Paulien Cornelisse in de taalrubriek van DWDD.

Sookie in True Blood: ‘Oké, laten we iets afspreken. Dit is een beetje gênant. Ik ben nog nooit intiem geweest met een man, en je weet waarom, maar als ik bij jou ben zet je me aan het denken. En ik weet dat dit een grote fout kan zijn, maar het voelt alsof jij degene bent waarmee ik het moet doen en daar word ik zenuwachtig van en ik ben doodsbang voor je. Dus kunnen we het gewoon doen zodat ik rustig kan slapen. Maar niet bijten, oké?’

 Ze vrijen. 

Sookie uit de serie True Blood droomt het maar, ze betast haarzelf en nu pas krijgt ze ontluikende seksuele gevoelens. Bij Bill. Ze kan gedachten lezen en is daarom maagd. Keer op keer liep een date in ‘t honderd omdat haar romantische idealen werden vernietigd door ontnuchterende gedachten van mannen. Totdat ze de vampier Bill ontmoet. Die laat z’n gedachten namelijk niet lezen. Het trekt haar aan: wat denkt Bill echt? Intussen vraag Sookie zich natuurlijk af waarom ze niet in zijn hoofd kan:

 

Bill: ‘Omdat ik geen hersengolven heb. Ik ben dood. Ik heb geen hartslag. Ik hoef niet te ademen. Er zijn geen elektrische impulsen in mijn lichaam. Wat jou beweegt beweegt mij niet meer.’
Sookie: ‘Wat beweegt jou dan? Bloed? Hoe werkt je spijsvertering als niets werkt?’
Bill: ‘Magie.’
Sookie: ‘Kom op, Bill. Ik zie er naïef uit, maar ik ben het niet. En dat moet je onthouden.’
Bill: ‘Denk je dat magie jou niet in leven houdt? Als je het mechanisme van iets begrijpt wil dat nog niet zeggen dat het daarom geen wonder is. En dat is een ander woord voor magie. We worden allemaal door magie in leven gehouden, Sookie. Mijn magie verschilt alleen aan die van jou, dat is alles.’ Uit: True Blood - Seizoen 1

Mijn 'therapeut'.

Jarenlang heb ik tegen mijn therapeut opgekeken. Tijdens de donkerste periode in mijn leven maakte hij mijn leven soms een grijze tint in plaats van de gebruikelijke zwarte tint. Hij was slim, aardig, en zorgde voor de nodige interactie tussen ons.

Tijdens de periode dat mijn dionysische kant hoogtij speelde, verleidde ik hem tot het maken van seksuele opmerken en voorstellen. Na enige tijd had ik hem zover dat hij wilde afspreken in een hotel om seks te hebben. In die tijd zag ik alles als een overwinning. Het was allemaal een spel dat ik grotendeels speelde om alles te vergeten.

Op een dag veranderde zijn houding. Hij werd afstandelijk, en begon met het Grote Negeren. Sinds die bewuste dag heb ik nooit meer iets van hem gehoord. Niets.

Hij had moeten weten dat ik ernstige daddy-issues heb. Hij had er of niet mee moeten beginnen, of het spel moeten afmaken. Voor iedere keer dat een man uit zijn leeftijdscategorie mij in de steek laat, breekt er een stukje van mijn hart af en word ik harder en meedogenlozer.

Achteraf gezien was hij een waardeloze therapeut. En op dat voetstuk waar hij jaren op heeft gestaan, zal hij nooit meer komen. Ik veracht hem, en ik veracht iedere man die mij op een niet acceptabele wijze in de steek laat.

anonymous said:

hoi Dave, ik zou best een keer met je willen afspreken maar dat gaat niet want ik ben vreselijk uncool en jij hoort bij de coole mensen en ik ben dus gewoon totaal niet cool of leuk, knap. Ik ben jaloers op de mensen die allemaal met jou bevriend zijn grom haha

Hahahahha, omg.. Dit is echt onzin hoor.

Ik kan vrienden worden met iedereen en ik hoor niet bij ”de coole mensen” 

We kunnen heus een keer afspreken maar dan moet je wel van Anonymous afkomen :)

anonymous said:

Wacht ik kan gewoon Nederlands tegen je praten! Jaa dat is goed (:

hahahah oke creepy.. moet ik verder nog iets doen. Ik bedoel ik zou wel met m willen afspreken maar hoe zorg ik ervoor dat hij dat ook wilt 😁

Dag 43: Maandag 15 September 2014

Met de maandagen heb ik hier toch de meeste moeite. Om 6:30 opstaan gaat net iets lastiger, de hostkids denken daar net zo over, het idee dat je nog een hele week voor de boeg hebt tot het volgende leuke geweldige weekend, hmpf. Maar niet getreurd want ik was snel weer uit mn dipje vanochtend! Mn hostvader wou de jongste graag naar school brengen dus ik was om 8 uur al home alone. Heeerlijk! Toen begon ik me alleen wel te vervelen. Dus rond 11 uur heb ik Jil gevraagd of ze even kon afspreken en 10 minuten later liepen we samen door onze wijk. Even naar de bank geweest, boodschappen gedaan etc. Heel random maar wel fijn om er even op uit te zijn. 3 uur heb ik de bus gepakt naar A haar school en om half 5 waren we terug. Even gespeeld, eten gemaakt, gegeten, gespeeld, uniformen voor morgen klaargelegd, hun tassen klaargemaakt en toen was het al weer 7 uur. Ik heb net nog even met mem en Emma geskyped en nu kruip ik mn bedje in. Voor 10 uur wil ik gaan slapen, ik ben kapot. Goodnight!

Ontkenning, boosheid en aanvaarding

Alphen aan den Rijn, 15 september 2014

Ha Xandra!

Allereerst een dikke felicitatie en grote complimenten met jouw mooie nieuwe stap. Velen gingen mij reeds voor op Twitter en Facebook. Het regende reacties van mensen die het ook inspirerend –zo vertaal ik de vele omhoog gestoken duimpjes maar even- vinden om te lezen dat je de tegenspoed die je is overkomen omzet in motivatie. Motivatie om een opleiding rouwverwerking te gaan volgen. Supergoed dat de financiering is rondgekomen. Nog beter dat je hebt besloten om je hierop te gaan toeleggen. Goed voor jou, want ik denk dat je dit goed kan en dat het je veel voldoening zal geven. Maar ook goed voor mensen die een rouwproces door moeten en daar hulp bij kunnen gebruiken. Die krijgen een goeie aan jou.

Jouw blog lezende heb ik een nieuw woord geleerd; ‘copingstrategiën’. Dat kende ik niet. Maar ik snap het wel. Aan de vooravond van jouw nieuwe carrière zou ik graag iets met je willen afspreken over vakjargon. Dat moeten we proberen te vermijden. Dus jij mag mij uitlachen als ik begin over zaken als beleid uitrollen, draagvlak creëren, het net ophalen, een rondje langs de velden en andere beleidsclichés. Ik ben ook aanspreekbaar op ‘in je eigen kracht zetten’ en ‘een stuk commitment’. Ik heb ook nog een nieuw woord dat ik even bij je in de week wil leggen (dat is er stiekem nog eentje) en dat is ‘argumentenhiërarchie’. Had jij daar wel eens van gehoord? En weet je wat het is? Ik zal het antwoord zondag geven. Ook copingstrategie verdient een ander woord. Overlevingsstrategie misschien, al is dat misschien iets te sterk uitgedrukt. Los van de clichéwoorden, waar dus slecht tegen kan, ben ik enorm benieuwd naar alles wat je gaat leren over de dingen die leken als ik erbij halen als we het over rouwverwerking hebben. Dingen als ‘je moet je verdriet een plek geven’ en ‘hij moet het nu eindelijk eens afsluiten’. Als we dat zeggen, wat bedoelen we dan eigenlijk? En kan dat wel, je verdriet een plek geven en het dan afsluiten zodat het geen pijn meer doet. Of in ieder geval veel minder.

Het boek van A.F.Th. van der Heijden over de dood van zijn zoon Tonio heb ik ook gelezen. Ik zag er eerst behoorlijk tegenop omdat het onderwerp me erg confronterend leek. Daar hadden wel meer ouders last van, merkte ik later. Logisch natuurlijk want een kind verliezen is de grootste angst en waarschijnlijk het grootste verdriet van iedere vader of moeder die ermee geconfronteerd wordt. Ik heb het uitgekregen, en het was nogal een dikke pil, maar het sprak me niet enorm aan. Voor zover ik me een beeld kan vormen van wat de schrijver heeft moeten doorstaan, en dat is maar in zeer beperkte mate het geval, kon ik me niet goed inleven in zijn gevoelens. Of misschien moet ik zeggen; kon ik me bij zijn copingstrategie (ik gebruik het woord nog even bij gebrek aan beter) niet zoveel voorstellen. De woede, het inktzwarte verdriet en zelfs het drankgebruik, dat snapte ik dan weer wel. Er is veel over te zeggen, de nieuwe richting die je inslaat. Wat zal je veel inzichten opdoen. En wat zullen die onze blog verrijken. Nogmaals van harte. Ik ben trots op je!

Tot gauw,Hélène

Première "Keep your head up"

Op vrijdag 05 september en 12 september ging de kortfilm ‘Keep your head up” van Zoé Stoffelen en Cederic Thirion in première in Hoegaarden.

Keep your head up gaat over 3 vrienden die samen in een basketbalteam zitten. Ze moeten alles geven voor hun sport als ze de top willen bereiken, ze kunnen niet meer afspreken met hun vrienden en de ruzies stapelen zich maar op… Tot op een dag Tom besluit om zijn eigen leven te bepalen, doen waar hij zin in heeft. Emma en Lotte raken hiermee betrokken, maar alles verloopt niet zoals gepland..

Alle opbrengsten van deze film zullen aan het Bart Verbeeck Fonds worden geschonken.
We willen Zoé en Cederic dan ook hartelijk danken voor al hun inzet. 

image

Oh neen, ze denkt dat het een date is. Nu moet ik gaan vertellen dat dat het niet is en dat we gewoon eens afspreken. Ik hoop dat ze het niet al te verkeerd opneemt.

Heb je beeld, mus?

Je heupen, die ritmisch tegen mijn billen bewegen. Mijn borsten, die op hetzelfde ritme mee dansen. Mijn ademhaling die versnelt.

Mijn vingers, die houvast zoeken…

(TOP beeldje van de fotograaf!)
(Mus…laten we afspreken….alleen dit soort werk wil ik met ons twee afleveren…het échte, het pure, het authentieke,…..het gij-enne-kik en onze vorm van erotiek…………..)

Text
Photo
Quote
Link
Chat
Audio
Video