when Bertrand attacking on the overlap was shouldered off the ball by Sagna, Arsenal launched a rapid counter-attack with Rosicky out-running Romeu. It needed a well-positionedJohn Terry to cut out a Walcott cross at the expense of a corner.

On 41 minutes and from a Gunners free-kick, they hit woodwork for a second time. Something went very wrong in the Chelsea rearguard to leave Koscielny all alone and there was great relief when the defender’s header bounced back off the bar.

Arsenal finished the half strongly, with Cech making a near-post save from a Van Persie volley.

Second half
Malouda was booked for a 48th minute foul on Van Persie just inside the Chelsea half, but Arsenal’s Dutchman followed into the book only a minute later for taking down Essien.

The pattern of the second half followed that of the first and had Chelsea been more precise with our passes in the final third of the pitch we would surely have tested Szczesny more. Torres missed a golden chance to play Sturridge clean through on goal

Cahill entered the ref’s notebook after a challenge on Oxlade-Chamberlain and can count himself unfortunate before it was Van Persie’s turn to not make the most of an attack after a Rosicky pass had given a yard advantage over the Chelsea defence. His run was held up well by Cahill. 

Sturridge had one deflected shot saved and hit another strike straight at the keeper. In between, Van Persie volleyed over at the other end. As in the first-half, Chelsea were trying to feed off half-chances while home side’s opportunities were more clear cut.

Arsenal worked the ball quickly across the Chelsea area but Bertrand did well to block a shot from Diaby, a substitute for hamstrung Walcott.

Bosingwa was a 72nd minute booking for a tug on another substitute, Santos, and before long Diaby was cautioned. All three Arsenal bookings were for fouls on Essien.

Mata and Cole were introduced for the closing stages in place of Kalou and Bertrand and Cole was soon in the book for impeding Song. The home support finally had something to cheer about.

Arsenal wanted a penalty for what they claimed was a push by Cahill on Van Persie but nothing was given and then on 83 minutes, after Terry had not been able to cut out a pass to Van Persie, the Gunners centre-forward hooked his shot wide.

It was not the league leading scorer’s day and with four minutes to play he twisted and turned inside the Chelsea area, putting defenders on their backsides, but still saw his shot deflected wide .

As Arsenal pressed for a late winner, Mikel, almost an extra centre-back, made two vital blocks and the stalemate was ensured. A repeat of this scoreline on Tuesday and no-one supporting Chelsea will be complaining.

Chelsea (4-3-3): Cech; Bosingwa, Cahill, Terry (c) Bertrand (Cole 76); Essien, Romeu (Mikel 65) Malouda; Sturridge, Torres, Kalou (Mata 73). 
Unused subs Turnbull, Ferreira, Meireles, Lampard.
Booked Malouda 48, Cahill 53, Bosingwa 71, Cole 80.

Arsenal (4-2-3-1): Szczesny; Sagna, Koscielny, Vermaelen, Gibbs; Ramsey, Song; Walcott (Gervinho 60), Rosicky (Diaby 64), Oxlade-Chamberlain (Santos 69); Van Persie (c) 
Unused subs Fabianski, Djourou, Coquelin, Chamakh.
Booked Rosicky 29, Van Persie 49, Diaby 75.

Referee Mike Dean.
Crowd 60,111.

Toneelstuk Oorlogsgeheim (Ramona Ruijten)

De groepen 7 en 8 zijn woensdag naar het toneelstuk “oorlogsgeheimen” geweest.Het was een groot succes wat iedereen was stiller dan normaal.

Vlissingen-Afgelopen woensdag 19 maart is in het Arsenaal Theater was de voorstelling Oorlogsgeheimen.De mensen die het deden waren maar met zu’n 2e.Ze speelden meestal Maartje en Tuur.De andere waren duisters,Engelsen,tante en nog meer.

Maartje-Maartje was een joods meisje dat uit Amsterdam kwam.Ze zei dat ze uit Ardemuide kwam en dat ze nu bij haar om en tante woont.Maar eigenlijk waren dat haar oom en tante niet.Ze kwam naar Maastricht om onder te duiken als Maartje.Maar eigenlijk hete ze Tamar.Toen kwam de naam Maartje Donkers.Ze moest goed oefenen met Maartje Donkers.Ze ging bih Tuur onderduiken.Niemand wist dat ze joods was behalve Tuur.Later werd ze gevonden naar kamp gebracht en vergast.Maartje werd gespeeld door: Inda van dril.

Tuur-Maartje was zijn vriendinnetje.Hij wist alles over Maartje dacht hij.
Later kwam hij er achter dat ze joods was.Alles werd anders.Wist hij nu het grootste geheim van Maartje/Tamar?Niemand mocht het weten.Tuur wou Maartje reden maar dat mocht niet van zijn vader.
Hij zij altijd:”Je bent dood he?Gaan dan weg uit mij. Tuur werd gespeeld door: Maarten Ebbers.

MESUT & Flamini

does anyone else ship Mesut and Flamini? like at first I was all for the Lukas and Mesut but then before Lukas left Arsenal he was all about Alexis Sanchez so I shipped that for awhile as well. I don’t think people paid attention to Flam and Mes at first but now looking back through Mesut’s pics on Instagram I noticed Flam was lowkey in acouple of his pics. I just think they are OTP 

Oorlogsgeheimen het teaterstuk ( Marleen Siebons)

We zijn met school op 19-03-2014 naar het arsenaal theater geweest naar het theaterstuk ” Oorlogsgeheimen”. Ik vond het een redelijk saaie voorstelling omdat het verhaal me niet zo boeide. Alle oorlogs films/ theaters/ boeken gaan allemaal over hetzelfde: De Duitsers, Hitler, nazi’s, Doodgeschoten Engelse piloten en Joden die de hoofdrol hebben. Je moest goed opletten omdat de 2 spelers wel 100.000 rollen hadden. Eerst in de tijd van de oorlog dan weer in de tijd van “nu” enz. enz.. Nu een stukje uit het theater:

BAM! BAM! BOEM TRRRR! “Oh helllllpppp!!! De Engelse piloot word achtervolgt” “Sssttt stil anders horen ze je nog” ” De twee piloten worden achtervolgt wat nu????” EVEN LATER  ”1 piloot zit bij mij op zolder waar is die ander??”  ”Geen idee!” 

Maartje maakt veel mee in haar leven. Haar grote geheim mag niemand maar dan ook niemand weten. ZE IS JOODS!!! 

"De Duitsers komen de buren halen, wat nu???!!??" "Of de piloot."  Tuur word onderdrukt met een geweer: " Nee nee Natuurlijk zit er geen piloot bij ons op zolder. Mijn vader is niet gek, Hij gaat echt niet zomaar een piloot verstoppen hoor!!!"  

Het leek net alsof ze playbackte, hun monden gingen niet zo gelijk als de tekst. Terwijl ze bezig waren veranderden ze het decor steeds en verkleedden zich. Het varken was een roze kussen en dat
"varken kussen" werd later weer gebruikt als hoofdkussen. Eerst was de man de meerster dan weer de vrouw. Hetzelfde als bij het oude buurvrouwtje. Echt raar. De "spannende" stukjes vond ik niet spannend want eerst riepen ze: " Help ze schieten met geweren!!!!!!!!" en iets later kwamen de schiet geluiden BAM! Zeg maar net als dat je Geblindoekt eerst zegt: " mmmm wat lekker!"  voordat je het pas eet.
Het was ook wel weer raar en grappig want soms gingen ze uit het niets opeens dansen en zingen. Dansen kunnen ze niet Toneel spelen wel
en zingen al helmaal niet! Het dansen zag eruit als volksdansen.

For My Artist Child: #126 Take the D o n u t s.

I’m more than half way through Amanda Palmer’s book "The Art of Asking" & I have to say it’s a decent read. Sure, she has a potty mouth, she interweaves personal memoirs (sometimes TMI) & details the logistics of her going indie plight, BUT it’s a good read nonetheless. If you stick with it, you’ll find a story about a woman that has a ton of audacity & a great love-affair with her fans.

Last night, I got such great encouragement from a section in the book that I just had to share via blog post. It was just the calming resolve I needed in regards to a personal dilemma I’ve been having concerning my art. It reads:

"That doesn’t mean observers are going to stop criticizing artists and their process anytime soon. No less than Henry David Thoreau has been called a poseur. Thoreau wrote in painstaking detail about how he chose to remove himself from society to live by his own means in a little ten-by-fifteen-foot hand-hewn cabin on the side of the pond. What he left out of Walden, though, was the fact that the land he built on was borrowed from his wealthy neighbor, that his pal Ralph Waldo Emerson had him over for dinner all the time, and that every Sunday, Thoreau’s mother and sister brought him a basket of freshly baked goods for him, including donuts.

The idea of Thoreau gazing thoughtfully over the expanse of transcendental Walden Pond, a bluebird alighting onto his thread bare show, all the while eating donuts his mom bought him just doesn’t jibe with most people’s picture of him as a self-reliant, noble, marrow-sucking back-to-the-woods folk hero.

[…]Taking the donuts is hard for a lot of people. It’s not the act of taking that’s so difficult, it’s more the fear of what others are going to think when they see us slaving away at our manuscript [or whatever art] about the transcendence of nature and the importance of self-reliance and simplicity. While munching on someone else’s donuts.

[…]So a plea. To the artists, creators, scientists, nonprofit-runners, librarians, strange-thinkers, start-uppers, and inventors, to all people everywhere who are afraid to accept the help, in whatever form it’s appearing: Please, take the donuts." (Pg. 178-179)

This right here is JUST what I needed to hear. I have a LOT of donuts flowing in my life that I’ve been downright embarrassed by or convinced I’m not a real full-time musician because I’m not really self-sufficient. I have parents who help with groceries from time-to-time, a husband with a “real” paying job, in-laws who are the only reason why we’re not homeless & bail us out when we’re in a pickle (which is like 90% of the time), friends & family who have to talk me out of quitting like every other month, & a whole list of donuts that you wouldn’t believe (like miraculous ones that come when I least expected it & was totally prepared to be self-sufficient).

I’ve been told (in a demeaning matter) I’m only able to do what I do at the level of commitment I do it because of the donuts in my life so I guess in a lot of ways, I’ve thought—- I’m not legit. Just like Thoreau I’m a poseur. But now I see those donuts as my greatest assets—-a real support system. I am only as sufficient as the donuts in my life.

No shame. I will gladly take the donuts.

EPIZOD 24. czyli jak to mówią- góry nie przeniesiesz, morza nie wypijesz, kobiety nie przekonasz.

Co tu dużo mówić- studenckie życie zobowiązuje do minimum jednej, ciężkiej imprezy miesięcznie z pełnym arsenałem drinków, kieliszków z czystą i głośną muzyką w towarzystwie ludzi z roku. Nie przepadałam za takimi spotkaniami, jednak miło jest czasem udać się na taką imprezę będącą odskocznią od codziennych obowiązków i zmartwień.

Kolega wysadził mnie na skrzyżowaniu, więc chwiejnie przemierzałam kilka metrów, jakie pozostały mi do bloku, klnąc w myślach na niewygodne obcasy. W głowie mi nieźle szumiało, w uszach ciągle dudniły mi rytmiczne melodie wygrywane przez DJ-a, a w ustach nadal wyczuwałam smak martini, które postawił mi ten sam kumpel, który dostarczył mnie pod mieszkanie.

W akcie desperacji zdjęłam zabójcze czółenka i przebiegłam kilka metrów do klatki, omal nie zatrzymując się na choince rosnącej przy chodniku. Odbijając się od ściany i poręczy, dotarłam do drzwi mieszkania i nie mogąc znaleźć od nich kluczy, zaczęłam walić w nie pięściami, rechocząc pod nosem. Powstrzymałam się jednak przed krzykami, gdyż mogłam przywołać nimi nie rozgrywającego, a wścibskich sąsiadów, którzy nie dawaliby mi przez to żyć przez kolejne miesiące.

Zakręciło mi się w głowie w momencie, gdy zaspany Eemi otwierał wejście. Z chęci oparcia się o drzwi nic nie wyszło, i tylko dzięki zaoponowaniu Fina nie leżałam jak długa na płytkach, śmiejąc się bełkotliwie z własnej niezdarności i gwiazdek, które tańczyły mi niezidentyfikowany taniec przed oczami.

- Chryste, co z tobą? – zapytał, pomagając mi wejść do środka i upewniwszy się, że cała i zdrowa siedzę na kanapie, zamknął drzwi, by po chwili wrócić do mnie. – Ile wypiłaś?

Wzruszyłam ramionami, nie przestając chichotać.

- Straciłam rachubę po sześciu – wyszczerzyłam się, bujając się niebezpiecznie.

- No to świetnie. Jutro sobie za to podziękujesz. A ja będę głodował  - westchnął. – Teraz, jeśli pozwolisz, pójdę spać, bo ktoś mnie z pięknego snu wyrwał swoim przybyciem – mruknął, zaszczycając mnie niepochlebnym spojrzeniem.

- A możesz ze mną posiedzieć? – poprosiłam niewyraźnie, przewracając się na stos poduszek. Usłyszałam kolejne westchnienie Fina i poczułam uginający się materac, gdy przysiadł na drugim końcu kanapy i pomógł mi się wyprostować. – Jesteś kochany – mruknęłam, ziewając. Nie panowałam nad słowotokiem, lecz to żadne usprawiedliwienie. Jeszcze kilka dni temu byłam na niego śmiertelnie obrażona i nie dawałam się przeprosić, więc trzeba trzymać odpowiedni rezon. – Czasami, rzecz jasna – sprostowałam, na co się uśmiechnął.

- Rzecz jasna.

Podczas mojego nieudolnego rozbierania się, Eemi włączył telewizor i poprzestał przełączania kanałów na jakimś kabarecie. Dziw, że o drugiej w nocy można obejrzeć coś, co nie jest operą mydlaną lub odcinkiem argentyńskiej telenoweli. Walczyłam z opadającymi powiekami, kiedy Fin zlitował się i udał się do kuchni po dwa kubki kakao, które miało pomóc zasnąć i mnie, i jemu, choć ja bardziej podejrzewałam dolegliwości żołądkowe, które miały nastąpić dzięki mieszance alkoholu z mlekiem. Swoją drogą, podczas mieszkania w moim – naszym – mieszkaniu, jego koordynacja zdecydowanie się poprawiła- nie tłukł już, dla przykładu, połowy zawartości moich szafek.

- Role się odwróciły? Teraz to ja mam znosić ciebie wracającą po północy do domu w towarzystwie kolegów? – rzucił szyderczo, co zignorowałam, gdy sączyliśmy napój.

- Widzisz tu gdzieś jakiegoś kolegę?

- Oprócz mnie, rzecz jasna?

- Rzecz jasna.

- I na nich przyjdzie czas, zawsze zaczyna się od imprez i pijaństwa.

- No wiesz co? To nie zemsta, jestem na to za mało sprytna.

- Jasne. To kobietom pomysły same wpadają do głów, faceci nad takimi intrygami spędziliby cały dzień. Taka już nasza dola- być tymi mentalnie upośledzonymi.

- Typowo męska konsekwencja.

- Jak to mówią- góry nie przeniesiesz, morza nie wypijesz, kobiety nie przekonasz. – Poruszył śmiesznie brwiami, na co zachichotałam.

- To akurat racja. Co nie zmienia faktu, że kobieta upita, to kobieta nieokiełznana. Przynajmniej mnie to zawsze powtarzają, choć rzadko się upijam – wybełkotałam nad wyraz rezolutnie, odstawiając kubek na stół i próbując skupić wzrok na tafli telewizora i aktualnym skeczu.

- Dzwonił do mnie Sammelvuo – powiedział po chwili. – Pytał, czy jestem zajęty po Pluslidze.

- I co? I co?!

- Mówił, że z wielką uwagą śledzi nasze rozgrywki i jest pod wrażeniem mojej formy oraz tego, jak szybko zgrałem się z chłopakami. Twierdził, że jest zainteresowany moimi usługami w reprezentacji podczas waszych mistrzostw świata – wymamrotał, wyłamując palce.

- Żartujesz?! Naprawdę zaproponował ci treningi?! Jesteś powołany, Eemi! A Esko?

- Nie wiem. Powiedziałem tylko, że jeśli będę potrzebny to służę pomocą. Więc… Chyba jestem w reprezentacji – uśmiechnął się niemrawo, jakby nie docierała do niego ta informacja.

- Eemi! To świetnie! Gratuluję!

Jak już wspomniałam, w stanie upojenia alkoholowego mój mózg przestaje funkcjonować, przez co jestem zdolna do kontrowersyjnych działań. Bo jak inaczej nazwać to, iż właśnie niezdarnie przytulałam rozgrywającego?

- Cieszę się, przynajmniej będzie spokój w mieszkaniu – obróciłam moją impulsywność w żart, po czym dodałam: - Dzięki za kakao. I rozmowę. Dobranoc.

Pochyliłam się z zamiarem cmoknięcia go przelotnie w policzek, jednak mój pocałunek wylądował znacznie bliżej jego ust, niż miałam to w planach. Zastygłam w bezruchu, bojąc się cofnąć i pozostać blisko niego jednocześnie.

To, co wyprawiałam dalej wymykało się wszelkim regułom.

Zamiast odsunąć się najdalej, jak tylko umożliwiała to wąska kanapa, przysunęłam się bliżej i pozwoliłam sobie zasmakować jego ust. Nie odepchnął mnie, ale też nie zareagował w żaden sposób na mój niespodziewany atak, stąd też i ja nie cofnęłam się i brnęłam w ów niezręczną dla nas sytuację. Po chwili jednak jakby się ocknął i on dołączył do tego dotychczas jednostronnego zaznajamiania się. Pachniał swoim żelem pod prysznic, którego zapach nigdy nie wydawał mi się tak pociągający i tak symbiotyczny z całym nim. Kręciło mi się w głowie coraz bardziej- kto wie ile w tym winy alkoholu, a ile jego bliskości i pocałunku, który wyobrażałam sobie już kilka miesięcy. Byliśmy coraz bliżej, gdy…

Cholera, co ja wyprawiam!?

- Dobranoc, Eemi – mruknęłam, odsuwając się do niego i czmychając do swojego pokoju najszybciej, jak to było możliwe, zważywszy na moje chwilowe zaburzenia równowagi.

Czy to faktycznie możliwe, bym zakochała się w tamtym oto facecie?


Zignorowałam nieznośny ból głowy- można się było tego spodziewać po ilości kolejek, które wczoraj zaliczyłam. Zaraz po pobudce zaznajomiłam się również z muszlą klozetową, którą dość niechlujnie przyozdobiłam oraz po spojrzeniu na wyświetlacz, rozłączyłam połączenie przychodzące od zatroskanego tatusia- pana Kubiaka. Mieliśmy niedzielę, o narodzie. Jedyny wolny dzień od uczelni, cyferek i tych niewyżytych fizycznie małpoludów, którzy pewnie właśnie zażywali jakże przejmującego treningu siłowego.

Jako że mój żołądek buntował się przeciw wszelkiemu jedzeniu, a w ustach pomimo dokładnego wyszczotkowania zębów, czułam smak laktozy,  udałam się w stronę salonu, dokładnie obatuchana kołdrą i piżamą w ufoludki. Położyłam się na kanapie, nastawiłam kanał sportowy i mrugałam leniwie, śledząc podania na korcie tenisowym.

Z wczorajszego wieczora pamiętam tylko głośną muzykę i hektolitry procentów, wszystko inne umknęło w najbardziej zakurzone części mojej jaźni, a zważywszy na przejmujące kłucia przy najmniejszym wysiłku umysłowym- wolałam nie dociekać szczegółów. Czasem tylko nawiedzały mnie przebłyski, jak na przykład moment, w którym rzuciłam się na łóżko i mogłam odpłynąć w ramionach starego przyjaciela Morfeusza czy też chwila, w której dobijałam się do drzwi mieszkania. Mój mózg pozbył się kilka godzin temu kilku milionów neuronów- powinnam się cieszyć, a nie skupiać na przywoływaniu wspomnień!

Najprawdopodobniej przysnęłam, gdyż do świata żywych wrócił mnie dźwięk klucza w zamku i jak zwykle rzucanie torby treningowej Eemiego po kątach szafy.

- A ja wiem? Zabalowała wczoraj, studentka w końcu – usłyszałam.

- Majka?!

- Zamknijże się Kubiak, jeśli ci Pola miła, błaaaagam – jęknęłam, na co się zaśmiał, znajdując mnie w stanie niemalże trupa w salonie.

- Kto gra?

- Djokovic z Wawrinką – syknęłam, gdy ten usiadł na moje nogi. Wymruczał przeprosiny i zagłębił się w analizie gry, po chwili orientując się, że to powtórka.

- Jak tak rodzinka? Wszyscy zdrowi?

- Jak najbardziej. Tylko mi się druhna pochorowała. Nawet student musi znać umiar – rzucił mi pobłażliwe spojrzenie, na co pokazałam mu język.

- Czemu zawdzięczam twoją wizytę?

- Odwiedzić cię już nie mogę? – obruszył się, gdy Eemi opadł na fotel i posłał mi uważne spojrzenie.

- Co znowu? Jeśli czymś ci wczoraj dogryzłam- przepraszam. Jeśli się skompromitowałam- zapomnij. Jeśli wywinęłam jakiś numer i… Nie wiem, rzuciłam studia- powiedz mi to, może jeszcze jakoś to odkręcę – rzuciłam w jego stronę, tuląc twarz do pościeli.

Nie odpowiedział. Ciszę w pomieszczeniu zagłuszał tylko komentator oraz jęki Kubiaka, gdy ganił któregoś z tenisistów za nierozważne zagranie i wybranie nie tej części kortu lub błąd przy slicowanym backhandzie.

- Nic się nie wydarzyło. Wróciłaś i poszłaś spać – odrzekł w końcu, zaczynając jeść płatki, które swoją drogą należały do mnie.

Wzruszyłam tylko ramionami i z ulgą ponownie odpłynęłam.


No i jak wrażenia? :D Mieszamy, mieszamy, już niedługo nastąpi erupcja :)

"I still don’t understand royalty. It’s not like mother and father had me taught in their ways. They just let me do things my own way and they say I did just fine. I’ve always read that royalty married other royalty. Sometimes chosen by their parents. But such a thing was never brought up with me. So I thought maybe I would be different. Marry one of the people living in my kingdom. But I now know that is not the case. I’ve fallen for the king of Arsena, a dear friend of mine."

"Funny, is it not? A prince having feelings for a king. A king older than him. But I cannot help it, I cannot control it. Should I even tell him? Has he not already chosen someone he will one day marry? I have more serious tasks at hand, but this has clouded my mind for so long."

"I will be meeting with his majesty tomorrow. We will discuss how to deal with the upcoming war. I should prepare myself. Now is not the time for cold feet. Mother will be expecting this to go well."

De voorstelling Oorlogsgeheimen heeft veel succes! (Jaila)
De voorstelling Oorlogsgeheimen heeft erg veel succes! Er zijn al erg veel groepen 7 en 8 van verschillende basisscholen naar toe geweest en zij waren erg enthousiast! Jaila van de Griend Vlissingen- Deze week zijn er erg veel basisscholen naar de voorstelling geweest in het Vlissingse Arsenaal Theater. De kinderen waren erg enthousiast. Het is een erg indrukwekkende voorstelling. Ik vind het erg knap dat ze met een paar stukken decor zo veel kunnen maken. Ze maken bijvoorbeeld van een kast een bed. Alle rollen in de voorstelling worden maar door twee mensen gespeeld, een jongen en een meisje. Ze spelen heel erg veel rollen te gelijkertijd.  De ene helft van de voorstelling wordt vertelt vanuit de gedachte van Tuur die terug denkt aan de oorlog en de andere helft uit dat het zich echt op dit moment afspeelt en dat wisselt zich steeds af. Het gaat over een meisje Maartje en een jongen Tuur. Als de tweede wereldoorlog uitbreekt vlucht Maartje naar Maastricht en trekt in bij de familie van Tuur. Maartje en Tuur worden vrienden en krijgen later zelfs verkering. En dan vertelt Maartje haar grootste geheim in vertrouwen aan Tuur………………………………………….Wil je weten wat dat geheim is ga dan vandaag nog naar de voorstelling en wacht niet tot morgen!