..and I could not ask for more :)
I went to the van terminal at around 7:40 in the morning. Medyo natrafik pa ako. Ang dami kasing tao. E kasi nga panagbenga. Aha. I waited for passengers to arrive. And it was already 8:30 when the van was almost full. So there, I had arrived at Urdaneta City by 10:30. I first when to Magic Mall to buy some pasalubong. I didn’t know what to buy. But then I saw Goldilocks so I decided to buy cake nalang. And then went to their terminal puntang bahay nila. And hinintay niya ako sa gate nila. Siya at yung mama niya lang yung nasa bahay nila. Tapos ayun, we first had merienda, we ate the cake i brought. Then konting kwentuhan habang nanonood ng TV. Aha. naglunch kami sa kuya niya. Birthday kasi ng asawa ng kuya niya kahapon tapos ngayon sinelebreyt. It was very unusual for me. The ambiance was very fresh. It was under a mango tree and the plates used were the balat of a banana tree; some of them were eating bare hands. It was very native. Nakakatuwang tignan. I was very overwhelmed because I felt like I’m already part of the family. Ever since the first time I went to their house, I had always felt very comfortable. I feel like I am always welcome. Hindi rin ako masyadong nakakain. Feeling ko kasi busog ako. Kasi naman nagmerienda kami. Aha. Sinandukan pa nga ako ng ulam ng mama niya para marami akong kainin. HAHA! Nakakahiya. Busog na kasi ako. :)))) After lunch, we went back to their house. We watched TV when suddenly, dumating yung kuya niya at mga pamangkin. Yung dalawa niyang pamangkin iniwan sa bahay nila kasi aalis yung kuya niya. Maya maya dumating yung ate niya with her family. Tapos ayun nag alaga kami ng bata. It was fun. I actually love kids kasi. Wala narin kasi akong mga pinsan or pamangkin na baby. The youngest was already 9 yrs old na ata, so hindi na masyado kailangang alagaan. So there, Super naenjoy ko ang pangungulit sakanila. Lalo na kay sam. At first hindi niya ako pinapansin, kasi nga naman hindi niya ako kilala. Nahihiya pa. Aha. Then, maya maya. Naging friends na kami. Binihisan ko pa nga siya e. Aha. Tapos ayun. Magfafive nung umalis kami sa bahay nila. Hinatid nila akong terminal (pauwi ng baguio) tapos sila pupuntang mall, may bibilhin. Mga 6pm na nung nakaalis yung van, so expected ko na na mga 8:00 ako makakarating ng baguio. At around 7pm. Tumatawag si mama. Uwi na daw ako. Kinakabahan ako kasi isang oras pa. Plus yung driver, ilang beses kami muntik mabangga. 2 times yung super close. As in suuuuuper clooooose. :O Inaantok na kasi yata siya. Grabe. Doble doble kaba ko kanina. >:/ Aha. saktong 8 nung nakarating na akong baguio, sumakay agad akong jeep pauwi. Grabee. Ang malas ko naman sa mga nasakyan ko ngayon. Kasi this time, super kaskasero yung jeepney driver. Ang bilis magpatakbo. Katakot. :( Tapos pag-uwi ko hindi ako pinagalitan! Yey! :)))
Kung tutuusin para sa iba parang wala lang yung mga ganitong pangyayari. Pero sa akin ang laking bagay. Ang sarap ng feeling na welcome ka sa family niya. :))) Yung feeling na everytime pupunta ka sakanila, lagi nalang sinasabi ng mama niya na balik ka dito ha. Hihi. :”> yung feeling na kinakausap ka ng masungit “daw” niyang papa. Aha. :”“”“> Super sulit gastos ko at pagod ko sa byahe. Sobrang Saya. Overwhelming. Nakakatanggal stress :))
#Too much details. I’m not forcing you to read these :))
