An Epitaph for Paterius, A Young Man Both Greek and Roman

Anthologia Palatina 7.343 (author and date unknown)

Note: the “four virtues” are courage (ἀνδρεία), justice (δικαιοσύνη), temperance (σωφροσύνη), and prudence (φρόνησις).

The tomb has received Paterius- clear-voiced, lovely Paterius-
The dear son of Miltiades and of heavy-suffering Atticia.
A true scion of Attica was he, of the renowned race of the Aeacidae,
Full of Roman laws and of every kind of wisdom,
Bearing all the brilliance of the four virtues;
A charming youth, whom his appointed doom snatched away-
Just as a gust of wind rips a beautiful sapling from the earth-
As he was traversing his twenty-fourth year of life.
But for his dear parents, he left lamentation and grief without end.

Πατέριον λιγύμυθον, ἐπήρατον, ἔλλαχε τύμβος,
Μιλτιάδου φίλον υἷα καὶ Ἀττικίης βαρυτλήτου,
Κεκροπίης βλάστημα, κλυτὸν γένος Αἰακιδάων,
ἔμπλεον Αὐσονίων θεσμῶν σοφίης τ’ ἀναπάσης,
τῶν πισύρων ἀρετῶν ἀμαρύγματα πάντα φέροντα,
ἠίθεον χαρίεντα, τὸν ἥρπασε μόρσιμος αἶσα,
οἷά τε ἀγλαόμορφον ἀπὸ χθονὸς ἔρνος ἀήτης,
εἴκοσι καὶ τέτρατον βιότου λυκάβαντα περῶντα·
λεῖψε φίλοις δὲ τοκεῦσι γόον καὶ πένθος ἄλαστον.


Funerary stele of a young man, depicted as a hunter.  Perhaps from Attica, ca. 360 BCE.  Now in the Glyptothek, Munich.

Η πρώτη κραυγή του ανθρώπου είναι το κλάμα.
Από ‘κει και πέρα, οι άνθρωποι ή παραμένουν άνθρωποι και κλαίνε,
ή γίνονται τέρατα, και κάνουν τους άλλους να κλαίνε.
—  Μενέλαος Λουντέμης
Υπέμεινα πράγματα τα οποία δεν έπρεπε να υπομείνω, με το
αιτιολογικό μιας ευγένειας ότι θα πίκραινα, ότι θα πείραζα, ότι θ’
αναστάτωνα των άλλων τη ζωή. Αυτό ήταν μία ήττα. Καθαρή ήττα.
—  Κική Δημουλά